All Chapters of ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว: Chapter 31 - Chapter 40

48 Chapters

ตอนที่ 31 กระสุนที่ไม่มีใครคาดคิด

ปัง! เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วห้อง ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที พิมพ์พลอยยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ากระสุนกำลังพุ่งเข้าหาเธอ แต่มีคนหนึ่งขยับตัวเร็วกว่าความคิด คิรากร “พลอย!” ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปหาเธอทันที ร่างสูงใหญ่เข้าบังด้านหน้าโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับดึงเธอเข้ากอดแน่น ตุ้บ! แรงกระแทกดังขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงกระสุนเจาะร่างอย่างที่ทุกคนคิด เพราะในจังหวะเดียวกันนั้น อีกคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาเช่นกัน คิรภพ “ระวัง!” ร่างของชายวัยกลางคนกระแทกใส่พายุเต็มแรง ทำให้ปลายกระบอกปืนเบี่ยงออก กระสุนพุ่งชนผนังด้านหลังแทน เศษกระจกแตกกระจายไปทั่ว ... “จับมัน!” คิรากรตะโกน ทีมรักษาความปลอดภัยรีบเข้าชาร์จตัวพายุทันที เกิดการต่อสู้ชุลมุนกลางห้อง พายุพยายามยิงซ้ำ แต่ถูกคิรภพกระแทกข้อมือ ปืนหลุดกระเด็นไปไกล “แกคิดว่าจะหยุดฉันได้เหรอ!” พายุตะโกน ก่อนชักมีดออกมา แต่ยังไม่ทันลงมือ เจ้าหน้าที่อีกสองคนก็เข้าล็อกตัวเอาไว้ จนล้มลงกับพื้น ... ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว จนกระทั่งพายุถูกใส่กุญแจมือ ทุกคนจึงเริ่มหายใจได้อีกครั้ง “พลอย!” คิรากรจับไหล่หญิงสาว สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “เจ็บตร
Read more

ตอนที่ 32 ห้องลับใต้ท้องเรือ

13:18 13:17 13:16 ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอยังคงนับถอยหลังอย่างไม่ปรานี ทุกวินาทีที่ผ่านไป ความกดดันยิ่งเพิ่มขึ้น “ฉันจะไปกับคุณ” พิมพ์พลอยพูดขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นกว่าที่ทุกคนคาด “ไม่ได้” คิรากรตอบทันที “ฉันไม่ให้เธอเสี่ยง” “แต่ต้นน้ำเห็นว่าฉันต้องไป” “นิมิตไม่ใช่ข้อพิสูจน์” “แล้วถ้ามันจริงล่ะคะ” คำถามนั้นทำให้คิรากรเงียบ หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สวยมองเขาตรง ๆ “ถ้าข้างล่างมีอะไรที่มีแค่ฉันทำได้” “...” “เราจะเสียเวลามาถกกันไม่ได้แล้ว” เหลือเวลาเพียงสิบสามนาที ไม่มีใครมีเวลาพอสำหรับความกลัว ... ในที่สุด คิรากรก็ยอม “เธออยู่ข้างหลังฉันตลอด” “ค่ะ” “ห้ามห่างเกินสองก้าว” “ค่ะ” “ถ้ามีอะไรผิดปกติ” “ฉันจะวิ่ง” พิมพ์พลอยยิ้มบาง ๆ ทำให้คิรากรถอนหายใจอย่างจนใจ “ดื้อจริง ๆ” “เรียนมาจากคุณค่ะ” แม้สถานการณ์จะตึงเครียด แต่คำตอบนั้นกลับทำให้มุมปากของเขาขยับขึ้นเล็กน้อย ... ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ลงมายังชั้นล่างสุดของเรือ ทางเดินแคบและมืด มีเพียงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัว เสียงเครื่องยนต์และคลื่นทะเลดังอยู่รอบด้าน สร้างบรรยากาศกดดันอย่างประหลาด “ระวังพื้น” คิรากรจั
Read more

