Pagkatapos ng mainit, marubdob, at napakagandang umagang iyon sa loob ng silid sa Quezon Province, akala ko ay wala nang hihigit pa sa kasiyahan na nararamdaman ko. Para bang ang buong mundo ko ay tumigil sa mga bisig ni Sir Raphael. Ang dating malamig, istrikto, at laging nakasimangot na bilyonaryo ay unti-unting lumambot, at sa bawat halik at yakap niya, parang binubura niya ang lahat ng pangamba sa dibdib ko.Pero habang abala ako sa pag-aayos ng mga gamit namin sa malaking kama at pagtitiklop ng mga damit bago ang aming pag-alis pabalik ng Maynila, napansin ko ang isang kakaibang senyales na nagpabilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa biglang pag-usbong ng kaba.Si Sir Raphael, na kadalasang mabilis kumilos at laging may hawak na schedule o nagbibigay ng mga utos kay Kevin, ay nakatayo ngayon sa tabi ng malaking salamin ng bintana. Nakatitig siya sa labas habang hawak ang kanyang cellphone. Ang mukha niya ay seryoso, malalim, at tila may mabigat na iniisip.
Read more