All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 341 - Chapter 350

POV: AriaMasayang-masaya ako habang nagmamaneho. Malakas ang tugtog ng musika sa loob ng kotse, bahagyang nakabukas ang mga bintana, at paminsan-minsan ay sumasabay kami sa mga kanta mula sa speaker. Nasa passenger seat si Romnick, habang nasa likod sina Elle at Renz. Sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay matagal na ring hindi naging ganito kasaya ang barkada. Pakiramdam ko, para kaming bumalik sa dating nakaraan. Pakiramdam ko, bumalik na ang dating Jun—ang kaibigan naming laging handang sumunod sa lahat ng gusto namin.At higit sa lahat, pakiramdam ko ay nakuha ko ulit ang kontrol sa buong sitwasyon.“Sinabi ko na sa inyo, eh,” pagmamalaki ko habang nakatutok ang mga mata sa kalsada. “Hindi talaga kaya ni Jun na mawala tayo. Kahit anong pag-iinarte pa ang gawin niya noong nakaraang linggo, sa huli, susunod at susunod din siya sa atin.”Tumawa si Romnick nang malakas, bakit ang boses ay punong-puno ng panlalait. “Ang dali niya talagang paikutin! Isang linggo lang siyang nagtago sa

“Anong buong pangalan ng kaibigan ninyo?”“Jun Sanchez po,” mabilis na sagot ni Romnick.Nagkatinginan ang dalawang pulis. Ang kaninang kalmadong mukha ng opisyal ay napalitan ng seryosong ekspresyon. Lumapit pa lalo ang isang pulis at bumulong sa kasama niya bago ibinaling ang tingin sa amin.“Ma'am, sir, maaari bang pakibaba muna ang mga bintana nang buo at patayin ang makina ng sasakyan?” utos ng pulis na may halong awtoridad.Napakunot ang noo ko. “Bakit po, officer? May problema ba?”“May natanggap kaming pormal na report tungkol sa sasakyang ito, ma'am.”“Report? Anong report naman po iyon?” tanong ko habang nagsisimulang kabahan ang dibdib ko.“Na ang sasakyang ito ay kasalukuyang nakatala bilang reported missing o ninakaw.”Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. “Ninakaw?! Hoy, officer, teka lang! Hindi po namin ninakaw ito!”“Hiniram lang namin!” sigaw ni Romnick na halatang nataranta na rin sa tabi ko. “Kaibigan namin ang nagmamay-ari nito! Si Jun Sanchez! Tinatanong ninyo kung

Hindi agad nawala ang galit ko. Sa katunayan, habang lumilipas ang mga araw, lalo lamang itong lumalalim, kumakalat na parang lason sa aking sistema at binubulok ang aking buong pagkatao. Noong una, galit ako dahil sa ginawa ni Jun—dahil sa pag-aresto sa amin, dahil sa pagtawag sa kuya nitong si Marco, at dahil sa kahihiyang dinanas namin sa harap ng mga pulis. Pagkatapos, galit ako dahil sa iniwan nitong tambak na research paper na nagmistulang patunay ng aming kawalan ng kakayahan. Ngunit habang paulit-ulit kong iniisip ang lahat ng nangyari sa loob ng aking kwarto, napagtanto kong hindi lang pala iyon ang dahilan.Ang pina ikakinagagalit ko—ang pinakamasakit tanggapin—ay ang sarili kong katangahan at pagkakamali.Dahil sa loob ng mahabang panahon, sigurado akong kilala ko si Jun. Akala ko alam ko kung paano ito mag-isip, kung paano ito kikilos, kung paano ito pasunurin nang walang kahirap-hirap. Alam na alam ko ang mga salitang dapat sabihin para mapasunod ito: Isang matamis na ngi

Nanlaki ang mga mata ko sa galit. "Don't say that, Romnick! Huwag na huwag mong babanggitin ang pangalan ng hayop na iyon dito!""Bakit, totoo naman ah?" asik ni Romnick. "Dati, isang tawag lang natin, gagawin na niya lahat ng ito habang tayo ay nagpapasarap sa mall. Ngayon, eto tayo, nagkakamot ng ulo dahil hindi natin alam kung paano sisimulan ang simpleng data analysis na ito! Put*ng ina, ang hirap palang mabuhay kapag walang inuutusang alipin!""Hindi natin siya kailangan!" sigaw ko, pilit na pinapaniwala ang sarili. "Kaya nating gawin ito nang wala ang gagong iyon!""Really, Aria?" baling ni Romnick sa akin, seryoso at puno ng sarkasmo ang mukha. "Talagang kaya natin? E tatlong araw na tayong paulit-ulit na binabagsak ng propesor natin! Sige nga, kung kaya mo, ikaw ang gumawa nitong buong chapter ngayon nang mag-isa mo!"Napatitig ako sa laptop screen kung saan nakasulat ang pulang-pulang mga puna ng aming professor. Tahimik. Walang masabi.At doon, naramdaman ko ang isa pang kla

POV; JunIsang buwan na ang lumipas mula nang muntik nang makulong sina Aria, Romnick, Elle, at Renz dahil sa kasong pagnanakaw at pagkuha ng sasakyan ko nang walang pahintulot.Sa loob ng isang buwan na iyon, maraming bagay ang nagbago sa paligid ko. Ngunit ang pinakamalaking pagbabago ay naganap sa loob mismo ng kaibuturan ko—hindi na ako natatakot na maglakad sa campus nang mag-isa.Dati, ang bawat hakbang ko sa university grounds ay may dalang kabigatang animo’y pasan ko ang buong mundo. Palagi akong may iniisip, laging nag-aalala, at laging alerto sa paligid. Baka tawagin ako ni Aria para sa isa na namang utos na hindi ko naman obligasyon. Baka biglang mag-text si Romnick na may kailangang i-print o ipagawa. Baka may bago na namang research o thesis chapter na kailangang tapusin nang magdamag habang sila ay nagpapasarap sa gimik. Baka may kailangan na naman sila. Baka may utos na hindi ko matanggihan dahil natatakot akong mawala sila sa buhay ko. Baka kailangan kong bilhin ang m