ตอนที่ 33 ความจริงในแฟ้มลับ

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงกระสุนดังสนั่นจากอีกฝั่งของประตูเหล็ก เศษโลหะกระเด็นกระจาย บ่งบอกชัดเจนว่าคนด้านนอกไม่ได้ตั้งใจบุกเข้ามาเฉย ๆ พวกมันต้องการสังหาร “หลบ!” คิรากรดึงพิมพ์พลอยเข้าหลังกำแพงทันที ก่อนหยิบปืนจากเอวขึ้นมา สายตาคมเข้มเปลี่ยนเป็นเย็นชา เหมือนนักล่าที่พร้อมปกป้องสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “อยู่ข้างหลังฉัน” “แต่...” “เชื่อฟัง” น้ำเสียงเด็ดขาดจนเธอพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว ... ทันใดนั้น ประตูเหล็กถูกระเบิดเปิด ตูม! กลุ่มชายชุดดำมากกว่าสิบคนกรูกันเข้ามา พร้อมอาวุธครบมือ “เป้าหมายคือ H-7!” “ห้ามให้หนีไปได้!” เสียงตะโกนดังลั่น คิรากรยิงสวนทันที ปัง! หนึ่งในคนร้ายล้มลง ขณะที่อีกด้าน ทีมรักษาความปลอดภัยของคิรภพก็มาถึงพอดี เกิดการยิงต่อสู้กันอย่างดุเดือด ... “พลอย!” คิรากรตะโกน “ไปดูเอกสาร!” “อะไรนะ” “ฉันจะถ่วงเวลาเอง!” หญิงสาวลังเล แต่เมื่อเห็นนาฬิกานับถอยหลังเหลือไม่ถึงเจ็ดนาที เธอก็ตัดสินใจวิ่งไปยังตู้เอกสารกลางห้อง ... มือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดแฟ้มแรก ด้านหน้ามีตัวอักษรสีแดง CONFIDENTIAL H-7 ภายในคือข้อมูลของเธอ ตั้งแต่วันเกิด ผลตรวจร่างกาย
Read more

ตอนที่ 34 รหัสสุดท้ายของ H-7

04:00 03:59 03:58 ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอยังคงลดลงอย่างรวดเร็ว ทุกคนในห้องต่างจ้องไปที่ระบบควบคุมตรงหน้า เสียงปืนด้านนอกเริ่มเบาลง แต่ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว เพราะตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการหยุดระเบิด “ต้องทำยังไง” คิรากรถามทันที คิรภพเดินเข้าไปดูหน้าจอ นิ้วเลื่อนไปตามข้อมูลที่ปรากฏ ก่อนสีหน้าจะตึงเครียดขึ้น “ไม่ใช่รหัสผ่านธรรมดา” “หมายความว่าไง” “มันเป็นระบบยืนยันตัวตน” “...” “H-7 ต้องเป็นคนปลดล็อกเอง” พิมพ์พลอยก้าวเข้าไปใกล้ หัวใจเต้นแรง บนหน้าจอปรากฏข้อความใหม่ --- WELCOME H-7 DO YOU WANT THE TRUTH? YES / NO --- “มันบ้าอะไรกันอีก” คิรากรสบถ “กฤตภพกำลังเล่นเกม” คิรภพตอบ “เขาอยากให้พลอยเลือก” “เลือกอะไร” “ความจริง” ... 03:24 03:23 03:22 เวลาเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ พิมพ์พลอยสูดหายใจลึก ก่อนกด YES ทันที ระบบก็เริ่มทำงาน หน้าจอหลายจอติดขึ้นพร้อมกัน แฟ้มข้อมูลนับร้อยถูกเปิดออก ภาพเก่า คลิปวิดีโอ เอกสารลับ ปรากฏเต็มห้อง ... และภาพแรกที่ขึ้นมา ทำให้ทุกคนชะงัก เป็นภาพของแม่เธอ อรพรรณ กำลังอุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เด็กคนนั้นคือพิมพ์พลอย แต่ด้านหลังภ
Read more

