All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 21 - Chapter 30

องครักษ์หนุ่มถังเสียนแอบลอบเข้ามาที่เรือนของพระชายา ก่อนจะลงมือบอกเล่าเหตุการณ์ไหน้ำส้มเปรี้ยวของท่านอ๋องที่แตกไปหลายไห ทำเอาพวกเขาเดือดเนื้อร้อนใจกันใหญ่จึงอยากจะให้พระชายาทรงออกหน้าเอาใจท่านอ๋องเสียหน่อย เผื่อว่าจะใจเย็นลงบ้างในขณะที่ฟางลี่อินที่รับรู้เช่นนั้นก็รู้สึกดีไม่น้อย ที่เขาหึงหวงนางก็หมายความว่าชายหนุ่มเองก็มีใจให้นางไม่น้อย เช่นนั้นคืนนี้นางจะเอาใจเขาให้หายโกรธเองวันนี้ฟางลี่อินลงมือทำอาหารเย็นด้วยตนเองก่อนที่จะให้สาวใช้ไปตั้งสำรับที่เรือนของสามี ก่อนที่ตนเองนั้นจะรีบอาบน้ำประแป้งเนื้อตัวหอมกรุ่นมาร่วมโต๊ะกับเขา แต่เมื่อมาถึงองครักษ์ถังก็รายงานว่าท่านอ๋องทรงมีงานด่วน ตอนนี้ยังคงปรึกษาหารือกับเหล่าท่านแม่ทัพอยู่ในห้องหนังสือ ให้นางทานอาหารก่อนได้เลย แต่ฟางลี่อินกลัวว่าชายหนุ่มทานข้าวคนเดียวอาจจะไม่อร่อยจึงคิดที่จะรอเขาฟางลี่อินนั่งรอจนเมื่อยก่อนจะตัดสินใจไปนอนรอบนเตียงแทน กลางดึกหลังจากที่ปรึกษาหารือกับเหล่าแม่ทัพเสร็จสิ้นชายหนุ่มก็คิดที่จะกลับมาพักผ่อนที่ห้อง ก่อนจะเห็นว่าเทียนในห้องยังสว่างอยู่แล้วพบกับหญิงสาวที่นอนอุตุอยู่บนเตียง ด้วยความที่เมื

หลายวันพ้นผ่านในที่สุดวันนั้นของเดือนก็ผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น ตลอดหลายวันที่ผ่านมาฟางลี่อินรู้สึกว่าตนเองได้รับความเอาใจใส่จากชายหนุ่มไม่น้อย ทั้งแพรพรรณหลายหีบรวมถึงเครื่องประดับ  ก่อนหน้านี้ฟางลี่อินได้รับเทียบเชิญงานเลี้ยงของจวนผู้ว่าการ ในฐานะนายหญิงของสมาคมที่พึ่งจัดตั้งขึ้นใหม่จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยงงานเลี้ยงนี้ได้ ตั้งแต่เช้าชายหนุ่มก็ให้สาวใช้ของนางนำเสื้อผ้าที่เตรียมไว้มาให้ เมื่อฟางลี่อินมองเห็นชุดสีฟ้างดงามก็รู้สึกชื่นชอบมากเพียงแต่ มันดูหรูหราเกินไปหน่อย หญิงสาวไปงานเลี้ยงครั้งนี้อย่างไรก็ไปเป็นแขกในฐานะคหบดีผู้หนึ่งไม่ต้องการเป็นจุดสนใจมากนักเพราะฉะนั้นแต่งเรียบๆไว้หน่อยจะดีกว่า จึงได้ปฏิเสธไปก่อ

