EP 4/6 บนเตียงสี่เสาอันเร่าร้อน

“อึก...อึก!”

นั่นเสียงกลืนของเธอเอง อเล็กเซย์อาศัยทีเผลอยกแก้วเครื่องดื่มมาจ่อถึงปาก เขากรอกมันลงมา เธอกลืนอึกๆ ตามด้วยเสียงปรบมือ เสียงร้องเฮของบรรดาเพื่อนๆ ของเขา รสชาติของค็อกเทลหวานบาดทรวง และเหมือนว่าบางอย่างกำลังแล่นลิ่วเข้าไปในผิวเนื้อ เธอรู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า และดีสุดๆ ไปเลย!

“อีกแก้วนะชาช่า อีกแก้วนะที่รัก!”

แล้วอเล็กเซย์ก็ส่งแก้วเครื่องดื่มให้ณัชรินทร์อีก จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จากเครื่องดื่มรสชาติบางๆ ก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ความกลัดกลุ้มในหลายๆ เรื่องของณัชรินทร์ ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้จางหายไป เธอเริ่มสนุกกับปาร์ตี้ เธอไม่ปฏิเสธยามที่เพื่อนหญิงเพื่อนชายของเขาส่งเครื่องดื่มให้ลอง เสียงเพลงจังหวะเร่งเร้าที่เธอเคยคิดว่ามันหนวกหู บัดนี้ก็กลับไพเราะขึ้นมา ร่างกายเธอเริ่มโยกย้ายส่ายไปตามจังหวะกระแทกกระทั้น กระทั่งเมื่อแสงสว่างด้านนอกเริ่มจางลง เธอกับอเล็กเซย์ก็ได้วาดลวดลายอยู่กลางฟลอร์

ณัชรินทร์ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเองอย่างชัดเจน มันไม่ได้เกิดขึ้นนานแล้ว ความรู้สึกสนุกสุดเหวี่ยงที่เป็นอยู่นี้ วันรุ่งขึ้นมันอาจจะหายไปกลายเป็นเพียงความฝัน ถ้าอย่างนั้น ในยามที่เธอฝันยังไม่ตื่น เธอก็ขอสนุกกับมันให้เต็มที่ ปลดปล่อยตัวเองออกจากความทุกข์ทั้งหลาย แล้วสนุกไปกับรสชาติหวานบาดลิ้นของเหล้าสีสวย เสียงเพลงจังหวะมันๆ และสหายที่แสนเลิศเลออย่างอเล็กเซย์

...........

กลางดึกของคืนปาร์ตี้ ในเวลาที่ผู้คนที่เมามายเริ่มทยอยออกจากคฤหาสน์ เจ้าของปาร์ตี้กับกระต่ายน้อยก็พร้อมใจกอดขวดเหล้าแนบกาย พากันลากสังขารขึ้นชั้นบน สองแก้มของอเล็กเซย์แดงก่ำ สนุกอย่างทุกคราที่ได้ปาร์ตี้ เขามักมีปาร์ตี้เช่นนี้อยู่บ่อยครั้งยามที่ห่างสายตาเลฟ มันสนุกอย่าบอกใครเชียว

“ชาช่า...คนสวย อยาก...จาดูอาลาย สนุกๆ ไหม!”

“อยากเซ่! อยาก! เอื๊อก!” ณัชรินทร์กอดเอวอเล็กเซย์ ส่วนแขนอีกข้างกอดขวดเหล้าแน่นหนึบ เธอมองแทบไม่เห็นทาง ต้องอาศัยอเล็กเซย์ช่วยพาเธอเดินไป พวกเธอคุยด้วยเสียงอ้อแอ้อย่างคนเมา รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ในที่สุดเขาก็พาเธอมาล้มกายลงบนเตียงได้สำเร็จ และพอหัวถึงหมอน เธอก็อยากหลับเสียให้ได้ เธอเมามาก เธอไม่ไหวแล้ว เธอจะนอน...

“ชาช่า!”

“อาราย...”

