All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากเว่ยอ๋องกลับไปก็ดูเหมือนว่าภายในงานเลี้ยงจะดูวุ่นวายมากขึ้น นอกจากจะความจริงเรื่องพระชายาจะทำให้คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินชายหนุ่มประกาศกร้าวเช่นนั้นถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจแล้วนั้น ผู้ใดเล่าจะนึกฝันว่าแม่นางฟางผู้งดงามคนนั้นจะกลายมาเป็นพระชายาเว่ยอ๋อง เพราะหากเปรียบเทียบกันแล้วหญิงสาวค่อนข้างมีความเป็นกันเองเป็นอย่างมาก มิได้มีความอวดตนหรือต้องการจะแสดงอำนาจใส่ผู้ใดเลยเสียด้วยซ้ำนอกจากนี้ข่าวลือดังกล่าวก็แพร่สะพัดออกจากงานเลี้ยงอย่างรวดเร็ว โดยที่เสียงส่วนใหญ่ออกไปในแนวค่อนข้างชื่นชมหญิงสาวเสียมากกว่า แต่ก็ยังคงมีส่วนน้อยที่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำดังกล่าวโดยอ้างว่าเป็นการหมิ่นเกียรติของเว่ยอ๋องอย่างรุนแรงหญิงสาวนั้นเป็นถึงพระชายาเว่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์เหตุใดจึงนำตัวเองมาเกลือกกลั้วกับเรื่องเงินๆทองๆราวกับเหล่าคหบดีชั้นต่ำเหล่านั้นด้วย ซึ่งคนที่ถูกนินทาว่าร้ายในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนรถม้าราวกับไม่รับรู้สิ่งใดอีก"ฮูหยินทำเกินไปแล้ว เมื่อเช้าก็ควรสวมชุดที่สาวใช้เตรียมให้จะได้เข้ามาในงานพร้อมกัน""ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว ข้าก

ฟางลี่อินสั่งให้องครักษ์คนสนิทของเขาพยุงชายหนุ่มไปที่เรือนของนางเพราะอยู่ใกล้กว่า และเห็นว่าชายหนุ่มนั้นเมาหนักมากนางจะได้ดูแลได้ง่ายขึ้น เมื่อพยุงจนกระทั่งวางลงบนเตียงแล้วอยู่เจ้าฟู่ฟู่ก็หลุดออกมาก่อนจะเดินตูดบิดเข้ามาในห้องนอนของฟางลี่อินอย่างถือดี"หงิงๆ" (ฟางฟาง ฝานฝานเป็นอันใดหรือ)"ฟู่ฟู่ ห้ามดื้อ เห็นหรือไม่ท่านพ่อของเจ้าเมาขนาดนี้"(นี่ข้า! เป็นพ่อสุนัขตั้งแต่เมื่อใดกัน) เว่ยอ๋องได้แต่คิดในใจ

ฟางลี่อินรู้สึกตัวในตอนเช้าก่อนที่นางจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเกียจคร้านในขณะที่ดวงตาของนางนั้นยังไม่ตื่นขึ้นมาด้วยซ้ำ ก่อนที่ความทรงจำในคืนที่ผ่านมาจะหลั่งไหลผ่านหัวของนางมาอย่างรวดเร็วแล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างพร้อมกับหันไปมองด้านข้างในทันทีชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตั้งแต่หญิงสาวขยับตัวในครั้งแรก เขานอนตะแคงมองดูร่างบางบิดขี้เกียจซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่ดวงตาของนางยังคงปิดสนิทอย่างรู้สึกขบขัน ดูท่านางจะหลงลืมเรื่องราวเมื่อคืนไปชั่วขณะกระมังจึงได้มีท่าทางเช่นนี้ คงเพราะลืมไปว่ามีใครบางคนนอนอยู่ข้างกายเป็นแน่"ตื่นแล้วหรือฮูหยิน""..." ฟางลี่อินยกเบิกตากว้างก่อนจะยกมือขึ้นปิดลำตัวโชคดีเล็กน้อยที่เอี๊ยมตัวงามยังอยู่บนตัวของนางไม่เช่นนั้นคงจะอล่างฉ่างมากกว่านี้ อับอายไปถึงไหนต่อไหนเป็นแน่ ก่อนจะรีบรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย หากว่านางก็ดันดึงแรงไปเสียหน่อยทำให้ผ้าห่มที่อยู่บนร่างของเขาปกคลุมอยู่อย่างหมิ่นเหม่ และที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือ เขานอนหลับทั้งๆที่ร่างกายเปลือยเปล่าเช่นนี้นะหรือ ไม่กลัวเป็นปวดบวมหรือไงกัน! "แอร๊ย เหตุใดท่านจึงไม่สวมเสื้อผ้าเจ้าคะ" กล่าวจบนางก็

