Nakatitig siya sa akin nang diretso sa mga mata. Ang mga mata niya ay nanlilisik sa gulat at pagsisisi sa sarili, habang ako naman ay parang binuhusan ng malamig na tubig—tulala, hindi makapaniwala, at may pusong tumitibok na parang gustong kumawala sa dibdib ko.Siya ang unang natauhan. Agad siyang umurong na parang napaso, mabilis na tumayo mula sa pagkakadapa sa ibabaw ko, at pilit na inayos ang t-shirt niya habang umiwas ng tingin sa direksyon ko."A-Aksidente 'yun," mabilis niyang sabi, medyo garalgal ang boses pero pilit na pinatitigas para magmukhang seryoso. "Don't... don't make a big deal out of it, Freya. Madapa lang tayo pareho."Aksidente daw?! Eh ang diin-diin nung halik na 'yun, tapos sasabihin niyang madapa lang kami?!Dahil sa matinding hiya, gulat, at kaba na halos bumayo sa dibdib ko, hindi na ako nakapagsalita pa. Napatayo ako nang pabalagbag mula sa sahig, hawak-hawak ang labi kong parang namamanhid pa rin."S-Sir, kailangan ko na pong bumaba! May... may lilinisin p
Read more