All Chapters of หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อเข้าสู่ห้องนอนใหญ่ ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามที่แม้แต่บ่าวรับใช้ยังต้องได้รับการคัดสรรมาอย่างดี ไร้ซึ่งกลิ่นหรือร่องรอยของผู้อื่นใดในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ ไท่เฟิงค่อย ๆ ก้าวผ่านบานประตูไปยังโต๊ะน้ำชากลางห้องอย่างมั่นคง เขาวางร่างเมิ่งเหยาลงอย่างนุ่มนวลแต่ขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาความใกล้ชิดไว้อย่างแนบแน่นไม่ให้นางได้ผละหนี ผ้าคุมถูกปลดออกเผยให้เห็นใบหน้าเย้ายวนที่แดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำน้ำราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมาร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงปรารถนาเมื่อเอวสอบเริ่มขยับอีกครั้ง หัวใจเมิ่งเหยาเต้นระรัวแทบจะหลุดจากอก อดกลั้นเสียงครางไว้ไม่ได้เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงขับเคลื่อนที่กำลังถ่ายทอดจากคนตรงหน้า“พอก่อน…อืออ.. ข้าไม่ไหวแล้ว”นางพึมพำอย่างเหน็ดเหนื่อยระคนวาบหวาม สองมือพยายามดันเขาออกเบา ๆ แต่กลับไร้เรี่ยวแรงตามใจคิด ไท่เฟิงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูนาง น้ำเสียงอบอุ่นแฝงด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า“เหยาเอ๋อร์… พี่ยังไม่ได้ปลดปล่อยเลยนะ”ดวงตาของเมิ่งเหยาสะท้อนความประหม่า แต่ภายในใจก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเห็นแก่ตัวจนลืมความรู้สึกของอีกฝ่าย นางผ่อนคลายลงทีละนิดตามแรงนำของเขาเมื่อเห็นว่าเมิ่งเหยาไม่มีท่าท

แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ในสวนอันงดงาม กลิ่นหอมของดอกไม้ผสมผสานกับอากาศสดชื่น เมิ่งเหยาเดินเข้ามาในศาลากลางสวนพร้อมดวงตาเป็นประกายนางเหลือบมองไปยังโต๊ะที่มีอาหารวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า มีทั้งข้าวต้มร้อน ๆ ผัดผักสีเขียวสวย เนื้อสัตว์ปรุงรสหอมกรุ่น เป็ดย่างที่มีน้ำราด และขนมหวานหลากหลายชนิด ไท่เฟิงประคองให้เมิ่งเหยานั่งลงก่อนที่ตัวเองจะเดินไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม เมิ่งเหยารอให้เจ้าของจวนกินก่อนแล้วนางจึงกินตาม“ท่านสั่งอาหารมาจากที่ใดหรือเจ้าคะ? รสชาติดีมาก!”นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสดงความประทับใจ ไท่เฟิงที่มองอยู่ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“พ่อครัวในจวนข้าทำเอง”เมิ่งเหยาชะงักเล็กน้อยก่อนยู่ปากแบบไม่จริงจัง“ฝีมือดีเกินไปจริง ๆ น่าอิจฉาท่าน”“ถ้าอยากกินอาหารพวกนี้...นั้นอยู่ที่นี่ต่อดีไหม?”น้ำเสียงไท่เฟิงกล่าวอย่างไม่จริงจัง แต่สายตานั้นกลับยังรอคำตอบ เมิ่งเหยาพลางส่ายหน้าเบา ๆ “ข้ายังมีเรื่องที่ต้องไปจัดการ รั้งอยู่ที่นี่จะไม่สะดวก หากวันไหนอยากกินอาหารอร่อย ๆ แบบนี้ ขอข้ามาฝากท้องที่นี่ได้หรือไม่เจ้าคะ?”ไท่เฟิงพยักหน้ารับทันที“ย่อมได้”เสียงหัวเราะคิกคักของเมิ่งเหยาดังขึ

"เอ่อ... ท่านควรไปแต่งตัวก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ?"ในใจของเมิ่งเหยาคล้ายจะลั่นระฆังรัว ๆ ‘โอ้พระเจ้า! แม่ทัพพ่ายรักงานดีของจริง!เห็น ตัวจริงใกล้ ๆ แบบนี้ โอ๊ย! วิญญาณนักอ่านอย่างฉันแทบกรี๊ด!!!’จ้าวจื่อฮาวที่เห็นแก้มของเมิ่งเหยาแดงระเรื่อ ก็เข้าใจว่านางคงอาย เขาตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ"เหยาเอ๋อร์ แก้มเจ้าแดงมาก ไม่สบายหรือ"เมิ่งเหยาพยายามปรับลมหายใจให้สงบ"ข้าสบายดี แต่ท่านไปแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ"จ้าวจื่อฮาวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "รอข้า ข้าไปไม่นาน" เขากล่าวจบก็หมุนตัวกลับเข้าห้อง ทิ้งให้เมิ่งเหยายืนมองตามหลังด้วยสายตาละลายใจ"ดูหุ่นนั่นสิ! น่ากินมาก! โอ้ว... เลือดกำเดาข้าจะไหล? แต่... แม่ไม่หลงกลหรอกนะคุณนักเขียน!"เมิ่งเหยาพึมพำเบาเบาพร้อมหัวเราะน้อย ๆ อย่างผู้มีชัย แต่เสียงหัวเราะของนางกลับไม่พ้นโสตประสาทของบุรุษลึกลับในห้องข้างข้าง มือที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยค่อยกำแน่น คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม เสียงพึมพำเย็นเยียบหลุดออกมา "ดูท่าแมวน้อยตัวนี้ คงลืมเจ้าของเสียแล้ว... คงจะต้องทบทวนความจำให้นางใหม่"ฉีคังเผลอสูดลมหายใจเข้าอย่างยากลำบาก เขามองไปที่เจ้านายของตนด้วยแววตาแฝงความหวาดหวั่น น้ำเส

