All Chapters of หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Chapter 31 - Chapter 40

ทางด้านโรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของแดนเหนือ“ข้าหิวแล้ว”เมิ่งเหยาเอ่ยขึ้นพลางลูบท้องเบาเบา น้ำเสียงแฝงความอ้อนเล็ก ๆ“วันนี้อยากกินอะไร?” ไท่เฟิงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อะไรก็ได้เจ้าค่ะ”นางตอบทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มราวกับอะไรก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง ไท่เฟิงหัวเราะเบา ๆ “งั้นไปกินที่จวนดีไหม? เจ้าบอกเองว่าชอบฝีมือพ่อครัวที่นั่น”“เจ้าค่ะ!” เมิ่งเหยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่แล้วก็ต้องชะงักเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ“แต่ข้าขออาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ”ไท่เฟิงยิ้มบาง “เดี๋ยวพี่พาไปอีกห้อง น้ำที่นั่นเตรียมไว้แล้ว” “เจ้าค่ะ!”ไม่นานทั้งสองก็จัดการตัวเองเรียบร้อย แล้วเดินลงมาจากชั้นสามของโรงเตี๊ยม ฉีคังที่ยืนรออยู่ด้านล่างพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด ระวังว่าจะไม่ทำให้คุณหนูเมิ่งเหยาเขินอายแต่กลับต้องผิดคาด เมื่อคุณหนูเมิ่งเหยาโบกมือให้เขาอย่างร่าเริง พร้อมส่งยิ้มสดใสมาให้ ‘ห๊า! นี่..คุณหนูไม่เป็นอะไรเลยหรือ’ฉีคังหลุบตามองต่ำพลางนึกถึงสภาพห้องพักชั้นบน ที่เขาเพิ่งให้คนของโรงเตี๊ยมเข้าไปเก็บกวาด‘อืม...พวกท่านช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก!’เขาสูดลมหายใจยาวยาว พลางก้มหน้าเดินตามหลังทั้งสองไปอย่างเงียบ ๆ โดยใ

‘ส่วนเรือนสนมเอกในจินตนาการ... ต้องพักโครงการไว้ก่อน หากยังไม่อยากตาย’นางคิดในใจพลางหัวเราะ หลังจากที่บ่าวในจวนเร่งเข้ามาจัดเรียงของที่เมิ่งเหยานำออกมาอย่างขะมักเขม้นจนเสร็จเรียบร้อย นางจึงเดินไปยังเรือนบ่าว ด้วยความตั้งใจที่จะดูว่าพวกเขาอยู่กันอย่างไร ฉีคังรีบสาวเท้าตามหลังนาง พลางยกมือห้ามอย่างสุภาพ“คุณหนู อันนี้เป็นเรือนบ่าวขอรับ”เมิ่งเหยาหันกลับมามองเขาพร้อมยิ้มบาง“อืม... ขอข้าไปดูหน่อย ว่าพวกเขาขาดสิ่งใดหรือไม่”ฉีคังอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่านางจะเอ่ยเช่นนี้ เขาทำได้เพียงแค่ยืนมองนางอย่างจนใจ หญิงกลางคนที่ดูแลรับคำสั่งเมิ่งเหยาตั้งแต่เข้าจวนนี้มา รีบก้าวออกมาหานางด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มแย้มแจ่มใส“ที่นี่ดีมากเจ้าค่ะคุณหนู ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พาข้าไปดูให้แน่ใจเถิด”เมิ่งเหยายิ้มตอบ หรานมู่รีบโบกมือปฏิเสธเล็กน้อย “คุณหนูพูดกับบ่าวเช่นนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ”เมิ่งเหยาหัวเราะเบา ๆ พร้อมขยิบตาให้“บิดาข้าไม่ได้สอนให้วางตนข่มคนอื่น ท่านน้าอายุมากกว่าข้าตั้งเยอะ ให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรดีเจ้าคะ?”หรานมู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง“เร

