Semua Bab ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Bab 211 - Bab 220

#คอนโดตอนแรกคลื่นตั้งใจจะไปนอนที่บ้านใหญ่สักคืน แต่สุดท้ายเขาก็เลือกกลับมายังคอนโด เพราะอยากอยู่เงียบ ๆ เพียงลำพังคนเดียวมากกว่าขาแกร่งก้าวตรงไปหยุดยืนข้างเตียง ก่อนจะเอื้อมมือเปิดลิ้นชัก หยิบของขวัญวันเกิดชิ้นนั้นออกมา ของที่ครั้งหนึ่งเขาเคยมองว่ามันไร้ค่าสายตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มไหลมาถ่วงกลางอก เขาเดินออกจากห้อง นำมันไปวางไว้บนโซฟา ก่อนจะหันไปหยิบขวดไวน์มาเปิด แล้วทิ้งตัวนั่งลงแรง ๆ ยกกระดกไวน์เข้าปากไปหลายอึกดวงตาคมหลุบมองถุงมือและแหวนที่วางอยู่ตรงหน้า พลางเอื้อมไปหยิบแหวนวงนั้น ก่อนจะสวมลงบนนิ้วตัวเอง เท่านั้นเสียงทุ้มก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ น่าแปลกที่เธอรู้ขนาดนิ้วของเขาได้อย่างพอดีขวดไวน์ถูกยกขึ้นกระดกอีกครั้ง รสขมไหลลงคอ แต่ไม่สามารถกลบความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านอยู่กลางอกได้ ดวงตาคมเริ่มแดงก่ำ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะรู้สึกเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้ เจ็บจนแม้แต่แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้มือหนาคว้าเอาถุงมือขึ้นมา มองมันนิ่ง ๆ ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงในหัวดังขึ้นอย่างเยาะเย้ย ซ้ำเติมสิ่งที่เขาเคยทำลงไป ความคิดวุ่นวายถาโถมไม่หยุด จนแทบอยากกระชาก

วันต่อมา… ทางฝั่งคอนโดหรูร่างสูงเปลือยท่อนบนนอนแผ่อยู่บนโซฟาอย่างไร้สติ ข้างกายเกลื่อนกลาดไปด้วยขวดเหล้าวางเอนล้ม ถาดเขี่ยเต็มไปด้วยเศษก้นบุหรี่และขี้เถ้า กลิ่นคละคลุ้งอบอวลไปทั่วห้องเสียง แกร็ก! ดังขึ้น ก่อนบานประตูจะถูกผลักเปิดออก เพียงก้าวขาเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว ล่าก็ถึงกับผงะรีบยกมือขึ้นมาปิดจมูกทันที เมื่อกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่ปะทะอย่างจังเขาเดินต่อมาหยุดนิ่งตรงร่างที่นอนหลับหมดสติของน้องชายคนเล็ก สภาพยับเยินไม่น่ามองเท่าไร ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นคราบสีแดงแห้งติดอยู่บนฝ่ามือ เท่านั้นคนเป็นพี่ชายก็ถอนหายใจออกมาหนัก ๆครืด~ เสียงสายเรียกเข้าดังขึ้น ล่าล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วกดรับสายจากค่ายที่โทรเข้ามาอย่างรู้เวลา(มันเป็นยังไง)“ยับ” เขาตอบอย่างหนักใจ ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจจากปลายสายดังลอดเข้ามา(หนักเลยน้องกู)“คงรักมาก สภาพดูไม่ได้”(มันแดกไปเยอะแค่ไหน)เมื่อถูกถาม ล่ากวาดสายตามองบนพื้นเพื่อนับจำนวนขวดแอลกอฮอล์ที่วางเกลื่อน แล้วตอบ“เกือบลัง ทั้งเหล้าทั้งไวน์ บุหรี่อีก”(ดีเท่าไรที่ไม่ช็อก)“ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ มันรักน้องตั้งแต่เมื่อไร ตอนนั้นถามยังปา

ทางด้านของฌานินจบทริปเขาใหญ่ ร่างเล็กกลับมาถึงกรุงเทพในช่วงเย็น โดยมีนับหนึ่งมาส่งถึงหน้าคอนโด หลังจากส่งคนอื่น ๆ ครบหมดแล้ว ตอนนี้ภายในรถเหลือเพียงสองคน“ที่บอกว่าจะทำของโปรดให้กิน ยังอยากทำให้พี่อยู่ไหมครับ”ร่างสูงหลังพวงมาลัยเอ่ยถาม ขณะคนตัวเล็กเอี้ยวตัวมาปลดสายรัดนิรภัย เมื่อได้ยินคำถามนั้น ฌานินเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานส่งให้ รอยยิ้มอ่อนโยนที่นับหนึ่งชอบที่สุด เขามองไม่เคยเบื่อเลยสักครั้ง“อยากสิคะ พี่นับใจดีกับฌาตั้งเยอะ”“งั้นอีกสองวันพี่ว่าง ขอฝากท้องหน่อยนะครับ”“ได้เลยค่ะ ฌาจะซื้อของเตรียมไว้ พี่นับชอบกินอะไร ส่งมาบอกในแชตนะ”“ครับผม”“ขับรถกลับดี ๆ นะคะ”ร่างเล็กเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะถอยมายืนอยู่ข้าง ๆ มองดูนับหนึ่งขับรถออกไปจนลับสายตา จึงหมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าคอนโดทว่าจู่ ๆ หางตาก็ดันเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล เป็นรุ่นที่เธอรู้สึกคุ้นตา รวมถึงป้ายทะเบียนก็จำได้แม่น เพียงเท่านั้น ฌานินก็ถอนหายใจออกมาแรง ๆ แล้วรีบก้าวเท้าเข้าไปภายในตึกคอนโดทันที… ภายในห้องเมื่อวางกระเป๋าเดินทางใบเล็กลง เธอรีบล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา กดเข้าไปยังแชตของคนที่มาจอดรถอยู่หน้าคอนโด ราวกับพวกโร

