Semua Bab ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Bab 301 - Bab 310

“ฌาไม่ได้ยั่ว พี่คลื่นหมกมุ่นเองต่างหาก”พูดจบ ร่างเล็กก็หันหลังให้ และเป็นฝ่ายเดินนำหน้า ก่อนคนที่ยังยิ้มกว้างจะรีบเดินตามไปติด ๆ ทั้งสองคนใช้เวลาซื้อของอยู่ที่ห้างสรรพสินค้านานพักใหญ่ หลังเดินจนล้าจึงชวนกันกลับตลอดวันหลังจากรู้ความจริงเรื่องนั้น คลื่นคอยสังเกตอาการคนตัวเล็กบ่อยครั้ง เมื่อเห็นเธอยิ้มได้ กลับมาสดใส เขาจึงโล่งอก… ช่วงเย็นของวันต่อมา ฌ คฤหาสน์ทรัพย์หิรัญสกุลหลังเลิกเรียน คลื่นก็ไปรอรับฌานินที่มหาวิทยาลัยอย่างทุกครั้ง แล้วพาเธอมาเจอกับผู้เป็นพ่อของเขาที่นัดล่วงหน้าเอาไว้แล้วว่าวันนี้ห้ามออกไปไหน เพราะจะพาลูกสะใภ้มาเจอขณะเท้าเล็กก้าวตรงไปทางตัวบ้านหลังใหญ่ ความประหม่าในใจฌานินเริ่มทวีขึ้นมากกว่าตอนแรก หัวใจของเธอเอาแต่เต้นถี่รัว แม้จะพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ามือที่แนบอยู่ข้างลำตัวก็ยังเย็นเฉียบคลื่นพาคนรักเข้าไปพบเจ้าของคฤหาสน์ทรัพย์หิรัญสกุลในห้องรับรองกว้าง เมื่อก้าวเข้ามา สายตาของผู้เป็นพ่อก็ทอดมองลูกชาย และผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนเคียงข้างกันที่รีบยกมือไว้อย่างนอบน้อม ก่อนริมฝีปากจะคลี่รอยยิ้มบาง ๆ ออกมา“เห็นบอกว่าไปเลือกซื้อของมาให้ฉันด้วยตัวเอง

“ใครเรียกเด็กมา?” บอลเอ่ยเสียงเข้ม และมองออกทันทีว่าต้องเป็นไออุ่นหรือไม่ก็เจแปน เพราะทั้งคู่มีพิรุธ จากนั้นก็เป็นไออุ่นที่ค่อย ๆ ยกมือขึ้น“อุ่นสุดหล่อเองครับ มันเหงาอะพี่”“มึงรวยเหรอไอ้สัส”“ไปแข่งเถื่อนมา ได้สามแสน”คลื่นขมวดคิ้วแน่นหันมองรุ่นน้อง เพราะหากล่ารู้เรื่องนี้เข้าคงโดนบ่นหนัก เพราะมีกฎห้ามลงแข่งตามอำเภอใจ“เดี๋ยวกูจะบอกไอ้ล่า ว่ามึงแอบแข่งสนามอื่น”“อย่านะเว้ยพี่คลื่น ไม่งั้นโดนเละแน่”“คราวหลังอย่าทำ” เขาเตือนเสียงเข้มอย่างจริงจัง เพราะหากมีปัญหาขึ้นมา เรื่องอาจจะลามไปถึงค่ายต้นสังกัด“โหยพี่ ไม่ดุดิ แค่อยากลองของไง ผมชนะ พวกมันจะได้เกรงใจ ทีมเรามันโหด”ไออุ่นยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปรับสาวสองคนที่ตัวเองเรียก มานั่งร่วมโต๊ะ คนหนึ่งเบียดแนบชิดกับเจแปน ส่วนอีกคนเลือกนั่งข้างเขา เป็นทางขวามือของคลื่นคลื่นขยับตัวห่าง หันเข้ามาหาคนรักแทน เพื่อให้เธอได้เห็นว่าเขาไม่ได้สนใจใครเลยจริง ๆ ให้มั่นใจว่า เสือตัวนี้มันสิ้นลายไปแล้ว“ดื่มเยอะ ๆ” เขาหยิบแก้วที่วางอยู่มาใส่มือให้คนตัวเล็ก“อะไรคะ”“หนูจะได้เมา”“ไม่ค่อยจะหื่นเลยนะ”ฌานินมองค้อนคนรัก พลางยกแก้วที่ถูกยัดใส่มือขึ้นดื่ม ข