หลังจากเว่ยอ๋องกลับไปก็ดูเหมือนว่าภายในงานเลี้ยงจะดูวุ่นวายมากขึ้น นอกจากจะความจริงเรื่องพระชายาจะทำให้คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินชายหนุ่มประกาศกร้าวเช่นนั้นถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจแล้วนั้น ผู้ใดเล่าจะนึกฝันว่าแม่นางฟางผู้งดงามคนนั้นจะกลายมาเป็นพระชายาเว่ยอ๋อง เพราะหากเปรียบเทียบกันแล้วหญิงสาวค่อนข้างมีความเป็นกันเองเป็นอย่างมาก มิได้มีความอวดตนหรือต้องการจะแสดงอำนาจใส่ผู้ใดเลยเสียด้วยซ้ำนอกจากนี้ข่าวลือดังกล่าวก็แพร่สะพัดออกจากงานเลี้ยงอย่างรวดเร็ว โดยที่เสียงส่วนใหญ่ออกไปในแนวค่อนข้างชื่นชมหญิงสาวเสียมากกว่า แต่ก็ยังคงมีส่วนน้อยที่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำดังกล่าวโดยอ้างว่าเป็นการหมิ่นเกียรติของเว่ยอ๋องอย่างรุนแรงหญิงสา

"ขะ ข้าไม่เป็นอันใด" กล่าวจบชายหนุ่มก็รับผ้าในมือของหญิงสาวมาซับเลือดกำเดาของเขาด้วยตนเองพร้อมกับเบือนหน้าหนี แม้จะรู้สึกใบหน้าของตนนั้นเห่อร้อนขึ้นมาทั้งใบหูเองก็แดงเร่อ ท่าทางเช่นนี้ฟางลี่อินกลับคิดว่าสามีของนางอาจจะเจ็บป่วย มือเรียวยกขึ้นวางแหมะที่หน้าอกกว้างของเขาพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อที่จะสังเกตให้เห็นชัดๆถึงอาการบาดเจ็บ ระยะที่ใกล้เกินไปทำให้เวลาที่จิ้นฝานหันหน้ากลับมาจมูกของทั้งคู่ถึงกับสัมผัสกันเบาๆ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะถอยห่างออกเพราะคิดว่าตนเองเข้าไปใกล้กับเขาจนเกินไป แต่เมื่อร่างบางกำลังจะถอยห่างมือหนาก็ยกขึ้นรวบที่ท้ายทอยของนางพร้อมกับโน้มใบหน้าประกบจุมพิตที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างจงใจ แม้ว่าในตอนแรกฟางลี่อินจะตกใจอยู่บ้างหากแต่ในเวลาต่อมาก็ตอบสนองเขากลับไปราวกับชำนาญ แม้จะไม่คุ้นเคยกับภาคปฏิบัติหากแต่สำหรับภาคทฤษฎีแล้วนั้น นางก็คิดว่าความรู้ของนางค่อนข้างแน่นเลยทีเดียว

เว่ยอ๋องออกเดินทางแล้ว ทางด้านฟางลี่อินก็ออกไปที่สมาคมเช่นเดิม ก่อนจะออกคำสั่งให้ทุกคนเตรียมข้าวของเมล็ดพันธุ์ให้พร้อมเพราะวันนี้จะมีคนของจวนต่างๆมาเรียนรู้ขั้นตอนการปลูกผักในโรงเรือน ส่วนวันถัดไปก็จะเป็นตัวแทนของหมู่บ้านต่างที่ต่างส่งตัวแทนมาเพื่อเรียนรู้เช่นกัน ฟางลี่อินจัดสรรจำนวนคนให้ในแต่ละวันไม่มากจนเกินไป เนื่องจากพื้นที่จะได้ไม่แออัดทั้งยังสะดวกต่อการเรียนรู้และสอบถามในส่วนของอาจารย์ผู้สอนนั้นนางได้ถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดให้กับคนของนางแล้ว เหล่าหลงจู๊ทั้งหกคนของนางจะผลัดเปลี่ยนกันเพื่อถ่ายทอดความรู้นี้ให้กับชาวบ้านอีกครั้ง ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะเรื่องที่นางเป็นพระชายานั้น ผู้คนต่างรับรู้กันหมดแล้วหญิงสาวจำเป็นต้องไว้หน้าสามีไม่อาจใกล้ชิดกับผู้คนได้จนเกินงาม เพราะงานเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเหล่าบุรุษมากกว่ากลุ่มสตรี