กลางดึกคลื่นขับรถมาจอดยังคอนโดของฌานิน เขาเปลี่ยนรถสลับมาทุกวัน เนื่องจากกลัวถูกสงสัย เมื่อมาถึงก็จอดยังมุมเดิม และนั่งทอดสายตามองออกไปนอกกระจกบางวันที่มาเขาก็ไม่เจอเธอเลย เพียงแค่มาเฝ้ามองแบบนั้นเพราะไม่รู้จะทำอะไร ยังคิดไม่ออกว่าจะใช้วิธีไหนขอโอกาสโดยไม่ถูกรำคาญ เพราะเพียงเขาอ้าปากก็ถูกไล่ตะเพิดแล้วขณะทอดมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังก้าวเข้าไปในคอนโด ขอบตาพลันร้อนผ่าวทันทีเมื่อเพ่งมองจนเห็นว่าเป็นใคร ฝ่ามือหนากำแน่นจนเส้นเอ็นปูดขึ้นคำถามถาโถมเข้ามาไม่หยุด ทำไมนับหนึ่งถึงเดินเข้ามาพร้อมฌานิน ทำไมเธอถึงพามันขึ้นห้องในเวลาดึกดื่นแบบนี้ทั้งที่พยายามไม่คิด แต่มันกำลังเลยเถิด เปลวไฟของอารมณ์เดือดดาลสุมอยู่กลาง คลื่นเอนศีรษะกระแทกพนักเบาะแรง ๆ กัดฟันกรอด พยายามตรึงตัวเองให้นั่งอยู่ในรถ อย่าทำอะไรบ้า ๆ อย่างที่ลูกน้องเคยเตือน อย่าไปสร้างเรื่องแต่ยิ่งห้าม ความคิดยิ่งไหลไปไกล ยิ่งพยายามนิ่ง ความหวงยิ่งกัดกิน สติของเขากำลังถูกความหวงเข้าครอบงำอย่างช้า ๆ เสียงถอนหายใจพ่นกระแทกหนัก ๆ หลายต่อหลายครั้ง แม้จะสะกดให้ตัวเองนั่งตรงนี้ได้ แ

เมื่อเปิดประตูได้ฌานินรีบก้าวจ้ำไปข้างหน้า ยิ่งได้ยินเสียงปิดประตูตามหลัง ยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม แต่ก็เร็วไม่ทันคนที่ขายาวกว่า สุดท้ายคลื่นก็คว้ามารั้งแขนเอาไว้ได้อีกครั้ง แล้วดึงทั้งร่างของเธอไปสวมกอดคนตัวเล็กพยายามผลัก และดิ้นหนีอย่างสุดแรง แต่คลื่นยังไม่ยอมปล่อย แขนแกร่งรั้งกอดเอาไว้แน่น“ถ้ามีอารมณ์ เอากับพี่ก็ได้ ไม่ต้องไปทำกับมัน”“ฌาไม่อยากทำกับพี่คลื่น”เธอออกแรงใช้ทั้งมือและข้อศอกดันแผงอกให้ออกห่างจนสำเร็จ แต่ฝ่ามือหนายังไม่ยอมหลุดออกจากเอวเล็ก ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งคนตรงหน้า ขณะที่เขาเองก็มองอยู่เช่นเดียวกัน“รังเกียจอะไรขนาดนั้น ทีวันไปเที่ยวยังอ้าขาให้พี่ทำ”“คะ?” คิ้วบางขมวดชนกัน จากดิ้นฌานินพลันหยุดนิ่งกะทันหัน เพราะประโยคที่หลุดจากปากคนตัวสูงเมื่อครู่“พี่คลื่นทำอะไรฌา” เสียงหวานเอ่ยคาดคั้น ความจำในวันนั้นหวนกลับมา คืนที่เมาไม่ได้สติ หลังนอนกับเขาแล้วตอนเช้าเธอรู้สึกเจ็บหน้าอก“ตอบสิ!! พี่คลื่นทำอะไร”“…” คลื่นเงียบกริบ ความหงุดหงิดทำให้เขาเผลอพลั้งปากอย่างลืมตัวว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้ ไม่ควรให้เธอรู้เรื่องคืนนั้นเลยจริง ๆ“พี่คลื่นฉวยโอกาสตอนฌาเมา… ใช่ไหม” กลางใจด