All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 141 - Chapter 150

ดวงตะวันยามอัสดงเคลื่อนคล้อยต่ำลงจนแตะเส้นขอบฟ้าของมหานครปักกิ่ง สาดทอประกายแสงสีส้มอมแดงที่ดูหม่นหมองและเต็มไปด้วยลางร้าย ทาบทับลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบและกำแพงอิฐสีเทาสูงตระหง่านของคฤหาสน์ตระกูลเหอ ภายในอาณาบริเวณที่มักจะถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงบและระเบียบวินัยอันเคร่งครัด บัดนี้กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นแผ่นหินทรายอย่างหนักหน่วงและเร่งรีบ ร่างของเด็กชายวัยกำลังโตในชุดกีฬาเทนนิสที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ เหอผู่จิ้งวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเหอด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าของเขาแดงก่ำจากการวิ่งเต็มฝีเท้า ลมหายใจหอบกระชากจนทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง กระเป๋าใส่อุปกรณ์เทนนิสที่สะพายอยู่บนบ่าร่วงหล่นลงพื้นกระแทกเสียงดัง ทว่าเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไปมองหรือก้มลงเก็บมันขึ้นมาเด็กชายวิ่งทะลุผ่านประตูโถงทางเข้าหลัก ไม่สนใจสายตาของบรรดาสาวใช้และพ่อบ้านชราที่ยืนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจต่อกิริยาที่ผิดแผกไปจากปกติของคุณชายเล็ก เหอผู่จิ้งมุ่งหน้าตรงไปยังปีกขวาของคฤหาสน์ อันเป็นที่ตั้งของห้องทำงานส่วนตัวของพี่ชายคนโต ฝีเท้าของเขากระแทกลงบนพื้นไ

บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของคณะกรรมการบริหารสมาคมเทนนิสแห่งชาตินั้นเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด มวลอากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทองขัดเงาและพรมเปอร์เซียเนื้อหนานุ่ม ดูคล้ายจะหยุดนิ่งไม่มีการไหลเวียน เหล่าผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จแห่งวงการกีฬาระดับประเทศนับสิบชีวิตกำลังนั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมรูปไข่ตัวยาว แต่ละคนมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและหยิ่งยโสในสถานะของตนเอง พวกเขาเพิ่งจะลงมติเป็นเอกฉันท์ในการตัดสินอนาคตและทำลายล้างความฝันของสตรีหม้ายผู้หนึ่งไปอย่างเลือดเย็น เพียงเพื่อรักษาผลประโยชน์และเอาใจกลุ่มนายทุนผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลฟาง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกกดทับเอาไว้ใต้ข้ออ้างแห่งภาพลักษณ์และศีลธรรมจรรยาอันจอมปลอม พวกเขาคิดว่าตนเองได้จัดการกับปัญหาที่น่ารำคาญใจไปได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และกำลังเตรียมตัวที่จะปิดการประชุมวาระพิเศษอันแสนจะโสมมนี้ลง ทว่าความสงบสุขที่ถูกสร้างขึ้นบนความอยุติธรรมนั้น มักจะมีอายุขัยที่แสนสั้นเสมอในวินาทีที่ผู้อำนวยการสมาคมกำลังอ้าปากเพื่อกล่าวปิดการประชุม เหตุการณ์ที่ไม่มีผู้ใดคาดฝันก็อุบัติขึ้น

ราตรีกาลเคลื่อนคล้อยเข้าปกคลุมมหานครปักกิ่ง ท้องฟ้าสีหมึกถูกประดับประดาด้วยดวงดาราที่ทอประกายระยิบระยับ ทว่าความงดงามของธรรมชาติเบื้องบนกลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับความหรูหราอลังการภายในคฤหาสน์ตระกูลฟาง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องกระทบพื้นหินอ่อนขัดมันจนเกิดประกายวาววับ ภายในห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงด้วยเครื่องเรือนสไตล์ยุโรป ฟางซินจวี๋กำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงสด ร่างอรชรสวมใส่ชุดคลุมผ้าไหมเนื้อนุ่มสีมุก ปลายนิ้วที่ถูกเคลือบด้วยสีทาเล็บสีแดงสดกำลังจับก้านแก้วไวน์เจียระไนอย่างอ้อยอิ่ง ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมาอย่างเงียบงัน หล่อนกำลังรอคอย ข่าวดี ที่จะมาตอกย้ำความพินาศของสตรีหม้ายที่กล้าเป็นศัตรูกับหล่อนทว่าความสุนทรีย์อันแสนหอมหวานนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ เมื่อเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเร่งรีบดังลั่นมาจากโถงทางเดินด้านนอก บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักให้เปิดออกอย่างรุนแรงจนบานพับส่งเสียงลั่น สายสืบคนสนิทที่ฟางซินจวี๋ส่งไปจับตาดูความเคลื่อนไหวที่สมาคมเทนนิสแห่งชาติ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาภายในห้องด้วยสภาพที่เปียกชุ่มไปด้ว

ความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาครอบคลุมโถงทางเดินชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่แห่งคณะกรรมการกีฬาแห่งชาติในยามค่ำคืนนั้น ไม่ใช่ความเงียบที่นำมาซึ่งความสงบสุขหรือความผ่อนคลายแต่อย่างใด ทว่ามันคือความเงียบอันหนักอึ้งและเย็นเยียบประดุจลานประหารที่กำลังรอคอยการลงดาบครั้งสุดท้าย ถ้อยคำประกาศิตของสารวัตรเหอผู่จั้งที่ดังก้องกังวานเมื่อครู่นี้ เปรียบเสมือนคมหอกที่พุ่งทะลวงแหวกมวลอากาศ พุ่งตรงเข้าเสียบทะลุกลางขั้วหัวใจของคุณหนูตระกูลฟางอย่างไร้ความปรานี คำขู่ที่แทงใจดำนั้นทำเอาฟางซินจวี๋หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างอรชรที่สวมใส่ชุดคลุมผ้าไหมสีมุกราคาแพงระยับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงประดุจใบไม้ที่ถูกพายุฤดูหนาวโหมกระหน่ำ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นปราดจากปลายนิ้วเท้าพุ่งทะยานขึ้นไปตามไขสันหลังและเกาะกุมสมองของหล่อนจนขาวโพลน ใบหน้าเรียวรูปไข่ที่เคยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของสตรีผู้น่าสงสาร บัดนี้ปราศจากสีเลือดฝาดโดยสิ้นเชิง ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องดูซีดเซียวและหมองคล้ำราวกับซากศพที่ไร้ชีวิต นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งมารยาหญิง บัดนี้เบิกกว้า

รัตติกาลแห่งมหานครปักกิ่งค่อยๆ ทอดตัวลงมาโอบคลุมสรรพสิ่งรอบกายอย่างเชื่องช้าและเงียบสงัด แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่เคยแผดเผาอย่างเกรี้ยวกราดในยามกลางวันได้ถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีเหลืองนวลจากเสาไฟฟ้าริมถนน ลานจอดรถด้านหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของคณะกรรมการกีฬาแห่งชาติในยามนี้ดูอ้างว้างและกว้างขวางกว่าปกติ รถยนต์ส่วนตัวของบรรดาข้าราชการและเจ้าหน้าที่ระดับสูงต่างพากันทยอยขับออกไปจนเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงรถมิตซูบิชิจี๊ปคันใหญ่สีเขียวขี้ม้าเข้มที่จอดตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวภายใต้แสงไฟสลัว รูปลักษณ์ที่บึกบึน แข็งแกร่ง และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการใช้งานอย่างหนักหน่วงของพาหนะคันนั้น ช่างสอดคล้องกับบุคลิกของผู้เป็นเจ้าของที่กำลังยืนพิงตัวถังรถอยู่อย่างเงียบเชียบเหอผู่จั้งที่ยืนพิงหน้ารถอยู่ สังเกตเห็นร่างเพรียวบางเดินออกมา เขาจึงยืดตัวขึ้นและก้าวตรงเข้าไปหา ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบนายตำรวจเต็มยศสีเขียวขี้ม้าเข้มยืนกอดอกพิงฝากระโปรงรถจี๊ปคู่ใจ แผ่นหลังกว้างของเขาเหยียดตรง แม้จะอยู่ในท่วงท่าที่ดูผ่อนคลาย ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายกลับตื่นตัวแ