บททั้งหมดของ ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว: บทที่ 1 - บทที่ 4

แสงแดดยามเช้าส่องทะลุม่านหลากสีเข้ามายังห้องนอนขนาดเล็กในบ้านเช่าท้ายซอย แต่มันไม่ได้นำพาความสดใสมาให้เหมือนเช่นทุกวัน สำหรับ ‘มนต์พัศจ์’ วันนี้คือวันที่โลกทั้งใบของเธอถูกบดขยี้ด้วยน้ำมือของคนที่เธอเรียกว่า ‘พ่อบุญธรรม’ กระดาษสัญญาแผ่นหนาที่มีตราประทับของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกวางอยู่ตรงหน้า บนนั้นระบุตัวเลขหนี้สินจำนวนมหาศาลที่กษิดิศ พ่อบุญธรรมของเธอติดค้างไว้จากการพนันและธุรกิจที่ล้มเหลว และที่มุมขวาล่าง มีลายเซ็นของชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศนี้... ‘อคิน อัครเดชโภคิน’ “มุก... พ่อขอโทษ พ่อไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าพ่อไม่ส่งแกไปให้คุณอคิน พวกมันจะฆ่าพ่อ” กษิดิศคุกเข่าอ้อนวอน ร้องไห้ฟูมฟายอยู่แทบเท้าของหญิงสาวที่เขาชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ทว่าแววตาของเขากลับซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้มิดชิด มนต์พัศจ์จ้องมองชายวัยกลางคนด้วยความรู้สึกชาหนึบไปทั้งใจ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อ ผิวเนื้อที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูซีดเผือด ทว่ากลิ่นกายหอมละมุนดั่งดอกไม้ป่ายามเช้ากลับยิ่งโชยออกมาเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่ดิ่งวูบ มันคือพรสวรรค์ที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิด สัมผัสจากมือของเธอสามารถเยียวยาความเค

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบราคาแพง กระทบลงบนใบหน้าหวานที่ยังคงหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย ‘มนต์พัศจ์’ ขยับกายเล็กน้อยก่อนจะต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากกลางลำตัว ร่างกายของเธอระบมไปหมดราวกับจะแตกออกเป็นชิ้นๆ สัมผัสอุ่นร้อนที่โอบรัดรอบเอวบางทำให้เธอต้องลืมตาขึ้นอย่างตกใจ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของ ‘อคิน’ อยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและดิบเถื่อนบัดนี้ยังคงหลับใหล ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แผงอกกำยำเปลือยเปล่าที่มีรอยเล็บข่วนจางๆ บ่งบอกถึงความเร่าร้อนป่าเถื่อนในค่ำคืนที่ผ่านมาได้เป็นอย่างดี นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่อคินสามารถหลับสนิทได้ยาวนานขนาดนี้โดยไม่ต้องพึ่งยานอนหลับรุนแรง กลิ่นกายหอมละมุนของ ‘แม่มดขาว’ ที่ยังคงอบอวลอยู่บนเตียงกว้างคือยาระงับประสาทชั้นเลิศที่แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายของเขาตลอดทั้งคืน มนต์พัศจ์พยายามแกะลำแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวออกอย่างเบามือที่สุด เพราะเธอไม่อยากปลุกซาตานร้ายให้ตื่นขึ้นมาขยี้เธอซ้ำอีก ทว่าเพียงแค่เธอขยับตัว กายหนากลับพลิกตัวตามพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนทรวงอกอวบอิ่มเบียดชิดเข้ากับแผงอกล่ำเนื