สวนผักของพระชายา

"คารวะท่านอ๋อง ทรงกลับมาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ""อืม" ถังเสียนองครักษ์คนสนิทลอบมองชายหนุ่มก่อนจะอมยิ้ม"คุณหนูสามเป็นอย่างไรบ้าง พ่ะย่ะค่ะ งดงามมากหรือไม่ ข้าน้อยได้ยินว่าคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองเป็นยอดพธูของแคว้นจิ้น คุณหนูสามเองก็คงงดงามไม่ต่างจากพี่สาวทั้งสองกระมัง""หึ! เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว จะว่าไปนางนับว่างดงามน้อยที่สุด" ชายหนุ่มกล่าวออกไปก่อนที่สายตาจะจับจ้องอยู่ที่รายงานบนโต๊ะ"งดงามน้อยที่สุด หมายความว่างดงามใช่หรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ""หึเจ้านี่อย่างไร หากอยากจะรู้เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปดูเองเสียเล่า""ข้าน้อยมิกล้า! พ่ะย่ะค่ะ""หึ งดงามหรือไม่หาได้สำคัญ แต่สิ่งสำคัญคือนางช่างเป็นสตรีหน้าเงินยิ่งนัก" เมื่อชายหนุ่มนึกถึงคำพูดของฟางลี่อินก็ทำให้เขารู้สึกหัวจะปวดขึ้นมาในทันที นอกจากจะหน้าเงินแล้วนางยังแอบคิดไม่ดีไม่ร้ายกับเขาอีก เหตุใดตระกูลฟางจึงได้มีหลานสาวที่มีกิริยาไม่เรียบร้อยเช่นนางได้ ทั้ง ๆที่พี่สาวทั้งสองนั้นงดงามมากแท้ๆ แต่นางกลับ...เฮ้อ! "คารวะท่านอ๋อง" องครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะทำความเคารพชายหนุ่ม พร้อมกับเดินเข้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างหู"จัดการให้เรียบร้อย""ข้าน้อยทรา

 "เช่นนั้นท่านก็พักผ่อนดีหรือไม่ ข้าจะช่วยดูแลท่านเอง!" "เอ่อ... ได้" "ท่านขึ้นไปนอนบนเตียงได้เลย ข้าจะเป็นผู้ดับตะเกียงเอง" "เอ่อ... รบกวนเจ้าแล้ว" "มิกล้าๆ ท่านคือเหล่ากงของข้า ข้าจะไม่ดูแลท่านได้อย่างไรเจ้าคะ" จิ้นฝานที่ได้ยินหญิงสาวเอ่ยเรียกเขาว่าเหล่ากง

 ตลอดการเดินทางเกือบสองเดือนที่ฟางลี่อินได้แต่นั่งแล้วก็นอนบนรถม้า สุดท้ายแล้วก็เดินทางมาถึงยังหัวเมืองซานตงเสียที หญิงสาวมองดูความเงียบสงัดแม้ในเวลากลางวัน หัวเมืองซานตงแม้จะกินพื้นที่มากหากแต่คนอยู่อาศัยไม่มากนัก แต่ดูจากที่เว่ยอ๋องเล่าให้นางฟังดูเหมือนว่าสองปีก่อนที่นี่จะดูแร้นแค้นมากกว่านี้เสียด้วยซ้ำ ซึ่งหากเปรียบกับตอนนี้คือดีกว่ามากแล้วทำให้ฟางลี่อินได้แต่พยักหน้ารับ ก่อนจะได้แต่คิดในใจว่าดินแดนแห่งนี้ช่างแร้นแค้นยากไร้เหลือจะกล่าวจริงๆ รถม้าเคลื่อนตัวผ่านยังใจกลางเมืองมุ่งตงไปทางทิศเหนือของเมืองอันเป็นตำหนักเว่ยอ๋อง ผู้คนที่มองเห็นรถม้าที่มีสัญลักษณ์ของจวนเว่ยอ๋องก็ต่างทำความคารวะทั้งยังส่งเสียงสรรเสริญยินดีในการกลับมาของชายหนุ่มไม่น้อย ทำให้ฟางลี่อินรู้สึกแปลกใจไม่น้อย 

ทางด้านฟางลี่อินที่หลังจากกลับมาจากเรือนของสามีก็เอาแต่ยิ้มอารมณ์ดีทั้งวัน นางสั่งให้โรงครัวเตรียมทำมือเย็นแสนอร่อยเอาไว้รอท่าสามีหลังจากที่เขาตื่น เย็นนี้จะได้ทานอาหารด้วยกันแปลงผักของฟางลี่อินเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมากว่าเก้าส่วน หลายวันมานี้ทุกคนในจวนต่างขยันขันแข็งมาก ทั้งยังรู้สึกสนุกสนานไม่น้อย พวกเขารู้สึกว่าหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่ท่านอ๋องพาพระชายากลับมายังจวนอ๋องแห่งนี้ ที่นี่ก็ไม่ได้เงียบเหมาอีกต่อไป พระชายาลี่อินเองก็ใจดีกับบ่าวไพร่ยิ่งนักสองสามวันแรกก็เรียกพวกเขาออกมารวมตัวกันทั้งยังแจกจ่ายเงินตำลึงให้พวกเขาคนละสองตำลึง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณที่พวกเขาช่วยดูแลจวนอ๋องและท่านอ๋องเป็นอย่างดี แม้ว่าจวนอ๋องจะอยู่กันอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ก็ตาม ต่อมาพระชายายังให้พี่ผิงเซียวแจกจ่ายชุดใหม่คนละสองชุดเป็นของขวัญทำเอาบ่าวไพร่ปลาบปลื้มกันถ้วนหน้า ภายใ

ผิงเซียวแจ้งความประสงค์ว่าพระชายาต้องการออกไปเดินเล่นในเมือง จิ้นฝานเห็นว่าไม่มีอะไรต้องกังวลอีกอย่างหญิงสาวคงจะรู้สึกเบื่อที่เอาแต่ตามติดเขาจึงต้องการเปิดหูเปิดตานอกจวนเสียบ้างจึงได้อนุญาต พร้อมกับสั่งการองครักษ์ให้คอยติดตามเพื่ออารักขาภรรยาอย่างดี ผิงเซียวมองเห็นถึงความใส่ใจของท่านอ๋องที่มีต่อพระชายาก็ถึงกับลอบยกยิ้มกับองครักษ์คนสนิทของเขาฟางลี่อินได้ออกจากจวนเป็นครั้งแรกสมใจ โดยมีเหล่าองครักษ์ที่คอยติดตามพร้อมกับสาวใช้คนสนิทอย่างผูเถาและผิงเซียว ภายในเมืองซานตง ผิงเซียวเล่านี้เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเดิมเพราะพัฒนาขึ้นมากจำนวนชาวเมืองก็เพิ่มมากขึ้น แหล่งการค้าก็หลากหลายมากขึ้น ที่นี่ติดกับตลาดท่าเรือที่เว่ยอ๋องได้พัฒนาให้เหล่าพ่อค้าสามารถขึ้