All Chapters of ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในห้องเงียบสนิท พิมพ์พลอยนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ขณะที่คิรากรกำลังมองรูปในโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งมอง สีหน้าของเขาก็ยิ่งนิ่ง และพิมพ์พลอยรู้ดี เวลาคิรากรนิ่งแบบนี้ แปลว่าเขากำลังคิดหนัก “คุณคิระ...” “หืม” “คุณคิดว่าอันไหนเป็นความจริง” ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนเอนหลังพิงโซฟา “ฉันยังไม่รู้” “แล้วข้อความของแม่ล่ะคะ” “มันอาจเป็นของจริงทั้งคู่” พิมพ์พลอยขมวดคิ้ว “จะเป็นไปได้ยังไง” “ถ้าตอนที่เขียน ข้อมูลที่แม่เธอมีเปลี่ยนไป” หญิงสาวเงียบ เพราะมันก็มีเหตุผล แต่ก็ยังฟังดูน่ากลัวอยู่ดี “หรืออีกอย่าง” คิรากรพูดต่อ “อาจมีคนต้องการให้เธอสับสน” หัวใจของเธอกระตุกเบา ๆ เพราะไม่ว่าจะเป็นข้อไหน มันก็หมายความว่ามีใครบางคนกำลังปกปิดความจริง ครืด... โทรศัพท์ของคิรากรสั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู เพียงไม่กี่วินาที สายตาก็เย็นลง “ได้เรื่องแล้ว” “เรื่องอะไรคะ” “ธนกฤต” พิมพ์พลอยนั่งตัวตรงทันที คิรากรกดเปิดไฟล์บางอย่างบนแท็บเล็ต ก่อนส่งให้เธอดู “นี่คือข้อมูลเบื้องต้น” หญิงสาวก้มมอง หน้าจอเต็มไปด้วยประวัติของชายคนหนึ่ง ธนกฤต รัตนเวช อายุห้าสิบหกปี เจ้าของกลุ่มธ

“ฉันอาจเป็นพ่อของเธอ” ประโยคนั้นทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง พิมพ์พลอยยืนตัวแข็ง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ เหมือนไม่เข้าใจคำพูดที่เพิ่งได้ยิน “...อะไรนะคะ” เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน ธนกฤตมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน สายตาที่แตกต่างจากภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ทรงอำนาจอย่างสิ้นเชิง “ฉันบอกว่า...” “พอได้แล้ว” เสียงเย็นเฉียบของคิรากรตัดขึ้นทันที เขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนบังพิมพ์พลอยไว้โดยอัตโนมัติ “คุณไม่มีหลักฐาน” ธนกฤตหันมามอง “ฉันไม่ได้บอกว่าฉันเป็นพ่อของเธอ” “แต่คุณกำลังชี้นำ” “ฉันแค่พูดความจริงเท่าที่รู้” บรรยากาศเริ่มตึงเครียดอีกครั้ง พิมพ์พลอยมองชายสองคนตรงหน้า คนหนึ่งคือผู้ชายที่เธอไว้ใจมากที่สุดในตอนนี้ อีกคนคือคนที่อาจเกี่ยวข้องกับอดีตของแม่ และอาจเกี่ยวข้องกับตัวเธอเอง “หยุดก่อนค่ะ” เสียงของเธอทำให้ทั้งคู่เงียบลง “ฉันอยากฟัง” คิรากรหันมามองทันที “พลอย” “ฉันอยากรู้ค่ะ” น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่แววตาจริงจัง “ถ้ามันเกี่ยวกับแม่ ฉันอยากฟัง” ความเงียบเกิดขึ้นหลายวินาที ก่อนสุดท้ายคิรากรจะยอมถอย แม้สีหน้าจะไม่พอใจอย่างชัดเจน

