Lahat ng Kabanata ng ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว: Kabanata 21 - Kabanata 30

“วรินทร์...” เสียงของพิมพ์พลอยแผ่วเบา ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่น ดวงตาจับจ้องภาพจากกล้องวงจรปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ผู้ชายในภาพก็ยังเป็นคนเดิม วรินทร์ ชายหนุ่มที่เคยเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัย คนที่เคยช่วยเหลือเธอหลายครั้ง คนที่กลับเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน และเป็นหนึ่งในคนที่เธอเคยไว้ใจ “ไม่...” พิมพ์พลอยส่ายหน้า “มันต้องมีอะไรผิดพลาด” คิรากรนิ่งเงียบ เพราะเขาเองก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น แต่ภาพหลักฐานไม่เคยโกหก “เวลาตรงกัน” เขาพูดเสียงต่ำ “สถานที่ตรงกัน” “...” “และระบบยืนยันใบหน้าได้เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์” คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางอกของเธอ “แต่ตอนนั้นเขายังเด็ก” “อายุประมาณยี่สิบต้น ๆ” “...” “เขาไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” คิรากรถอนหายใจเบา ๆ ก่อนนั่งลงข้างเธอ “ฉันไม่ได้บอกว่าเขาฆ่าแม่เธอ” “...” “แต่เขาอยู่ตรงนั้นจริง” นั่นคือสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ ... เช้าวันรุ่งขึ้น คิรากรเรียกประชุมด่วน ห้องประชุมชั้นบนสุดเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด ธนกฤตเองก็เข้าร่วมด้วย ทันทีที่เห็นภาพจาก

เปลวไฟยังคงลุกโชน เสียงไซเรนดังระงมอยู่ด้านนอกโกดัง เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังควบคุมสถานการณ์ แต่สำหรับพิมพ์พลอย เธอแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว คำพูดสุดท้ายของวรินทร์ยังคงดังก้องอยู่ในหัว "พ่อของเธอไม่ใช่ธนกฤต" "คิรภพ..." ชื่อนั้นเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางทะเลสาบ ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกไปทั่วชีวิตของเธอ “พลอย” เสียงคิรากรดังขึ้นเบา ๆ เขายังคงกอดเธอเอาไว้ กันเศษซากและความวุ่นวายจากรอบด้าน “เราต้องออกจากตรงนี้ก่อน” หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ แต่ขาของเธอแทบไม่มีแรง ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา เพนต์เฮาส์ของคิรากร ห้องนั่งเล่นเงียบผิดปกติ ทุกคนอยู่พร้อมหน้า คิรากร พิมพ์พลอย ธนกฤต รวมถึงต้นน้ำที่ถูกพามาอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย “คิรภพ” ธนกฤตเป็นคนแรกที่พูดชื่อนั้นออกมา สีหน้าของเขาหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ผมนึกว่าเขาตายไปแล้ว” “เขาเป็นใครคะ” พิมพ์พลอยถามทันที ธนกฤตเงียบไปพักใหญ่ เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนตอบ “เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งมูลนิธิแสงอรุณ” “...” “และเป็นคนที่แม่ของเธอรัก” หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุกแรง “หมายความว่า...” “ใช่” ธนกฤตหลับตาลง “ฉันเคยรักแม่

“คิรภพ...คือพ่อของพี่คิระ” คำพูดของต้นน้ำยังคงดังก้องอยู่ในห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมทุกคน หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุน สมองว่างเปล่า หัวใจเย็นเฉียบ เพราะถ้าสิ่งที่วรินทร์พูดเป็นความจริง และถ้าสิ่งที่ต้นน้ำเห็นเป็นความจริงเช่นกัน นั่นหมายความว่า... เธอกับคิรากรอาจมีสายเลือดเดียวกัน “ไม่จริง” คิรากรพูดขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงหนักแน่น จนทุกคนหันมอง “ผมไม่เชื่อ” “คิระ...” ธนกฤตเรียกเบา ๆ “ยังไม่มีอะไรยืนยัน” ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ก่อนหันไปมองพิมพ์พลอย หญิงสาวกำลังนั่งนิ่ง ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำ ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บอย่างบอกไม่ถูก “ฟังฉันนะ” เขาเดินเข้าไปนั่งตรงหน้าเธอ “เราจะไม่สรุปอะไรจากคำพูดคนตายหรือภาพนิมิต” “...” “จนกว่าจะมีหลักฐานจริง” พิมพ์พลอยเม้มปากแน่น ก่อนพยักหน้าช้า ๆ แม้ในใจจะสับสนจนแทบแตกสลาย ... เช้าวันรุ่งขึ้น คิรากรสั่งการทันที “ตรวจ DNA” ธนกฤตพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นคือวิธีที่เร็วที่สุด” “ตรวจของใครบ้างคะ” พิมพ์พลอยถาม “ของฉัน” คิรากรตอบ “ของเธอ” “..

