Semua Bab ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Bab 201 - Bab 210

เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นรับแสงของเช้าวันใหม่ เสียงถอนหายใจหลุดออกมาเบา ๆ เมื่อคืนเธอนอนหลับได้อย่างสบาย โดยไม่ต้องคิดอะไรฟุ้งซ่านเหมือนก่อน สบายใจขึ้นจากหลายอย่างหลังตื่นนอนแล้ว ร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตา ใช้เวลาชั่วโมงกว่า ๆ ก็เปิดประตูออกมาจากห้อง แม้วันนี้จะยังอยู่ในพื้นที่ของคลื่น แต่มันไม่ใช่ความทุกข์ เพราะกำลังนับวันรอ เพียงกลับไป ระหว่างเธอและเขาก็จะจบลงจริง ๆหวังว่าเขาจะรักษาคำพูดต่อให้เคยพูดใส่หน้าแรงแค่ไหน แต่ลึก ๆ แล้ว เธอไม่ได้เกลียดขนาดนั้น เพียงแค่สิ่งที่เคยทำมันฝังใจ และยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ เมื่อได้ของสำคัญคืน ได้อิสระ ความรู้สึกเหมือนถูกขังมานานก็ปลดปล่อยตัวเองออกจากความทุกข์ได้ในที่สุด และคิดว่าการจบกันด้วยดี อย่างน้อยก็ดีกว่าการต้องเกลียดกันไปตลอดชีวิตร่างเล็กเดินออกมาสูดอากาศยามเช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศที่ต่างจังหวัดสดชื่น กลิ่นธรรมชาติชวนให้สบายใจและสมองปลอดโปร่ง ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ หาแมวส้มตัวที่เจอเมื่อคืน แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ“เฮ้ย!! พี่ ระวัง”ฌานินหันไปทางเสียงด้วยความตกใจ เพราะไม่ใช่คลื่นอย่างแน่นอน และไม่รู้ว่ามีคนอื่นอยู่ที่นี่ ทว่าทุ

คลื่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ เขาเดินแยกตัวออกไปอีกฟากหนึ่งตรงขอบสระว่ายน้ำ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ปล่อยให้ควันสีเทาลอยคลุ้ง ไม่นานก็จางหายไปในความมืดส่วนฌานินก็หยิบไวน์ขึ้นมาจิบอย่างเงียบ ๆ พลางมองไปรอบ ๆ ตอนนี้ไม่มีแสงจากดวงอาทิตย์แล้ว มองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืดมิดเสียงสายเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนตักดังขึ้น ฉุดให้เจ้าของใบหน้าหวานก้มลงมองอย่างช้า ๆ เป็นเบอร์ของนับหนึ่งที่โทรเข้า คิ้วบางขมวดชนกันอย่างงุนงง แต่สุดท้ายก็หยิบขึ้นมากดรับ“ฮัลโหลพี่นับ”(โทษทีฌา พี่กดโทรผิด)“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ” ฌานินเตรียมจะขอวางสาย แต่เสียงของนับหนึ่งคั่นขึ้นมาซะก่อน เธอจึงเงียบฟัง(อึดอัดไหมครับ ทำไมถึงยอมไปกับมันสองคน)“ไม่หรอกค่ะ เขาขอเป็นครั้งสุดท้าย ฌาเลยยอมมาด้วย”(เรื่องที่มันโยนแหวนของแม่ฌาทิ้ง พี่เพิ่งรู้ เพราะพี่ใช่ไหม)“อย่าคิดมากเลยพี่นับ ตอนนี้หาเจอแล้วค่ะ”ฌานินพูดคุยกับคนในสายอย่างไม่รู้ ว่าตอนนี้คลื่นที่สูบบุหรี่กลับมาแล้ว เขายืนซ้อนด้านหลัง พลันกำหมัดแน่น เมื่อได้ยินเธอคุยอยู่กับชายคนนั้น คนที่อยากพรากเธอไปจากเขานักหนาร่างสูงโน้มลง ขยับใบหน้าไปใกล้ ๆ แล้วเอ่ยชิดใบห

หลังวางสาย คลื่นนั่งหน้าเครียดในความเงียบสงัดรอบตัวพักใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอนแกร็ก~บานประตูถูกเปิดอย่างแผ่วเบา เนื่องจากกลัวรบกวนคนที่กำลังนอนหลับ ร่างสูงเดินไปหยุดนิ่งตรงปลายเตียง สายตาคมทอดมองใบหน้าหวานนั้นอย่างเงียบงัน มันอาจเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัวเกินไป แต่เขากำลังภาวนา ขอให้เธอจำเรื่องราวในคืนนี้ไม่ได้คลื่นถอนหายใจหนัก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะไปปิดไฟ ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิท จากนั้นเขาเดินกลับมาล้มตัวลงบนเตียง ใกล้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลไม่รับรู้อะไร แขนแกร่งพาดโอบเอวบาง กอดรั้งเอาไว้แน่น แล้วกดริมฝีปากจูบแผ่วเบาลงบนกลุ่มผมนุ่ม“ขอโทษที่เพิ่งรู้ตัว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนปลายจมูกโด่งจะค่อย ๆ เลื่อนมากดแนบชิดต้นคออย่างอ่อนโยน“อย่าเกลียดกันไปมากกว่านี้เลยนะฌานิน”… แสงแดดยามเช้าเล็ดลอดผ่านช่องว่างที่ปิดไม่สนิทของผ้าม่าน ปลุกให้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลตื่นจากห้วงความฝัน ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาคือหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ ก่อนจะเริ่มคิดว่าหนักช่วงเอวแปลก ๆ“อะ” เสียงหวานหลุดอุทานเมื่อพยายามจะขยับตัว แต่กลับถูกแรงจากคนที่นอนซ้อนอยู่รั้งให้ขยับมาแ

