EP 4/4 บนเตียงสี่เสาอันเร่าร้อน

พาขวัญมองเลฟดีๆ สมองอันชาญฉลาดบอกว่าเธอน่าจะหาประโยชน์จากสิ่งที่เลฟเอ่ยอ้างได้ เหตุการณ์ในวันนั้นเธอไม่ได้ลืม แต่เธอจำรายละเอียดต่างๆ ไม่ได้มากนัก เธอยังเด็กและเอาแต่ตกใจกลัว แค่รอดมาได้ก็บุญแล้ว

“คุณ...เป็นยังไงบ้างคะ คงจะสบายดีใช่ไหม เราสองคนช่างดูแตกต่างกันเหลือเกิน”

“คงมีแต่ความเจ็บปวด ที่เรามีเหมือนกัน” เลฟเปรยออกมาแล้วแค่นยิ้ม เพียงแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ หัวใจก็รู้สึกคล้ายถูกบีบอัดจนลีบแบน พาขวัญก็คงไม่ต่างกันกระมัง “ดีแล้วที่เธอปลอดภัย บางทีในความทรงจำของเธอ อาจช่วยอะไรฉันได้บ้าง”

ดวงตาของพาขวัญหลุบต่ำ เธอจ้องแต่มือที่ประสานกันไว้บนตัก ก่อนจะทำใจดีสู้เสือ ยิ้มให้เขาไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามถึงอีกเรื่อง

“พี่สาวฉันเป็นยังไงบ้างคะ”

“สบายดี อยากเจอไหมล่ะ”

“คะ? ได้เหรอ ฉันเจอพี่ฉันได้จริงเหรอ” ถามเขาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความยินดียิ่ง

“แน่นอน และหวังว่าระหว่างที่พี่น้องได้เจอกัน เธออาจจะพอนึกอะไรออกบ้าง เรื่องเพชร”

พาขวัญกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ

“ค่ะ ฉันจะพยายามนะคะ คุณคง...ไม่ฆ่าฉันใช่ไหม”

เลฟยกยิ้มมุมปาก

“จะฆ่าได้ยังไง แค่เธอรอดจากเรื่องตอนเด็กได้ก็นับว่าดีมากแล้ว ยกเว้นว่าเธอจะโกหกเรื่องเพชรละนะ”

พาขวัญส่ายหน้าพรืด “ฉันไม่โกหกหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่คนชอบโกหกนี่นา ขอบคุณที่เชื่อฉันนะคะ ตอนนี้ฉันยังตกใจเรื่องแฟนที่เพิ่งเสียไป แต่อีกไม่นานฉันคงนึกอะไรออกบ้าง ฉันจะพยายามหาเบาะแสให้คุณให้ได้มากที่สุดค่ะ”

เลฟพยักหน้ารับรู้ “ไปพักเถอะ ค่ำๆ ค่อยไปเจอพี่สาวก็แล้วกัน”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ”

เลฟยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ฟีโอดอร์เรียกคนให้มาพาพาขวัญออกไป ที่นี่มีห้องหับมากพอให้พาขวัญได้พักผ่อน ห้องที่จัดไว้โดยมีบอดี้การ์ดเดินตรวจตรารอบบ้านตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง หล่อนไม่มีทางหนีได้ ไม่ต่างจากการถูกขังดีๆ นี่เอง

เลฟคว้าสร้อยมาถือไว้ ปลายนิ้วลูบแตะที่จี้รูปดอกเดซี่ ครุ่นคิดบางอย่างที่ฟีโอดอร์ไม่อาจเข้าใจ

“ถึงจะพูดภาษาที่ผมฟังออกบ้าง ฟังไม่ออกบ้าง แต่ผมว่าเธอดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่” คุณพ่อบ้านสูงวัย เอ่ยอย่างที่ใจคิด

“นั่นก็ใช่...แต่เธอเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องเพชรนี่นา รวมถึงเรื่องคืนนั้นด้วย มีหลายอย่างที่ฉันต้องการจากคลาร่า”

“เธอช่างต่างจากมิสชาช่า เธอพูดจาน่าสงสาร แต่ขณะเดียวกัน ก็ดูไว้ใจไม่ได้”

“ยังไงล่ะ” คำถามดังมาจากคนที่นั่งอยู่ ความเงียบงันดังกระหึ่มขึ้นมาอีกครา ก่อนที่ฟีโอดอร์จะเอ่ยทำลายความเงียบนั้น

“ก็...คนรักตายไปทั้งคน แต่เธอดูเศร้าน้อยไป ดูไม่เหมือนคนที่สูญเสียสักเท่าไหร่”

