All Chapters of หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Chapter 11 - Chapter 20

“ถูกต้องเพคะ ฮองเฮา!”เมิ่งเหยาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ ตานชิงถอนหายใจพลางบ่นเบา ๆ “โอ้ว ทำไมนางถึงต้องซ่อนลึกลับขนาดนี้ด้วย?”เมิ่งเหยาอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ยังคงแฝงความขี้เล่น“ก็ตราประทับมันสำคัญมากนะชิงชิง หากมีใครเอาตราประทับเจ้าไปได้ นั่นหมายถึงชีวิตเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายทันที!”ตานชิงพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ“อืมม... ก็จริงนะเหยาเหยา ชิงชิงคิดน้อยไปจริง ๆ”เมิ่งเหยาหยุดชะงักก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเป็นห่วง“เจ้าไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้จริง ๆ รีบหาทางหลุดพ้นเถอะ”“ข้าได้ราชโองการมาแล้ว เหลือแค่ลงนาม” ตานชิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น“ราชโองการทำไมต้องลงนามล่ะชิงชิง?” เมิ่งเหยาถามพลางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ“ไม่รู้สิ ฝ่าบาทบอกไว้แบบนั้น”ตานชิงตอบด้วยความงุนงงเช่นกัน เมิ่งเหยาพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่คิดในใจว่าหากฝ่าบาทไม่รักร่างนี้จริง ๆ คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลทั้งสองพูดคุยกันต่อขณะนั่งกินข้าวด้วยกัน บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย ชิงชิงเอ่ยขึ้นอย่างเสียดาย “เหยาเหยา น่าเสียดายจัง ชิงชิงน่าจะขอท่านเทพเพิ่มให้ออกจากห้องมาเองได้!”เมิ่งเหยาครุ่นคิดอยู่คร

เมิ่งเหยามองทิวทัศน์ของแดนเหนือด้วยสายตาที่กังวลปนเปกับความคาดหวัง นางถอนหายใจเบา ๆ กับสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทุกอย่างต่างจากที่นางคิดไว้มาก แดนเหนือแห่งนี้ช่างดูแร้นแค้น สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยต้นไม้แห้งเฉาและลมหนาวที่ปะทะใบหน้าไม่หยุดยั้ง รถม้าที่นางนั่งแล่นไปอย่างระมัดระวัง ทิวทัศน์รอบข้างเต็มไปด้วยความเวิ้งว้าง“ที่นี่กันดารกว่าที่ข้าคิดมากจริง ๆ!”แม้จะหนาว แต่ความคิดถึงแผนการในอนาคตกลับทำให้นางฮึดสู้“หนาวขนาดนี้จะปลูกอะไรได้หรือไม่นะ? แต่คงต้องลอง เพราะถ้าทำไม่ได้ ข้าก็คงหมดหนทางร่ำรวยเสียแล้ว”นางบอกตัวเองพลางเหลือบมองท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เมิ่งเหยานึกถึงชิงชิงที่น่าจะกำลังนำข่าวไปแจ้งกับบิดาของนางในเมืองหลวงเพื่อจัดการเรื่องการถอนหมั้น ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง ตามเนื้อเรื่องตัวเอกของนิยายเรื่องนี้ล้วนใช้ชีวิตในเมืองหลวงกันหมด การที่ข้าหนีมาอยู่ที่แดนเหนือเช่นนี้ คงถือว่าหลุดจากนิยายไปแล้วนางหัวเราะเบา ๆ กับความคิดนี้ ความเบิกบานใจเกิดขึ้นแม้ทิวทัศน์เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยความว่างเปล่า‘ฉันนี่ช่างฉลาดจริง ๆ!’ นางคิดพลางเอนตัวพิงพนักรถม้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขโดยไ

“ขอรับ นายท่าน”เมิ่งเหยาสลัดหัวเบา ๆ เพื่อไล่ความมึน ก่อนระบายยิ้มกว้างเมื่อมองเห็นอาคารสี่ชั้นที่หรูหราตระการตา‘หอชายโลมที่ข้าตั้งตารอมานาน ในที่สุดก็อยู่ตรงหน้า’นางก้าวเข้าไปด้วยความตื่นเต้น ร่างบางสะกดทุกสายตาที่พบเห็น ชุดคลุมขยับไหวตามจังหวะก้าวเดินของนาง ราวกับผีเสื้อโบยบินภายในอาคาร ชั้นแรกคือลานแสดงขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโคมไฟประดับ โต๊ะไม้อย่างดีเรียงรายรอบลานแสดงอย่างมีระเบียบผ้าม่านบางเบาถูกแขวนระโยงระยางลงมาจากชั้นสอง ช่วยสร้างบรรยากาศลึกลับและน่าหลงใหลยิ่งนัก ชั้นสองเป็นห้องส่วนตัวที่สามารถมองเห็นลานแสดงได้ ส่วนชั้นสามและสี่เป็นห้องพักสำหรับลูกค้าที่ต้องการค้างคืนเมิ่งเหยาที่เดินเข้ามาท่ามกลางแสงไฟอ่อนนวลในหอ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในอาคารต้องชะงักค้าง ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่นาง“คุณหนูมากี่ท่านขอรับ?”ผู้ดูแลถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ข้ามาคนเดียว ขอห้องส่วนตัว” เมิ่งเหยาตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน“เชิญทางนี้ขอรับ” ผู้ดูแลพานางเดินขึ้นชั้นสองอย่างระมัดระวัง เมิ่งเหยาก้าวขึ้นบันไดอย่างอ่อนช้อยแต่แฝงไปด้วยความไม่มั่นคง ราวกับว่าลมเย็นที่ลอดเข้ามาจากหน