ตอนที่ 35 ทายาทแห่ง K

“ลูกชายของฉันจะไปรับเธอ” คำพูดสุดท้ายของกฤตภพยังคงดังก้องอยู่ในห้อง ไม่มีใครพูดอะไรอยู่หลายวินาที เพราะทุกคนกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ระเบิดถูกหยุดแล้ว แต่สถานการณ์กลับไม่ได้ดีขึ้นเลย ตรงกันข้าม มันอาจเลวร้ายกว่าเดิมด้วยซ้ำ ... “ข้อมูลถูกส่งออกไปจริง ๆ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคที่เพิ่งวิ่งเข้ามารายงาน ใบหน้าซีดเผือด “ไฟล์จากโครงการ Hope กระจายไปหลายเซิร์ฟเวอร์ทั่วโลกแล้ว” “หยุดได้ไหม” คิรากรถาม “สายเกินไปครับ” “...” “ตอนนี้สื่อหลายแห่งเริ่มได้รับข้อมูลแล้ว” ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ... “กฤตภพต้องการอะไรกันแน่” พิมพ์พลอยถาม คิรภพถอนหายใจยาว ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ เหมือนคนที่แบกภาระมานานหลายสิบปี “เขาต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองถูก” “หมายความว่าไง” “เขาเชื่อมาตลอด” “...” “ว่ามนุษย์สามารถถูกสร้างให้เป็นผู้นำโลกได้” “...” “และเธอคือหลักฐาน” พิมพ์พลอยส่ายหน้า “ฉันไม่ได้พิเศษขนาดนั้น” “นั่นแหละปัญหา” คิรภพตอบ “เพราะเธอไม่เคยมองว่าตัวเองพิเศษ” ... ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของธนกฤตก็ดังขึ้น เมื่อรับสาย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที “อะไรนะ?” “...” “ตอน
Read more

ตอนที่ 37 คนใกล้ตัวที่ไม่ควรไว้ใจ

“พ่อเอง” คำพูดสั้น ๆ ยังคงก้องอยู่ในหัวของพิมพ์พลอย แม้เวลาจะผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ราวกับกลัวว่าข้อความเมื่อครู่จะหายไป ... อย่าเชื่อคีรันทั้งหมด และอย่าไว้ใจคนใกล้ตัว ... ใครคือคนใกล้ตัวที่พ่อหมายถึง ... คำถามนั้นทำให้หัวใจเธอหนักอึ้ง เพราะตอนนี้ คนรอบตัวเธอล้วนเป็นคนที่เธอเชื่อใจ คิรากร คิรภพ ธนกฤต ต้นน้ำ หรือแม้แต่ทีมงานของมูลนิธิ ... แต่ถ้าพ่อส่งคำเตือนมา แสดงว่าต้องมีเหตุผล ... “คิดอะไรอยู่” เสียงทุ้มดังขึ้น คิรากรเดินเข้ามา พร้อมแก้วนมอุ่นในมือ ... “ดื่มหน่อย” “ฉันไม่หิวค่ะ” “ไม่ได้ถาม” เขาวางแก้วลงตรงหน้า ก่อนนั่งข้างเธอ ... พิมพ์พลอยเผลอยิ้ม แม้จะเครียดแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังเป็นตัวเองเสมอ ... “คุณเชื่อไหมคะ” เธอถามเบา ๆ “เรื่องไหน” “เรื่องพ่อฉัน” ... คิรากรเงียบไป ก่อนตอบตามตรง “ฉันไม่รู้” “...” “แต่ฉันหวังว่ามันจะเป็นจริง” ... หญิงสาวหันไปมอง ... “เพราะเธอรอเขามาทั้งชีวิต” ... เพียงประโยคนั้น น้ำตาก็แทบไหลอีกครั้ง ... คิรากรไม่ถามต่อ เพียงเอื้อมมือมาจับมือเธอ บีบ
Read more