ครอบครัวชิงยังคงยืนอึ้งอยู่กับที่จนรถม้าหายลับตาไป เด็กน้อยชิงจูเป็นคนกระตุกแขนบิดาเบาเบา เมื่อชิงหาวได้สติก็รีบจูงมือภรรยาและลูก ๆ กลับเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าเลื่อนลอย เมื่อพวกเขาเข้ามานั่งในบ้าน ชิงหนี่จึงพูดขึ้นเสียงแผ่ว“ท่านพี่... ท่านได้ยินเหมือนข้าหรือไม่?”ชิงหาวพยักหน้า ก่อนหันมามองภรรยาที่น้ำตาคลอเบ้า ทั้งสองโอบกอดกันแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความโล่งใจและซาบซึ้ง“สวรรค์เมตตาเราจริง ๆ...”ชิงหนี่พูดพร้อมเสียงสะอื้น เมื่อนึกย้อนไปถึงชีวิตของพวกเขามันช่างยากลำบาก ตั้งแต่วันที่เขาและชิงหนี่เข้าป่าแล้วตกเขา แม้เขาจะใช้ร่างของเขาโอบกอดชิงหนี่ไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นางบาดเจ็บหนักแต่ขาของเขากลับหัก ขณะที่ชิงหนี่เองก็ได้รับบาดเจ็บที่หัวไหล่ ตอนนี้ทั้งคู่ฟื้นตัวได้ไม่สมบูรณ์นัก ขาของชิงหาวยังคงกระเพกและชิงหนี่ก็ไม่สามารถทำงานหนักได้เหมือนเมื่อก่อนพวกเขาพยายามสลับกันเข้าไปในเมืองเพื่อหางานรับจ้าง แต่ก็พบว่ามันไม่ง่ายเลย ชิงหาวที่มีสภาพเหมือนคนพิการจึงไม่ค่อยมีใครจ้าง บางครั้งทำงานทั้งวัน เจ้าของงานกลับบอกว่าทำไม่ได้ดีพอ และให้ค่าจ้างเพียงแค่สิบอีแปะเท่านนั้นเมื่อคืน ทั้งชิงหาวและชิงหนี่ต่า

ขบวนของแม่ทัพหวังอันกั๋วเคลื่อนตัวอย่างสง่างามผ่านประตูเมืองหนิงอาน ท่ามกลางสายตาของชาวเมืองที่จับจ้องมาด้วยความสงสัยและยำเกรง ทุกคนในขบวนต่างกวาดสายตาระวังเพราะว่าขบวนนี้มีบุคคลสำคัญมาด้วยถึงสองพระองค์ภายในขบวน หยางเฟยหยางขี่ม้าพร้อมกับตานชิงที่ใบหน้าซีดเซียวซบพิงอกของเขาอย่างอ่อนแรง นางหมดสติไปเพราะพิษไข้ที่เล่นงานตั้งแต่ช่วงค่ำเมื่อวาน เขากระชับร่างบางไว้แนบอกด้วยความมั่นคง และลึกลงไปในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจให้อภัยตัวเองจะโทษใครได้เล่า... ก็มีแต่ตัวเอง หยางเฟยหยางคิดในใจด้วยความเจ็บปวด ความเอาแต่ใจของเขาตลอดการเดินทางทำให้นางต้องแบกรับความเอาแต่ใจนั้นจนเหนื่อยล้าแม้ในใจเขาจะรู้ว่านางพยายามพลักไสเขา นางร้องไห้ขอร้องให้หยุดแต่แทนที่จะหยุด เขากลับยิ่งปล่อยให้ตัวเองหลงไปกับเสน่ห์ของนาง ไม่มีส่วนใดในตัวนางที่เขาไม่หลงใหลตั้งแต่รอยยิ้ม ใบหน้าเรียบเฉย สายตาตกใจ หรือแม้กระทั่งความไม่พอใจ ทุกอย่างที่เป็นนางล้วนแต่ทำให้เขาหลงใหลมากขึ้นเมื่อขบวนเดินทางมาถึงหน้าประตูวังอ๋อง ขันทีชราประจำวังรีบสั่งให้เปิดประตูทันที่ ขบวนม้าของบุรุษเหล่านี้แล่นเข้าสู่วังอ๋องไท่เฟิงด้วย

ตานชิงลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องกว้าง ทันทีที่สติกลับคืนนางมองรอบ ๆ แต่ไม่พบใครเลย ความเงียบทำให้นางรู้สึกว่างเปล่า ร่างกายของนางเต็มไปด้วยความปวดเมื่อย เหมือนร่องรอยจากสิ่งที่เกิดขึ้นยังคงหลงเหลืออยู่นางขยับตัวช้า ๆ พร้อมความคิดอยากแช่น้ำร้อนเพื่อผ่อนคลาย“อาหยู...” เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้น แต่ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก คนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่อาหยู แต่เป็นบุรุษที่นางคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นเขา... และก็ใช่จริง ๆ“เป็นท่านจริง ๆ สินะเพคะ ฝ่าบาท...”นางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“ทรงสนุกไหมเพคะ ที่เล่นปั่นหัวหม่อมฉัน?”หยางเฟยหยางไม่ได้ตอบคำถามเขาเดินตรงเข้ามาหานาง ช้อนร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่พูดอะไร ตานชิงหัวเราะให้กับตัวเองทั้งน้ำตา"ท่านทำกับข้าราวกับสิ่งของที่อยู่ในกำมือ..." ร่างสูงพานางเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างเงียบ ๆ แล้ววางร่างบอบบางลงบนตั่งยาวอย่างเบามือ แววตาของเขามองนางด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ก่อนจะเริ่มปลดอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้น การกระทำของเขานุ่มนวล ราวกับกลัวว่านางจะเปราะบางและแตกสลายตานชิงนั่งนิ่งไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย ดวงตาของนางเต็มไปด้วยแววเศ