หยางไท่เฟิงก้มมองใบหน้าของสตรีใต้ร่าง ราวกับต้องการจดจำทุกรายละเอียดของนางไว้ในห้วงลึกของความทรงจำ ดวงตาคมลึกของเขาสอดประสานกับดวงตาอันฉ่ำปรือของนาง บอกเล่าความรู้สึกโดยไร้คำพูดทุกเส้นสายบนใบหน้าของนาง ไม่ว่าจะเป็นคิ้วเรียวงามแก้มที่ระเรื่อ หรือริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อย ล้วนตราตรึงในใจเขาอย่างไม่มีวันเลือนทุกจังหวะที่ร่างสูงเคลื่อนไหวตอกอัดเข้าไป ร่างบางสะท้านตอบรับโดยไม่อาจปิดบัง สีหน้าของนางแฝงไปด้วยความเย้ายวนที่ธรรมชาติสร้างขึ้นรอยแดงระเรื่อบนผิวเนียนเปล่งประกายยามต้องแสงจากโคมไฟ นางดูงดงามจนแทบลืมหายใจ ราวกับบุปผาแรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิที่กำลังผลิบานอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดไท่เฟิงมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ ราวกับความปรารถนาและความหลงใหลในตัวนางนั้นไม่มีวันสิ้นสุด“อ๊า..ท่านขยับเร็วหน่อยได้หรือไม่ ข้า..อยากได้เร็วกว่านี้?”ไท่เฟิงหัวเราะน้อย ๆ ก่อนหน้านี้เขากังวลกลัวว่านางจะเจ็บเพราะขนาดของเขานั้นไม่ธรรมดาและยังเป็นครั้งแรกของนาง แต่ไม่คิดว่าเพียงไม่นานนางจะรองรับขนาดเขาไหว“แล้วอย่ามาร้องห้ามข้านะเด็กดี”เขากระซิบข้างหูก่อนจุมพิตบนผมเบา ๆ แล้วอัดกระแทกเข้าไปอย่างดุดัน เสียงหยาบโ

“ท่าน?!”นางจำได้ทันทีว่าเขาคือบุรุษคนเมื่อคืน…‘บุรุษสวมหน้ากาก!’ไท่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าแดงระเรื่อและอาการผิดปกติของนาง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว มือหนาคว้าเอวบางดึงเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจากอาภรณ์ของนางทำให้เขายกจมูกดมเบา ๆ“กำยานกำหนัด?” น้ำเสียงเขาเย็นลงอย่างน่ากลัว“ใครมันกล้าวางยาเจ้า?”เมิ่งเหยาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่มี! ข้าหลงเข้าห้องผิด… ในห้องนั้นมีสตรีอยู่ นางคงจุดกำยานไว้”ไท่เฟิงยกยิ้มมุมปาก ใบหน้าผุดแววขี้เล่นเจือร้าย“เจ้าไม่รู้หรือ ว่าหากไม่ปลดปล่อยพิษนี้ เจ้าอาจตายได้”เมิ่งเหยาเบ้หน้า “ข้ารู้! ข้ากำลังจะไปหาบุรุษคนอื่นแก้ขัดอยู่พอดี แต่ก็ดันมาเจอท่านเสียก่อน”คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของไท่เฟิงเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันที“บุรุษอื่น?” เสียงเขาขรึมจนทำให้นางสะดุ้ง“หากข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ เจ้าคงเรียกชายคนไหนก็ได้มาช่วยแก้พิษสินะ?”เมิ่งเหยามองเขาอย่างงุนงง“ถ้าท่านไม่ช่วยก็หลีกทาง ข้าต้องรีบถอนพิษ!”แต่แทนที่จะหลีกทาง หยางไท่เฟิงกลับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะช้อนร่างนางขึ้นอย่างง่ายดาย ไม่มีทางที่เจ้าจะได้ไปหาบุรุษอื่นหรอกเหยาเอ๋อร์ ไท่เฟิงคิดอย่างหมายมาดสองขามุ่งตรงไป