ตอนที่ 38 กล่องปริศนาที่ถูกซ่อนไว้ยี่สิบห้าปี

โกดังร้างริมแม่น้ำ บรรยากาศเย็นเฉียบ เสียงหยดน้ำดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ คีรันยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ใบหน้าหล่อเหลาแต่นิ่งสงบ ตรงกันข้ามกับภีมภัทรที่กำลังถูกมัดอยู่ ... “คุณเก็บความลับเก่งกว่าที่คิด” คีรันพูดพลางพลิกเอกสารในมือ “ซ่อนตัวได้ตั้งยี่สิบห้าปี” ... ภีมภัทรไม่ตอบ ... “แต่คุณพลาดแล้ว” คีรันยิ้มบาง ๆ “เมื่อกี้คุณแสดงสีหน้าออกมา” ... ชายวัยกลางคนกำหมัดแน่น ... เขารู้ดี ว่าตัวเองเผลอหลุดพิรุธ ... “ผมถามอีกครั้ง” คีรันเอนตัวมาข้างหน้า “กล่องใบนั้นอยู่ที่ไหน” ... ภีมภัทรเงียบ ... “ไม่ตอบ?” ... คีรันหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ... หน้าจอปรากฏภาพถ่ายทอดสด ... พิมพ์พลอย ... กำลังเดินอยู่ภายในมูลนิธิแสงอรุณ ... “ลูกสาวคุณน่ารักมาก” ... หัวใจของภีมภัทรกระตุก ... “อย่าแตะต้องเธอ” ... “งั้นก็บอกผมมา” คีรันตอบทันที ... บรรยากาศเงียบลง ... หลายวินาทีผ่านไป ก่อนภีมภัทรจะพูดขึ้น ... “แกไม่มีวันได้มัน” ... รอยยิ้มของคีรันค่อย ๆ หายไป ... “งั้นเราคงต้องใช้วิธีอื่น” ... เขาลุกขึ้น เดินออกจากห้องไปช้า ๆ ... โดยทิ้งคำพูด
Read more

ตอนที่ 39 ผู้ชายที่ยิ้มได้แม้ในสนามรบ

“ในที่สุด...” “เราก็ได้เจอกันเสียที” เสียงของคีรันดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีแดง ทั้งอาคารเงียบลงทันที เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกปืนขึ้นพร้อมกัน เล็งตรงไปยังชายหนุ่ม ... แต่เจ้าตัวกลับยืนอยู่เฉย ๆ ราวกับไม่ได้รู้สึกถึงอันตรายเลยแม้แต่น้อย ... “หยุดอยู่ตรงนั้น” คิรากรก้าวออกมายืนขวางหน้าพิมพ์พลอย สายตาคมกริบ พร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ ... คีรันยิ้มบาง ๆ “ผมไม่ได้มาหาเรื่อง” ... “แล้วมาทำไม” ... “มาหาเธอ” ... คำตอบตรงเกินไป จนหลายคนขมวดคิ้ว ... พิมพ์พลอยมองชายตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ นี่คือครั้งแรกที่ได้เห็นตัวจริง ... คีรันต่างจากกฤตภพโดยสิ้นเชิง ... กฤตภพให้ความรู้สึกน่ากลัว เย็นชา และกดดัน ... แต่คีรัน กลับดูสุภาพ สุขุม และเหมือนนักธุรกิจมากกว่าหัวหน้าองค์กรลับ ... ทว่า บางอย่างในแววตาคู่นั้น กลับทำให้เธอรู้สึกระวังตัว ... “คุณโกหกฉันหรือเปล่า” พิมพ์พลอยถามทันที ... รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย ... “เรื่องไหนครับ” ... “เรื่องพ่อ” ... คีรันเงียบไป ก่อนตอบ ... “ไม่” ... “เขายังมีชีวิตอยู่” ... ห้องทั้งห้องเงียบกริบ ...
Read more

