All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 31 - Chapter 40

ฟางลี่อินถูกพาไปไว้ยังจวนนอกเมืองขององค์รัชทายาท โดยมีองครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนาหญิงสาวทำได้เพียงเดินเล่นอยู่ภายในบริเวณเรือนเล็กๆที่มีกำแพงสูงกว่าความสูงของนางเกือบเท่าตัว อย่างไรนางก็ยังแอบขอบคุณคนผู้นั้นที่ลักพาตัวนางมาหากแต่ก็ยังไม่ได้จับนางเพื่อไปทรมานหรือคุมขังด้วยการมัดแขนขาเช่นที่เคยได้ยินมา หากจะเปรียบเทียบกับสตรีที่เขาช่วยเหลือกลับมานางย่อมมีสภาพที่ดีกว่ามากฟางลี่อินเดินดูรอบๆเรือนเพื่อจดจำทางหนีทีไล่ให้กับตนเอง หากแต่ที่นี่แน่นหนายิ่งนักร่องรอยแตกหักข้างกำแพงก็ไม่มีให้เห็น หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับคิดว่าหากนางรอพ้นออกไปได้ควรที่จะฝึกวรยุทธ์สักเล็กน้อยอย่างน้อยก็ยังพอช่วยเหลือตนเองได้ ฟางลี่อินตะแคงหูฟังก่อนจะได้ยินเสียงเหมือนกับมีคนกำลังจะมุ่งตรงมาทางนี้ ก่อนที่จะรีบตรงกลับไปยังภายในเรือนของนางในทันที

ฟางลี่อินขึ้นรถม้าออกจากจวนโดยที่นางยังขออนุญาตอีกฝ่ายนำ หลันซีขึ้นรถม้ามาด้วย ทางด้านหลันซีนั้นเข้าใจดีหญิงสาวที่แต่งงานแล้วล้วนต้องระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดข่าวลือเสียหายได้"เราต้องเดินทางไปอีกไกลหรือไม่เจ้าคะ" ฟางลี่อินเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาในขณะที่นางเห็นว่าเดินทางออกมาค่อนข้างไกลแล้วหากแต่ยังไม่ถึงเสียที"ราวหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว" ซูหมิงเอ่ยตอบหญิงสาว"ไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ" หญิงสาวพึมพำออกมา

ฟางลี่อินที่ยังคงหวาดกลัวถูกชายหนุ่มปลอบประโลมจนกระทั่งหลับไปแล้ว ก่อนจะสั่งการให้องครักษ์ของเขาเฝ้านางอย่างแน่นหนาอย่าได้ปล่อยให้มือสังหารเข้ามาได้เช่นเมื่อบ่ายอีก แล้วอีกฝ่ายก็ออกไปทำธุระด้านนอก ร่างสูงอันหล่อเหลาบนหลังม้าที่สูงใหญ่ทำเอาสตรีทั่วเมืองถึงกับต้องเหลียวหลัง เพราะเว่ยอ๋องจิ้นฝานมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นยิ่งในยามที่เขาอยู่เพียงลำพังก็ยิ่งเพิ่มความน่าสนใจมากยิ่งขึ้นข่าวการมาของชายหนุ่มได้ยินไปถึงหูขององค์หญิงเม่ยหลันในระยะเวลาเพียงไม่นาน ชายหนุ่มนั่งทำใจเย็นอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งด้วยท่าทางที่ไม่ทุกข์ร้อนอันใด เพียงไม่เกินชั่วยามร่างบางกระโปรงพลิ้วปลิวสยายขององค์หญิงเม่ยหลันก็เดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมแห่งนั้นทันที หญิงสาวเข้าไปในห้องที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ก่อนแล้วอย่างถือดี ใบหน้าของนางประดับรอยยิ้มที่ถือดี

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่มีท่าทีที่ดีขึ้น ฟางลี่อินยังคงทำตัวปกติหากแต่ไม่ยอมพูดคุยกับเขาดังเดิม ยามตอบคำถามก็กลายเป็นถามคำตอบคำเป็นเช่นนี้จนกระทั่งเดินทางถึงจวนเว่ยอ๋องซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่กล้าพอที่จะขัดใจอีกฝ่าย ได้แต่คอยตามอยู่ห่างๆ เมื่อร่างบางก้าวเท้าลงจากรถม้าก็มีชายหนุ่มมาคอยยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อหวังพยุงร่างบางให้ลงจากรถม้าอย่างปลอดภัย หากแต่ว่าอีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบแล้วเทียบที่บันไดเล็กพร้อมกับก้าวลงเองอย่างสง่างาม"คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว ฮือ ๆ" ยามเมื่อก้าวเท้าเข้าไปยังด้านในของจวนเว่ยอ๋อง หลังจากที่ประตูจวนถูกปิดจนสนิทดีแล้ว ร่างของสาวใช้คนสนิทก็โผเข้ากอดที่ขาทั้งสองข้างของนางพ

          หลังจากที่องครักษ์ออกไปจากห้องแล้วมือหนาทั้งสองข้างก็รั้งร่างบางของฟางลี่อินที่กำลังกลั่นแกล้งเขาอย่างสนุกสนานขึ้นมา ดวงตาคมหรี่เล็กลงคล้ายกำลังจ้องจับผิดหญิงสาวตรงหน้า ทางด้านฟางลี่อินก็แสร้งทำเป็นเบือนหน้าหนี ทั้งยังยกมือขึ้นขยี้ดวงตาเบาๆ คล้ายกับว่าตนเองกำลังอยู่ในอาการง่วงนอน หากแต่ถูกมือหนาแข็งแรงของอีกฝ่ายรั้งเอาไว้ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"อย่าขยี้ตา ประเดี๋ยวตาแดง" ฟางลี่อินมองดูใบหน้าที่หล่อเหลา ราวกับหยกสลักของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่แปลกไป แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมักจะอ่อนโยนกับนางเสมอ หากแต่นางก็พอมองออกว่าในบางครั้งมันก็ดูเสแสร้งไม่จริงใจนัก แต่ในครั้งนี้กลับดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง"ข้าเพียงง่วงนอนเท่านั้นเจ้าค่ะ" นางตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มแผ่วเบาก่อนจะหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายเพราะกลัวเขาจะจับได้ว่านางตั้งใจกลั่นแกล้งเขา"มานี่มา!" เว่ยอ๋องรั้งร่างของหญิงสาวมานั่งบนตักของเขาพร้อมกับโอบกอดเอาไว้หลวมๆ ฟางลี่อินรู้สึกว่าตนเองตัวแข็งทื่อหลังจากสัมผัสได้ถึงความร้อนลวกบางอย่าง