เมื่อหันกลับมาอีกครั้งก็เห็นว่าคนบนเตียงกำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้ารอ เขายิ้มกว้างอย่างพอใจ จากนั้นก็ถอดของตัวเองออกตาม สายตาสองคู่มองสบกัน อบอวลไปทั้งความรัก และความใคร่ร่างหนาเปลือยเปล่าโน้มลงมาคร่อมบนคนตัวเล็ก ซุกใบหน้าหล่อสูดดมซอกคอหอม ริมฝีปากหยักขบเม้มจนผิวเนียนขึ้นริ้วจาง ๆ ลิ้นร้อนชื้นลากเลียซ้ำไปซ้ำมา“อื้อ~ พี่คลื่น มันเปียกนะ”เสียงครางอื้ออึงหลุดลอดมาจากคนตัวเล็ก แม้จะร้องท้วงแต่ก็ไม่ได้ผลักออก ร่างกายบิดเร้ารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว แขนเรียวคล้องพาดลำคอหนา ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างคลื่นเลื่อนใบหน้าขึ้นมาประกบปากจูบ บดเบียดความนุ่มชื้นเข้าหากันอย่างเร่าร้อน สติของฌานินถูกพรากทิ้งไป หลงเหลือเพียงความต้องการที่ปะทุขึ้นมาเธอไม่ยอมถูกเขาปลุกเร้าอยู่ฝ่ายเดียว มือเรียวเลื่อนลงสัมผัสแท่งร้อนที่กำลังแข็งผงาด ทั้งลูบไล้สลับชักขึ้นชักลง จนริมฝีปากหลุดจากกัน เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ดังมาจากร่างสูง“ซี๊ด~ จะแกล้งกันหรือไงครับ”เป็นคำถามที่ไร้คำตอบ แต่กลับใช้สายตาหยาดเยิ้มจ้องมองอย่างเชิญชวน อารมณ์ของคลื่นทวีคูณทันที เขาขบกรามแน่น พ่นลมหายใจผ่อนระบายความเสียวซ่าน“ชอบจังเวลาโดนหนูยั่ว เห็นแล

เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างเล็กที่ผ่านศึกหนักตลอดทั้งคืนค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น แขนแกร่งยังโอบกอดรอบเอวของเธอเอาไว้ราวกับกลัวจะหนี อีกทั้งเรือนร่างยังเปลือยเปล่าทั้งคู่ ว่ากันว่า ช่วงเช้าตรู่ตรงนั้นของผู้ชายจะแข็งตัว คงจะจริง เพราะตอนนี้มันทิ่มตรงก้นของเธอชวนให้ใจเต้นแรงฌานินค่อย ๆ ขยับตัวออกจากแขนแกร่ง อยากไปดูบรรยากาศยามเช้าข้างนอก แต่ไม่อยากปลุกอีกคน เพราะเมื่อวานกว่าจะขับรถมาถึงคงเหนื่อยมาก ๆ ไหนจะทำกิจกรรมบนเตียงอีกช่วงเช้า ๆ หมอกจะลงหนาเป็นพิเศษ ฌานินใส่เสื้อกันหนาวและกางเกงวอร์มผ้านุ่มที่เตรียมไว้ออกมาด้านนอก ดวงตาคู่สวยมองไปตรงหน้า เห็นดวงอาทิตย์ถูกกลุ่มเมฆปกคลุม เธอยืนสูดอากาศยามเช้าอยู่ตรงหน้าที่พัก และนำโทรศัพท์มาถ่ายเก็บบรรยากาศเอาไว้ผ่านไปกว่าชั่วโมง คลื่นตื่นขึ้นมาแล้วหาคนรักไม่เจอ ความงัวเงียหายวับในทันที เขารีบคว้าเสื้อผ้ามาสวม ก่อนจะเดินออกมาด้านนอก แล้วก็ได้เห็นว่าร่างเล็กกำลังนั่งรับลมเย็นอยู่เงียบ ๆ เพียงลำพัง เขาจึงค่อย ๆ ย่องไปใกล้ แล้วโอบกอดเธอให้เอนมาแนบกับแผงอก“แอบมานั่งคนเดียวไม่ยอมปลุก พี่น้อยใจนะ”“ฌาอยากให้พี่คลื่นพักผ่อน”มือเรียวยกขึ้นมากอดกำชับแขนแกร่ง ก่อ

ระหว่างที่เดินตามอยู่ด้านหลัง คลื่นยกโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายภาพคนรักเก็บไว้ ก่อนจะเห็นแชตกลุ่มของพี่ชายเด้งมาบนหน้าจอในจังหวะนั้นพอดีแชตกลุ่ม: หล่อฉิบหายล่า: เอายังวะ น้องปฏิเสธหรือไง ทำไมมึงเงียบ เจียร์ลุ้นจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วลมหายใจอุ่นถูกถอนออกมาเบา ๆ วันนี้เหมือนว่าทุกคนจะพากันรอฟังข่าวดีจากเขาจนไม่เป็นอันทำอย่างอื่นคลื่น: หาจังหวะเหมาะ ๆ อยู่ อย่าเร่ง กูรนหมดแล้วค่าย: กูเชื่อว่าน้องจะไม่ปฏิเสธ ใจหน่อย ไอ้หมาคลื่นที่อุตส่าห์กลบความตื่นเต้นลงได้แล้ว แต่พอได้คุยแชตกับเหล่าพี่ชาย หัวใจแกร่งก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้งอย่างรู้สึกประหม่า เขาจึงตัดจบการสนทนาด้วยการปิดจอมือถือ ตั้งใจจะไม่คุยกับใครอีกคน จนกว่าจะได้บอกข่าวดีกับทุกคนเพราะสวนดอกไม้มีขนาดกว้างขวาง แม้จะเหนื่อยแต่ฌานินกลับเพลิดเพลิน มีความสุข เมื่อเดินต่อมาได้อีกสักพัก สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับฝูงกระต่ายหลายตัวที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่บนผืนหญ้า ดวงตากลมสว่างวาบเปล่งประกาย ไม่ต่างจากเด็กที่เจอของถูกใจ“ฌา ระวังมันกัด”แม้คนตัวสูงจะรีบปราม แต่เธอฟังที่ไหน ร่างเล็กวิ่งไปหาฝูงกระต่ายอย่างไม่กลัว เจ้าของสีหน้าเป็นกังวลในตอนนี้จึงรีบเดินต