“โครงการทายาทหมายเลข 7” ชื่อโครงการประหลาดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคน แม้พิมพ์พลอยจะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่สัญชาตญาณกำลังบอกเธอว่า... มันต้องเกี่ยวข้องกับแม่แน่นอน ภายในห้องรับรอง บรรยากาศเงียบงัน ธนกฤตเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน “ผมจะส่งทีมของผมเข้าไปตรวจสอบ” “ไม่จำเป็น” คิรากรตอบทันที “คนของผมจัดการได้” “นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณคนเดียว” “แต่ก็ไม่ใช่เรื่องของคุณเหมือนกัน” สายตาของผู้ชายสองคนปะทะกันอีกครั้ง จนพิมพ์พลอยเริ่มปวดหัว “หยุดก่อนค่ะ” เธอรีบพูดแทรก “ตอนนี้เราควรช่วยกันหาความจริงไม่ใช่เหรอคะ” ทั้งคู่เงียบลง แม้จะยังไม่พอใจกันอยู่ก็ตาม ธนกฤตถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันมาหาพิมพ์พลอย “หนูไม่เป็นไรใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวชะงัก เพราะน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความเป็นห่วงที่ไม่ได้เสแสร้ง “ค่ะ” เธอตอบเบา ๆ “ยังไหวอยู่” ดวงตาของธนกฤตอ่อนลง ก่อนจะพยักหน้า แต่คิรากรกลับขยับเข้ามาใกล้อีกนิด เหมือนตั้งใจบอกว่า ต่อให้ใครจะเป็นอะไรกับเธอ ตอนนี้คนที่อยู่ข้างเธอคือเขา ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา สำนักงานใหญ่ของ V Group พิมพ์พลอยถูกพามายังชั้นบนสุดของต

“มันเคยฆ่าแม่ของเธอมาแล้ว” คำพูดของธนกฤตทำให้พิมพ์พลอยแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก “คะ...อะไรนะคะ” เสียงเธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ข้างตัว คิรากรขมวดคิ้วทันที “ธนกฤตพูดอะไร” พิมพ์พลอยยกมือห้ามเบา ๆ ก่อนตั้งใจฟังปลายสาย “คุณหมายความว่าไง” “แม่ของเธอไม่ได้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ” น้ำเสียงของธนกฤตเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อย่างน้อย...นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อมาตลอด” โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน พิมพ์พลอยยืนนิ่ง สมองปฏิเสธสิ่งที่ได้ยิน ตั้งแต่จำความได้ ทุกคนบอกว่าแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่มีใครเคยพูดอย่างอื่น ไม่เคยเลย “คุณมีหลักฐานไหมคะ” เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา “ตอนนั้นไม่มี” “...” “แต่ตอนนี้เริ่มมี” คิรากรเอื้อมมือมารับโทรศัพท์ไป “พูดให้ชัด” น้ำเสียงเย็นเฉียบจนพิมพ์พลอยสะดุ้ง “ถ้ามีข้อมูล ทำไมเพิ่งพูด” ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนธนกฤตตอบกลับ “เพราะฉันเพิ่งแน่ใจว่า K กลับมาแล้ว” “...” “และเป้าหมายครั้งนี้คือพลอย” ดวงตาของคิรากรมืดลงทันที “ฉันกำลังไปหา” “ไม่ต้อง” ธนกฤตตอบกลับทันควัน “พวกมันจับตาดูทุกคนที่ใกล้ชิดกับเด็กคนนั้นอยู่

“หมายเลข 8” คำสองคำสั้น ๆ ทำให้พิมพ์พลอยนิ่งค้าง เธอไม่เข้าใจ แต่สัญชาตญาณกำลังบอกว่าเรื่องนี้สำคัญมาก “เด็กคนนั้นคือใครคะ” เธอรีบถาม คิรากรส่ายหน้า “ยังไม่รู้” “แล้วทำไมพวกมันถึงตามหา” “เพราะข้อมูลในศูนย์ของเธอ” เขาถอนหายใจเบา ๆ “มีชื่อเด็กคนหนึ่งตรงกับข้อมูลในโครงการแสงอรุณ” พิมพ์พลอยเริ่มสับสน “เด็กในศูนย์มีเป็นร้อยคนนะคะ” “ใช่” “แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นใคร” คิรากรยังไม่ทันตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเลขาของเขา “พูดมา” ปลายสายรายงานอย่างรวดเร็ว และยิ่งฟัง สีหน้าของคิรากรก็ยิ่งเคร่งเครียด “ฉันเข้าใจแล้ว” เขาวางสาย ก่อนหันมาหาพิมพ์พลอย “เราอาจรู้แล้วว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร” ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่เดินทางกลับมาที่ศูนย์ฟื้นฟู เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังตรวจสอบพื้นที่ แต่โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ พิมพ์พลอยรีบเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่คนสนิท “พี่มล เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า “ไม่เป็นไรจ้ะ” “คนร้ายเข้ามาตอนไหน” “ประมาณตีสอง” “แล้วเขาเอาอะไรไป” พี่มลนิ่งไป ก่อนตอบเบา ๆ “แฟ้มของเด็กคนหนึ่ง” หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุก “ใครคะ