ภาพถ่ายบนหน้าจอทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ชายสองคนที่ควรเป็นศัตรู กลับยืนเคียงข้างกัน หนึ่งคือคิรภพ อีกหนึ่งคืออดีตผู้ก่อตั้งองค์กร K คนที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว “นี่มันอะไรกันแน่” พิมพ์พลอยพึมพำ คิรากรจ้องภาพนั้นไม่วางตา เพราะคนในรูปคือพ่อของเขา ชายที่หายตัวไปจากชีวิตตั้งแต่เขาอายุสิบขวบ ชายที่ไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย “เราต้องไปเจอเขา” คิรากรพูดเสียงเรียบ แต่ทุกคนรู้ว่าข้างในเขาไม่ได้สงบเลย “มันอาจเป็นกับดัก” ธนกฤตเตือน “ผมรู้” “...” “แต่ผมจะไป” ไม่มีใครห้ามได้ ... เช้าวันต่อมา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวทะยานขึ้นจากสนามบิน มุ่งหน้าสู่ทะเลอันดามัน บนเครื่องมีเพียงคิรากร พิมพ์พลอย ธนกฤต ต้นน้ำ และทีมรักษาความปลอดภัยจำนวนหนึ่ง ตลอดทาง ไม่มีใครพูดมาก แต่ความคิดของแต่ละคนกลับวุ่นวายไม่ต่างกัน โดยเฉพาะพิมพ์พลอย เธอมองทะเลกว้างผ่านกระจก หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เพราะคนที่กำลังจะได้พบ อาจเป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ หรืออาจเป็นคนที่ทำลายชีวิตแม่ของเธอ ก็ได้ ... สองชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์ลดระดับลง เบื้องล่างคือเรือยอชต์สีขาวขนาดใหญ่ ลำเดียวกับที

“มีคนของ K อยู่บนเรือลำนี้” คำพูดของต้นน้ำทำให้ทุกคนนิ่งงัน เสียงสัญญาณเตือนยังดังต่อเนื่อง นาฬิกานับถอยหลังบนจอมอนิเตอร์เหลือเวลาไม่ถึงยี่สิบสองนาที แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่า คือการไม่รู้ว่าใครคือศัตรู “ต้นน้ำ” คิรากรคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กชาย “มองเห็นอะไรอีกไหม” ต้นน้ำหอบหนัก ใบหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด เห็นได้ชัดว่าการใช้ความสามารถต่อเนื่องกำลังทำร้ายร่างกายเขา “ผมเห็น...” “...” “เห็นคนถือปืน” “...” “เห็นเลือด” “...” “แล้วก็เห็นพี่พลอยร้องไห้” พิมพ์พลอยรีบจับมือเขา “พอแล้วต้นน้ำ” “ไม่ต้องฝืน” เด็กชายส่ายหน้า ก่อนพูดต่อ “คนคนนั้นอยู่ใกล้มาก” “ใกล้มากจริง ๆ” ... คิรากรมองไปรอบห้อง ในตอนนี้ คนที่อยู่ตรงนี้มีเพียง เขา พิมพ์พลอย ต้นน้ำ คิรภพ ธนกฤต และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสี่คน ทุกคนต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เพราะความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจทุกคน ... ทันใดนั้น เสียงวิทยุก็ดังขึ้น “หัวหน้าครับ!” “ว่าไง” “พบระเบิดอีกสองจุดแล้ว” “ดี” “แต่มีเรื่องแปลก” คิรากรขมวดคิ้ว “อะไร” ปลายสายเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนตอบ “ระบบรักษาความปลอดภัยบนเ