“นั่นสินะ” เลฟเอ่ยตามที่คิด จริงอย่างที่ผู้ช่วยเขาว่า พาขวัญดูแปลกไปในข้อนี้ หรือบางที หล่อนกับผู้ชายคนนั้นอาจไม่ได้รักกันมากพอกระมัง การสูญเสียทำให้รู้สึกเสียใจแค่ไหนนั้น เขารู้จักมันดี การที่ต้องเห็นบิดาตายไปต่อหน้าต่อตา เขาทั้งเจ็บปวดและทรมานจนไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้เลย

มาเฟียหนุ่มกำสร้อยแน่นหนึบ จู่ๆ ภาพวันวานก็ตามมาหลอกหลอน มันบีบหัวใจเขาให้ลีบแบนได้อีกคราแล้ว เขาได้แต่หลับตาลงแน่นๆ ให้ความรู้สึกทรมานนี้หายไป

“บอสครับ?” ฟีโอดอร์ท้วงเมื่อเห็นความผิดปกติของเจ้านาย จู่ๆ เลฟก็เอามือทุบอกตรงตำแหน่งหัวใจ

“ฉันอยากนอนพัก กลับห้องโน้นเถอะ”

“ลูก้า”

ฟีโอดอร์เรียกคนที่อยู่หน้าประตู ก่อนที่การ์ดร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำ จะก้าวเข้ามาข้างใน ลูก้าผิวขาวมาก คิ้วเข้มคม จมูกโด่งเป็นสัน มีเคราบางๆ ขึ้นอยู่ตามแนวกรามแกร่ง และถึงจะร่างกายใหญ่โต แต่เขาก็คล่องตัวมากเวลาถือปืน

ลูก้าเป็นการ์ดฝีมือดีที่อยู่กับตระกูลมาติเนซตั้งแต่อายุยังน้อย โตมาพร้อมกับบอสเลยก็ได้ว่าได้ ความไว้เนื้อเชื่อใจสำคัญมากสำหรับมาเฟีย และสำหรับเลฟ ก็มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่เขาไว้ใจ

“บอสครับ”

“ช่วยฉันที!”

เลฟร้องขอลูก้า เขาเริ่มหายใจไม่ออก และท้ายที่สุด สติสัมปชัญญะก็ดับวูบลง เหมือนไฟในห้องที่จู่ๆ ก็ดับพรึ่บตอนที่ปิดสวิตช์นั่นเอง

...........

ณัชรินทร์ได้ยินเสียงเปิดประตู เธอปรือตาขึ้นมอง นึกว่าคนของเลฟเอามื้อเที่ยงมาส่ง แต่กลายเป็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่เธอเฝ้ารอ ชายที่สวมเสื้อผ้าสีสันสดใส และมีรอยยิ้มพิมพ์ใจตลอดเวลา อเล็กเซย์มาแล้ว เขาเหมือนจะกลั้นขำตอนเห็นสภาพของเธอ

“ทำไมเขาต้องล่ามคุณแบบนี้ตลอดเลย”

“นั่นสิ บางทีคุณน่าจะคุยกับเขาให้ฉันบ้าง”

“ไม่คุยหรอก ถ้าคุยคงได้ทะเลาะกัน คุณเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เธอส่ายหน้าให้อเล็กเซย์ รู้สึกดียามได้ยินน้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขา

“หายไปไหนมาคะ ฉันหาคุณไม่เจอเลย”

“ผมเหรอ ข้างนอกนั่นไง”

เธอมองตามมือเขา ปุยหิมะสีขาวนอกหน้าต่างนั่นหรือสิ่งที่เขาจะสื่อ

“ผมขึ้นเขาไปเล่นสกีมา สนุกมาก!”

เธอส่ายหน้าระรัว สกีหิมะนี่หรือสนุก น่ากลัวจะตาย

“มันอันตรายออก”

“ก็ท้าทายดี ผมชอบ เอาละ เราออกไปจากที่นี่ดีกว่า”

ณัชรินทร์คล้ายว่าได้ยินประโยคนั้นจากเขาซ้ำๆ ทุกทีที่เลฟล่ามเธอไว้ จะกลายเป็นอเล็กเซย์ที่มาปล่อยเธอออกไป เป็นอเล็กเซย์ที่คอยถามว่าเธอเจ็บปวดตรงไหน หรือเป็นอะไรหรือเปล่า อเล็กเซย์ยังมีรอยยิ้มให้เธอเสมอ มีมืออุ่นๆ คอยจับจูงให้เธออยากตามเขาไปทุกๆ ที่ คงดีถ้าบ้านนี้มีแค่อเล็กเซย์ ไม่มีเลฟ