เว่ยอ๋องออกเดินทางแล้ว ทางด้านฟางลี่อินก็ออกไปที่สมาคมเช่นเดิม ก่อนจะออกคำสั่งให้ทุกคนเตรียมข้าวของเมล็ดพันธุ์ให้พร้อมเพราะวันนี้จะมีคนของจวนต่างๆมาเรียนรู้ขั้นตอนการปลูกผักในโรงเรือน ส่วนวันถัดไปก็จะเป็นตัวแทนของหมู่บ้านต่างที่ต่างส่งตัวแทนมาเพื่อเรียนรู้เช่นกัน ฟางลี่อินจัดสรรจำนวนคนให้ในแต่ละวันไม่มากจนเกินไป เนื่องจากพื้นที่จะได้ไม่แออัดทั้งยังสะดวกต่อการเรียนรู้และสอบถามในส่วนของอาจารย์ผู้สอนนั้นนางได้ถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดให้กับคนของนางแล้ว เหล่าหลงจู๊ทั้งหกคนของนางจะผลัดเปลี่ยนกันเพื่อถ่ายทอดความรู้นี้ให้กับชาวบ้านอีกครั้ง ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะเรื่องที่นางเป็นพระชายานั้น ผู้คนต่างรับรู้กันหมดแล้วหญิงสาวจำเป็นต้องไว้หน้าสามีไม่อาจใกล้ชิดกับผู้คนได้จนเกินงาม เพราะงานเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเหล่าบุรุษมากกว่ากลุ่มสตรี

อีกฝ่ายที่เห็นว่าหญิงสาวนิ่งเงียบจนเขาแปลกใจจึงได้เอ่ยกับนาง"เจ้า! เหตุใดจึงนิ่งไป ตายแล้วหรือ" จากที่ได้ลองสังเกตอีกฝ่ายมาหลายวันชายหนุ่มก็พอทราบถึงนิสัยส่วนตัวของอีกฝ่ายพอสมควร โดยปกติฟางี่อินจะเป็นสตรีที่ไม่ถือตัวและค่อนข้างร่าเริง แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้นางกลัวจนตัวสั่นเสียแล้ว จึงได้ค่อยๆปล่อยมือจากนางในขณะที่ลำคอของหญิงสาวก็ยังคงมีกระบี่พาดที่ลำคออยู่เสียงถอนหายใจของนางทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้ว และในเวลาต่อมาที่ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยออกมาก็ทำให้เขาแทบจะล้มทั้งยืน"มือของเจ้าไม่สะอาด! ข้ากลัวเชื้อโรคจะเข้าปากของข้า""หา!" หากเป็นตอนกลางวันหญิงสาวจะต้องเห็นสีหน้าที่ดูไม่ได้เช่นนั้นของเขาเป็นแน่ นางกำลังเอ่ยถึงสิ่งใด เชื้อโรคคืออันใดนี่นางกำลังจะบอกว่ามือของเขาสกปรกเช่นนั้นหรือ"กระบี่ของเจ้าก็พาดที่ลำคอของข้าแล้ว เช่นนั้นขอร้องล่ะ! อย่าได้เอามือของเจ้ามาจับต้องใบหน้าของข้า เดี๋ยวสิวจะขึ้น!" "หา!" แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มในชุดดำถึงกับรู้สึกว่าหัวของเขากำลังจะระเบิดไปกับคำพูดที่ชวนเข้าใจยากของหญิงสาว"เจ้าต้องการสิ่งใดก็เอาไปเถิด อย่าทำอันใดข้าเลย! ตัวข้าพึ่งผ่านการแต่งงานมา