“ระวังคำพูดของเจ้าด้วย เหยาเอ๋อร์ เจ้าคือคู่หมั้นของข้า”เมิ่งเหยาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความเบื่อหน่าย“ท่านแม่ทัพจ้าวจื่อฮาว ข้านั้นมีความสัมพันธ์กับบุรุษอื่นแล้ว ไม่แน่ว่า...ตอนนี้ในท้องของข้าอาจมีบุตรของเขาอยู่ก็ได้”คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของจ้าวจื่อฮาวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ขณะที่บุรุษในห้องข้าง ๆ กลับยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "ก็จริงของนาง เพราะข้าปล่อยไปเยอะขนาดนั้น บางทีนางอาจจะตั้งครรภ์อยู่ก็ได้"ฉีคังอ้าปากค้าง พวกท่านเพิ่งหลับนอนกันผ่านมายังไม่เกินสามราตรี จะตั้งครรภ์ได้เช่นไร?! แต่...เขาก็ได้แต่คิด ไม่กล้าพูดออกมาเมิ่งเหยาถามต่อ “ท่านอิ่มแล้วใช่หรือไม่?”จ้าวจื่อฮาวกัดฟันแน่น ก่อนพยักหน้ารับ “ถ้าเช่นนั้น เรามาเริ่มกันเลยเถอะ? ความลับที่ข้าจะบอกท่านคือ...ตราประทับที่หายไปของท่าน”คำพูดนี้ทำให้จ้าวจื่อฮาวชะงัก“นางรู้ได้เช่นไร?”เมิ่งเหยายิ้มเล็กน้อยแววตาฉายความเจ้าเล่ห์ ข้าจะไม่รู้ได้ยังไง ก็เนื้อเรื่องนี้มันอยู่ในช่วงบทที่ 30 ที่คุณนักเขียนเพิ่งอัปเพิ่มมาให้!“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่คนของโลกนี้ ข้าเห็นอนาคตบางเรื่องได้หน่ะ”นางพูดพลางลูบจอกชาราวกับกำลังคิดอะไรบา

“ซี๊ดด อ่า...”ไท่เฟิงครางต่ำ อัดสวนแท่งเนื้ออันใหญ่โตของเขาเข้าไปจนถึงจุดลึกสุด ก่อนที่เขาจะกระชากแท่งเนื้อออกและกดเข้าไปอย่างแรง ทุกจังหวะของเขาดุดันไร้ความปราณี เมิ่งเหยากรีดร้องด้วยความเสียวซ่าน ยอมรับเลยว่ารสรักครั้งนี้ของเขานั้นถึงใจนางมาก“อ่า แรงอีก..อะ..อะ”เมิ่งเหยาครางออกมาอย่างลืมตัว เมื่อนางกำลังจะถึงจุดหมาย ร่างหนาเมื่อเห็นเช่นนั้นกลับหยุดคาไว้ สายตาเฉี่ยวคมของคนใต้ร่างประทวงอย่างไม่พอใจ“อือ..พี่เฟิง”“เหยาเอ๋อร์”ไท่เฟิงเอ่ยเสียงทุ้ม เพราะเขาก็ทรมานเช่นกันเมื่อร่องของนางตอดเขาแน่น แต่ไท่เฟิงก็ไม่ยอมแพ้ วันนี้เขาต้องคุยกับนางให้รู้เรื่อง“เหยาเอ๋อร์ เจ้าลองคบกับพี่ได้หรือไม่? หากเจ้าไม่ชอบพี่จริง ๆ พี่จะไม่โกรธเจ้าและยอมถอยไปแต่โดยดี”เมิ่งเหยาที่ได้ยินเช่นนั้นก็เม้มปากพยายามมีสติคุ่นคิด แต่มันช่างยากนักเพราะท่อนเอ็นของเขามันสั่นงึก ๆ ในร่องเสียวของนางราวกับเร่งเร้าให้รับปาก สุดท้ายเมิ่งเหยาก็พ่ายแพ้“อ๊า...ได้ ข้าจะลองคบกับท่านดู แต่..มีสองเรื่องที่ท่านต้องรู้ หากเราเข้ากันไม่ได้ แล้วข้าต้องการจะไปท่านต้องยินยอม สอง..ท่านมีสตรีอื่น ข้าเองก็จะมีบุรุษอื่น พวกเราถือว่าจ