เมื่อคิดได้แบบนั้น คลื่นไม่ได้เข้าไปรบกวนอะไรอีก เพียงแค่คอยตามมองและแอบถ่ายภาพเก็บเอาไว้ จนกระทั่งร่างเล็กตัดองุ่นได้เต็มตะกร้าก็เดินกลับมาหาพนักงานที่ยืนรออยู่ตรงรถ“ฝากจัดใส่กระเช้าเล็ก ๆ ให้หน่อยนะคะ” มือเรียวยื่นตะกร้าองุ่นให้พนักงาน“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวก่อนกลับคุณลูกค้าสามารถแวะรับได้ตรงซุ้มทางออกเลยนะคะ”“ขอบคุณค่ะ”“ตัดได้เยอะจัง เก่งเหมือนกันนะ” เมื่อสบโอกาสร่างสูงก็รีบเอ่ยปากชม “ตัดเผื่อพี่บ้างหรือเปล่า?”“ทำไมฌาต้องตัดเผื่อละคะ พี่คลื่นก็มีมือหนิ”“ใจร้ายจังครับคนสวย”ฌานินไม่อยากต่อปากต่อคำ จึงเดินเลี่ยงไปขึ้นรถรางเพื่อเตรียมไปจุดต่อไป แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเพียงแค่หยอกเย้าเธอเล่น แต่ในเวลานี้ไม่ว่าคลื่นจะทำอะไรก็ดูจะน่ารำคาญไปซะหมดรถรางขับแล่นลึกเข้าไปด้านใน ก่อนจะจอดนิ่งตรงจุดปั่นจักรยานเพื่อชมวิวทิวทัศน์ ฌานินตาลุกวาว รีบก้าวลงจากรถแล้วเดินไปจองจักรยาน ขณะที่คลื่นรีบตามไปติด ๆ“มานั่งซ้อนพี่ดีกว่า ขับเองล้มขึ้นมามันเจ็บนะ”“ฌาขับเป็น”“ขับเป็นก็ล้มได้”ร่างเล็กถอนหายใจพรืดใหญ่กับคำพูดของอีกคน เขาคิดว่าเธอเป็นเด็กเพิ่งหัดปั่นจักรยานหรือยังไงกัน ถึงได้วุ่นวายอย่างนี้“ฌาอยากข

“…”“ตอนฌารัก พี่คลื่นเป็นยังไง พูดอะไรบ้าง ตอนนี้มันเจ็บเหมือนจะตายเลยไหมคะ” เธอสาดคำพูดออกไปอย่างนั้น ไม่ใช่ไม่ทันคิด ทุกถ้อยคำที่พูดผ่านความคิดทั้งหมด และตอนนี้มันผสมความหงุดหงิดลงไปด้วย เพราะไม่รู้ว่าเขาจะยอมปล่อยให้ลงจากรถเมื่อไร“ปล่อยแล้ว” คลื่นเอ่ยเสียงเบาหวิว นัยน์ตาละห้อย พลางก้มหน้าลงถอนระบายความหนักอึ้งออกจากอกคำถามของเธอที่ว่า… มันเจ็บเหมือนจะตายเลยไหมสำหรับเขา มันยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่แค่เจ็บ แต่เป็นคนที่ต้องแบกรับความรู้สึกผิด ต้องอยู่กับสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ และต้องยอมรับความจริงว่า ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่มีวันได้โอกาสฌานินไม่สนใจอะไรอีก หลังอีกคนยอมปล่อย เธอก็รีบเปิดประตูรถทันที แล้วก้าวจ้ำเดินตรงไปทางกลุ่มเพื่อน ทว่าเสียงเปิดประตูตามหลัง ทำให้ชะงักรีบหันกลับไปมองคลื่นที่กำลังลงจากรถ เขาทอดสายตามาโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่ชูบุหรี่ขึ้นให้เห็น จากนั้นก็ก้มลงจุดไฟแช็กในมือเสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายหลุดจากอกแผ่วเบา ไม่ได้สนใจว่าอีกคนจะทำอะไรต่อจากนั้น ฌานินหันกลับมาอีกครั้ง แล้วเดินตรงไปหาเพื่อนที่กำลังยืนรออยู่ทุกครั้งที่เท้าก้าวไปข้างหน้า นั่นคืออิสระ เธอกำลังทิ้งทุกอย่างเ