EP 4/7 บนเตียงสี่เสาอันเร่าร้อน

เสียงอะไรสักอย่างกระแทกหมอนนุ่มฟูของเลฟ ณัชรินทร์ชักมึนศีรษะ เมื่อกี้นั่นแขนหรือขากันนะที่ผลักร่างเธอลงมา

“จาทิ้งกันเหรอ ห้าม! ห้ามเลย เราต้องดื่ม เอื๊อก! ดื่มให้หมดขวด! อึกๆๆ”

แล้วอเล็กเซย์ก็ยกขวดเหล้ากระดกอึกๆ ณัชรินทร์ปรือตามอง อยากจะยกขวดขึ้นดื่ม แต่ทำไม่ได้ แขนมันหนักอึ้งไม่ต่างจากกระบอกตา เธอพยายามแล้ว พยายามลืมตามองอเล็กเซย์ แต่มัน...ไม่ไหวจริงๆ

อเล็กเซย์เองสองตาก็แทบลืมไม่ขึ้น แต่ยังยกขวดขึ้นกระดกรัวๆ เขาบ่นพึมพำไปตามประสาคนเมา ก่อนจะแลหาอะไรสักอย่างที่แขวนอยู่ข้างเสา

“หึๆๆ ห้ามหนีนะชาช่า เราต้องดื่มกันยันเช้า อึก!”

อเล็กเซย์สะอึกไปหลายหน ตอนที่มือคว้าเอาสายโซ่ข้างเสามาถือไว้ เขาดึงมันเข้าหาร่างของณัชรินทร์ ล่ามข้อมือทั้งสองของหล่อนไว้ ก่อนจะยิ้มเรี่ยราดอย่างสมใจ

“ห้ามหนีน้า...ชาช่า...ห้ามหนี เรา...ต้องดื่มสิ ดื่ม! อึกๆๆ”

อเล็กเซย์ทิ้งร่างลงข้างกระต่ายน้อย กำคอขวดกระดกอยู่ดีๆ แรงที่มีก็หดหาย เขากลืนเหล้าอึกสุดท้ายในตอนที่ขวดเหล้าหล่นลงข้างเตียง

เจ้าพ่อปาร์ตี้สิ้นฤทธิ์แล้ว สิ้นฤทธิ์บนเตียงของพี่ชายโดยไม่รู้ตัว

...........

ณัชรินทร์ไม่รู้ว่าดื่มอะไรเข้าไปบ้างในปาร์ตี้วันนี้ รู้สึกตัวอีกทีเธอก็อยู่บนเตียงสี่เสา เนื้อตัวร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ข้อมือทั้งสองถูกพันธนาการด้วยโซ่ที่ตรึงไว้กับเสาเตียง เธอพยายามปรือตาขึ้นมอง แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ทำให้สับสนและมึนงง

โอ...ใช่แล้ว เธอเมามากและอเล็กเซย์ก็เมาไม่แพ้กัน พวกเธอดื่มกันหนักไปหน่อย และเพื่อนผู้แสนดีก็ลากเธอเข้ามาในห้องนี้ พากันล้มหงายบนเตียงนุ่ม แล้วจากนั้น...ภาพก็ตัดไป

เธอจำอะไรไม่ได้ พยายามแลหานาฬิกาสักเรือนท่ามกลางแสงสลัว เห็นนาฬิกาเรือนหนึ่งติดอยู่บนผนังอีกฟาก ให้ตายเถอะ! นี่ตีสองแล้ว และเธอยังอยู่ในห้องของอเล็กเซย์

“อเล็กซ์...ฉันต้องกลับห้อง คุณเล่นอะไรกันนี่” ถามแล้วพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ทำได้ยากนักเมื่อข้อมือถูกตรึงไว้กับเสาเตียง อเล็กเซย์ไม่ส่งเสียงใดๆ เธอแลหาเขา แต่กลับเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งจ้องเธออยู่ เธอกะพริบตาถี่ๆ ใจเริ่มสับสน เพราะมั่นใจว่าอเล็กเซย์ไม่มีทางมองเธอด้วยสายตาเช่นนั้น

แล้วนะ...นั่น...นั่นน่ะ! อเล็กเซย์ที่เธอรู้จักไม่มีทางสวมเสื้อคลุมสีทึมทึบอย่างเด็ดขาด

“ให้ตายเถอะ! เลฟ!?”

เธอร้องเรียกคนตรงหน้า กวาดสายตามองไปทั่วๆ ก็ได้เข้าใจว่านี่ไม่ใช่ห้องของอเล็กเซย์ ใช่แล้วล่ะ ด้วยความเมาพวกเธอเลยพากันเข้ามาในห้องของเลฟ รื้อของเล่นสุดสยิวของเขาออกมาดูแล้วก็พากันเมาสลบเหมือด

เลฟยิ้มเยาะที่มุมปาก จ้องคนบนเตียงอย่างเจ้าเล่ห์แล้วค่อยๆ ดึงผ้านวมออกจากเนื้อตัวท่อนล่างของหล่อน ความอบอุ่นใต้ผ้านวมทำให้กระโปรงตัวสวยยิ่งแบนลีบติดท่อนขา เห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง และส่วนอันโหนกนูนชัดเจน เขาจ้องส่วนนั้นตาเป็นมันเลย

“ใช่...ฉันเอง เหลือเชื่อนะที่เธอยังอยู่บนเตียง นึกว่าอเล็กเซย์พาหนีไปซะแล้ว เธอมัวแต่ทำอะไรอยู่ละชาช่า หลงคารมอเล็กเซย์จนลืมหนีเลยหรือไง ตั้งสติหน่อยสิที่รัก”

“อย่ามาพล่ามไร้สาระ ปล่อยฉัน!”

เลฟยักไหล่ไม่ยี่หระ มองข้าวของที่ถูกรื้อออกมาดูเล่น มองขวดเหล้าที่เหลือเพียงขวดเปล่าก็รู้ว่าหล่อนกับอเล็กเซย์คงสนุกสุดเหวี่ยงกับปาร์ตี้มา และมันน่าขำชะมัด ที่หล่อนดันกลับมาที่นี่แล้วถูกล่ามไว้อีกรอบ จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่อเล็กเซย์ล่ามหล่อนไว้ เขานึกขอบคุณจากใจเลย

“ฉันไม่ได้เป็นคนล่ามเธอนี่ อยากให้ปล่อยก็พูดกับฉันดีๆ สิ”

ไม่ใช่แค่เอ่ย แต่ไล้ปลายนิ้วไปตามท่อนขาเรียวของณัชรินทร์ จัดการเลิกชายกระโปรงหล่อนขึ้นไปกองไว้บนตัก ให้เขาได้พิจารณาท่อนขาเรียวๆ อย่างถนัดถนี่

หญิงสาวอ้าปากค้าง รับรู้ได้ชัดเจนถึงไอร้อนจากมือชาย เธอเมาอยู่ และเมาทีไรก็ไม่เหมือนเดิม เธอจะตอบสนองต่อเพศตรงข้ามได้มากกว่าปกติ และนั่นเป็นสาเหตุให้เธอไม่ชอบดื่มแอลกอฮอล์ กระทั่งเมื่อคืนที่อเล็กเซย์คะยั้นคะยอให้เธอดื่ม และเธอก็ดื่มไปไม่น้อย ยังไม่สร่างดีด้วย ยังมึนหัวอยู่เลย