ตอนที่ 40 เลือดบนหน้าปัดนาฬิกา

ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้ทุกคนเย็นวาบไปทั้งตัว รูปของคิรภพ ลำแสงสีแดงจากปืนสไนเปอร์ และเวลาที่ถูกส่งมาเพียงไม่กี่วินาทีก่อน ... นั่นไม่ใช่การขู่ แต่มันคือการแจ้งเตือน ... หรืออาจเป็นการนับถอยหลังสู่ความตาย ... “พาคุณคิรภพออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” คิรากรตะโกน ... เจ้าหน้าที่หลายคนรีบเข้าประกบตัวคิรภพทันที ... แต่ชายวัยกลางคนกลับนิ่งกว่าทุกคน ... เขามองรูปในโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ ... “ในที่สุดก็มาถึง” ... “คุณรู้เหรอว่าใครทำ” พิมพ์พลอยถาม ... คิรภพไม่ตอบ ... แต่แววตาของเขา เหมือนคนที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ... “ขึ้นรถ” คิรากรสั่ง ... ทุกคนรีบเคลื่อนย้ายออกจากอาคาร โดยใช้ทางออกฉุกเฉินด้านหลัง ... ทว่าก่อนจะขึ้นรถ คิรภพกลับหยุดเดิน ... “ผมมีเรื่องต้องบอก” ... “เอาไว้ก่อน” คิรากรตอบทันที ... “ไม่ได้” ... น้ำเสียงของคิรภพจริงจัง จนทุกคนชะงัก ... “ถ้าผมไม่พูดตอนนี้” “...” “อาจไม่มีโอกาสได้พูดอีก” ... ลมเย็นพัดผ่านลานจอดรถ ... บรรยากาศเงียบลง ... “เรื่องอะไรคะ” พิมพ์พลอยถาม ... คิรภพมองเธอ สายตาอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง ... “พ่
Read more

ตอนที่ 41 ห้องหมายเลข L-17

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังสนั่นไปทั่วลานจอดรถ เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังช่วยกันปฐมพยาบาลคิรภพอย่างเร่งด่วน เลือดยังคงไหลออกจากบาดแผล จนเสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ... พิมพ์พลอยนั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ มือสั่นไม่หยุด ... “คุณคิรภพ...” ... เธอเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกลัวว่าหากหยุดเรียก เขาจะจากไปจริง ๆ ... “พลอย” เสียงคิรากรดังขึ้น ... ชายหนุ่มจับไหล่เธอเบา ๆ ... “ทีมแพทย์มาถึงแล้ว” ... “เขาจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ... คำถามนั้น แม้แต่คิรากรก็ตอบไม่ได้ ... เพราะกระสุนเจาะเข้าบริเวณหน้าอก ... และคิรภพเสียเลือดมากเกินไป ... ไม่นานนัก ทีมแพทย์ก็รีบนำตัวเขาขึ้นรถพยาบาล ... ประตูรถปิดลง ... พร้อมพาร่างของชายวัยกลางคนจากไป ... ทิ้งความเงียบอึดอัดไว้เบื้องหลัง ... พิมพ์พลอยยังคงกำกุญแจสีเงินไว้แน่น ... L-17 ... กุญแจที่คิรภพยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อส่งให้เธอ ... “เราต้องไปที่สถานีรถไฟเก่า” เธอพูดขึ้น ... “ตอนนี้เลย?” ธนกฤตถาม ... “ใช่” ... หญิงสาวมองกุญแจในมือ ... “ฉันรู้สึกว่าพ่อกำลังรอฉันอยู่” ... คิรากรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า ... “ฉั
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status