All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 151 - Chapter 160

ความมืดมิดของรัตติกาลแห่งมหานครปักกิ่งโอบล้อมรอบตัวรถมิตซูบิชิจี๊ปคันใหญ่ที่จอดนิ่งสนิทอยู่บริเวณลานกว้างด้านหน้าอาคารสำนักงานคณะกรรมการกีฬาแห่งชาติ แสงไฟสีเหลืองนวลจากเสาไฟฟ้าริมถนนสาดส่องลงมากระทบกระโปรงหน้ารถที่แข็งแกร่ง บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดไร้ซึ่งสรรพเสียงของความวุ่นวาย มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนสองคนที่นั่งอยู่ภายในห้องโดยสาร บานประตูเหล็กหนักอึ้งของรถจี๊ปถูกปิดลงอย่างนุ่มนวล ตัดขาดโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการแก่งแย่งชิงดีออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเบาะหนังแท้ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้านและเย็นเยียบประดุจกลิ่นของป่าสนหลังพายุฝนหมิงหลินเชี่ยนนั่งนิ่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงด้วยความตึงเครียดและต้องคอยระแวดระวังภัยมาตลอดทั้งวัน ค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักพิงลงกับพนักพิงอย่างช้าๆ หญิงสาวหันหน้าไปทางฝั่งคนขับ เธอยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย หมิงหลินเชี่ยนเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มร่างสูงผู้ทรงอำนาจแห่งกรุงปักกิ่ง ท่ามกลางแสงสลัวที่ลอดผ่านกระจกหน้ารถเข้ามา ใบหน้าคมคายของเหอผู่จั้งถูกฉาบเคล

มวลอากาศเหนือสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางในยามบ่ายคล้อยนั้นหนักอึ้งและร้อนระอุประดุจเตาอบขนาดใหญ่ แสงแดดที่สาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐสะท้อนไอความร้อนเต้นระยิบระยับ ทว่าความร้อนจากเปลวแดดกลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับอุณหภูมิแห่งความขัดแย้งที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใต้ร่มเงาของอัฒจันทร์พักคอย เสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยอคติและการใส่สีตีไข่เกี่ยวกับข่าวลือคาวโลกีย์ของอดีตราชินีคอร์ตหญ้า ยังคงดังหึ่งๆ ประดุจฝูงแมลงวันที่บินวนตอมซากศพ บรรดาผู้ปกครองที่มารอรับบุตรหลานต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ พวกเขาปักใจเชื่อในจดหมายสนเท่ห์และคำบอกเล่าที่ถูกปั้นแต่งขึ้นโดยตระกูลฟางอย่างหมดหัวใจ ความหวาดระแวงว่าบุตรหลานของตนจะซึมซับพฤติกรรมอันเลวร้ายจากผู้ฝึกสอนที่มีประวัติด่างพร้อย เริ่มก่อตัวเป็นความตื่นตระหนกที่ลุกลามไปทั่วบริเวณท่ามกลางเสียงนินทาที่ดังแข่งกับเสียงหวดลูกเทนนิสนั้น ความอดทนของผู้ปกครองคนแรกสิ้นสุดลง มารดาของเด็กชายวัยสิบขวบผู้หนึ่ง ซึ่งนั่งทนฟังเรื่องราวความเหลวแหลกของหมิงหลินเชี่ยนมาตั้งแต่ช่วงเช้า ไม่อาจสะกดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ได้อีกต่

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เปรียบเสมือนการผลักโดมิโนตัวแรกให้ล้มลง ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนจะอึดอัดบนคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง การบุกรุกเข้ามาลากตัวบุตรชายออกไปอย่างเกรี้ยวกราดของมารดาผู้หนึ่ง ได้ทำลายกำแพงแห่งความเกรงใจและกฎระเบียบของสโมสรจนพังทลายลงอย่างราบคาบ ฝุ่นผงสีแดงอิฐที่ลอยฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศยังไม่ทันได้ตกลงสู่พื้นดิน ความตื่นตระหนกก็แผ่ซ่านไปถึงผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งจับกลุ่มอยู่บนอัฒจันทร์พักคอย พวกเขาต่างเบิกตากว้าง สบตากันด้วยความหวาดหวั่นและเคลือบแคลงใจ คลื่นแห่งความหวาดระแวงพัดกระหน่ำเข้าใส่จิตใจของมนุษย์ผู้เป็นบิดามารดาอย่างรุนแรง เมื่อมีผู้กล้าเปิดฉากแสดงความไม่พอใจเป็นคนแรก ผู้คนที่เหลือซึ่งเฝ้ารอคอยจังหวะและซึมซับข่าวลืออันเน่าเฟะมาตลอดทั้งวัน ก็เริ่มรู้สึกว่าการกระทำอันไร้เหตุผลนั้นคือความชอบธรรมในการปกป้องบุตรหลานของตนเองบรรยากาศรอบบริเวณสโมสรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงกระซิบกระซาบที่เคยดังหึ่งๆ บัดนี้กลายเป็นเสียงพูดคุยที่ดังขึ้นและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ผู้ปกครองที่เคยมองดูการฝึกซ้อมด้วยความชื่นชม เริ่มผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้พลาสติกทีละคนสองคน

บรรยากาศเหนือสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางในยามบ่ายคล้อยยังคงอวลไปด้วยความร้อนระอุ ผืนดินสีแดงอิฐสะท้อนไอแดดขึ้นมาจนอากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยว ทว่าความร้อนจากธรรมชาติกลับไม่อาจเทียบเคียงได้กับความร้อนรุ่มที่เกิดจากอคติในจิตใจของมนุษย์ แม้ว่าผู้ปกครองกว่าครึ่งจะพากันถอนตัวและลากบุตรหลานกลับบ้านไปแล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังคงรั้งรออยู่บริเวณอัฒจันทร์พักคอย พวกเขาไม่ได้อยู่เพื่อชื่นชมการฝึกซ้อมกีฬา แต่กลับจับกลุ่มรวมตัวกันเพื่อเสพข่าวลือและส่งต่อเรื่องราวอันน่าสะอิดสะเอียนที่ถูกปั้นแต่งขึ้นโดยตระกูลฟาง เสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วบริเวณประดุจฝูงผึ้งที่แตกรัง ถ้อยคำเหยียดหยามและข้อกล่าวหาที่ไร้มนุษยธรรมถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากของผู้ที่อ้างตนว่าเป็นผู้ดีแห่งเมืองหลวงเหอผู่จิ้ง เด็กชายตัวเล็กในชุดกีฬาเทนนิสสีขาวที่เปื้อนคราบฝุ่นดิน กำลังยืนพักดื่มน้ำอยู่บริเวณริมรั้วตาข่ายเหล็ก ห่างจากจุดที่ผู้ปกครองและเด็กนักเรียนกลุ่มอื่นจับกลุ่มกันเพียงไม่กี่ช่วงก้าว หูของเขาสดับรับฟังทุกถ้อยคำที่ลอยมาตามสายลมได้อย่างชัดเจน"แม่บอกแล้วไงว่าอย่าไปมองผู้หญิงคนนั้น หล่อนเป็นคนไม่ดี แย่งสามีชาวบ้านแถม

ดวงตะวันยามเย็นของมหานครปักกิ่งค่อยๆ เคลื่อนคล้อยต่ำลงจนแตะเส้นขอบฟ้า สาดทอประกายแสงสีส้มอมแดงอันอบอุ่นทาบทับลงบนสถาปัตยกรรมทั้งเก่าและใหม่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ทั่วเมืองหลวง สายลมช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอาความร้อนระอุของช่วงกลางวันให้บรรเทาเบาบางลง แทนที่ด้วยความเย็นสบายที่เริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับม่านแห่งรัตติกาล ท้องถนนเริ่มคลาคล่ำไปด้วยยวดยานพาหนะและฝูงจักรยานของผู้คนที่กำลังเร่งรีบเดินทางกลับสู่เคหสถาน ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายของวิถีชีวิตคนเมือง รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าเข้มคันคุ้นตาแล่นฝ่าการจราจรมาด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอและมั่นคง มุ่งหน้าตรงไปยังสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลางอย่างเช่นที่เคยปฏิบัติมาในทุกเย็นภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเบาะหนังและกลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่สะอาดสะอ้าน สารวัตรเหอผู่จั้งนั่งควบคุมพวงมาลัยด้วยท่วงท่าที่สง่าผ่าเผยและผ่อนคลาย แผ่นหลังกว้างที่ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตสีเรียบพิงแนบกับพนักเก้าอี้ นัยน์ตาคู่คมกริบสีดำขลับที่มักจะฉายแววเยือกเย็นและดุดันประดุจพญาเหยี่ยว บัดนี้กลับทอดมองเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความสงบ วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เข