แม่คนเมาดีดผึงลุกขึ้นมาทั้งที่เพิ่งล้มกายลงบนเตียง อเล็กเซย์ยิ้มแฉ่ง เดินเซไปเซมาแล้วมาหยุดอยู่ที่ขอบเตียง เขานั่งลงกับพื้นแล้วเริ่มดึงลิ้นชักใต้เตียงออกมาดู

“โอ๊ะโอ...สวรรค์ของเลฟ...อยู่นี่เอง ฮ่าๆๆ”

แล้วอเล็กเซย์ก็ดึงแส้เส้นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก ตามด้วยผ้าปิดตา กุญแจมือและท่อเหล็กอะไรสักอย่าง ณัชรินทร์มองแล้วทำหน้าเหยเก แต่กลับหยิบเอาแส้ที่ยาวราวหนึ่งช่วงแขนมาฟาดใส่บ่าของอเล็กเซย์

เผียะ!!!

“อ๊า! ยอมแล้วค้าบ! ยอมแล้วค้าบนายท่านนน!!!”

“ฮ่าๆๆ”

พออเล็กเซย์รับมุก ทั้งสองก็หัวเราะด้วยกันอย่างรู้ทัน ณัชรินทร์รีบโยนแส้ทิ้ง ทำท่าขนลุกขนพองแต่กลับมีแต่เสียงหัวเราะ เธอทิ้งร่างลงกลางเตียง ยกขวดเหล้าขึ้นมาแล้วกระดกมันเข้าปากทั้งที่นอนอยู่ อเล็กเซย์ทิ้งร่างลงมาด้วย เขาใกล้จะหลับเต็มทีแล้ว

“วันนี้...สนุกมากเลย...ชาช่า”

“อือ...ซา...หนุกเจงๆ”

ณัชรินทร์สำทับ หันตะแคงมาหาเขา อเล็กเซย์หลับตาอยู่ เธอมองเขาอย่างพิจารณา เขาเหมือนเลฟมากจริงๆ นะ เหมือนกันอย่างกับฝาแฝด

อ้อ...ก็พวกเขาเป็นฝาแฝดนี่นา...

หญิงสาวยิ้มกว้าง เอื้อมมือไปแตะแก้มเขา ใช้ปลายนิ้วจิ้มแก้มแรงๆ

“อือ...อย่าแกล้ง...จานอน...”

“เรา...นอนที่นี่ ม่ายด้ายยย...”

อเล็กเซย์ส่ายหน้าระรัว ณัชรินทร์ยิ้มขบขัน ท่าทีปฏิเสธของอเล็กเซย์นั้น เหมือนเด็กน้อยช่างน่ารักน่าเอ็นดู เขาทำหน้ายู่จมูกย่นทั้งที่ยังหลับตา และพอเขาทำตัวน่ารัก เธอก็อดหวั่นไหวไม่ได้ พวกเธออยู่บนเตียงนะ แถมยังมีแอลกอฮอล์นำทางอีก เธอรู้ว่าเธอรู้สึกดีๆ กับอเล็กเซย์ แต่มันคงไม่ดีแน่ ถ้าเธอจะเกินเลยกับเขาทั้งที่พี่ชายเขาจ้องจะงาบเธออยู่ เธอไม่อยากให้พวกเขาพี่น้องต้องมาทะเลาะกันหรอก

เฮ้อ...เซ็งตัวเอง เธอน่าจะใช้ความเมาที่เป็นอยู่ ทำเรื่องบ้าๆ ให้บ้าสุดเหวี่ยง แต่สติส่วนดีที่เหลือเพียงน้อยนิดก็ย้ำเตือนไว้

เธอลากปลายนิ้วไปตามแนวคางของอเล็กเซย์อย่างแสนเสียดาย อ้อยอิ่งอยู่ที่ริมฝีปากเขา ก่อนจะตัดใจ แล้วลุกขึ้นนั่ง

“ฉันต้องกลับห้อง ฉันนอน...ที่นี่ ม่ายด้าย!”

ฟึ่บ!