All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 21 - Chapter 30

เพราะอยู่ในช่วงปลายฤดูฝนเป็นช่วงที่ลูกพลับให้ผลผลิตมากที่สุด ทางสมาคมของฟางลี่อินจึงได้เปิดรับซื้อลูกพลับทั้งสุกและใกล้สุก ในทุกวันก่อนที่ลูกพลับทั้งหมดจะถูกนำมาคัดแยกออกไปตามการใช้งาน เช่นการทำลูกพลับอบแห้งต้องเลือกลูกที่ไม่สุกมากอาจจะเป็นลูกแก่จัดถึงห่าม ส่วนที่ต้องนำไปทำสุรา ควรจะใช้ผลที่สุกแล้วหรือจวนจะสุกหรืออาจจะสุกมากหน่อยก็สามารถใช้ได้ในขณะที่ฟางลี่อินกำลังเดินสำรวจดูบ่าวไพร่ที่กำลังคัดแยกลูกพลับอย่างพิถีพิถันอยู่นั้น ด้านหน้าจวนของสมาคมก็เกิดเสียงดังเอะอะโวยวายขึ้น"นั่นเสียงอะไรน่ะ!" หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้ว

ณ คุกใต้ดินจวนเว่ยอ๋องสองร่างที่ถูกแขวนมือไว้กับคานสูงก่อนจะถูกทรมานจนร่างกายของพวกนางชุ่มไปด้วยเลือดสีสดที่ตอนนี้เริ่มแห้งกรัง เดิมทีปลายทางของพวกนางทั้งสองก็ต้องเป็นคุกใต้ดินแห่งนี้อยู่แล้วเพียงแต่ผิดแผนไปเสียหน่อยทำให้อะไรๆมันดูรวดเร็วมากขึ้น เสียดายที่แผนการนี้ยังไม่ทันได้จับตัวคนที่อยู่เบื้องหลังที่แท้จริงมาพร้อมๆกัน แต่คาดว่าอีกไม่ช้าไม่นานคนผู้นั้นจะต้องตามมาช่วยน้องสาวเช่นนางอย่างแน่นอน"เจ้าจะพูดได้หรือยัง ว่าพี่ชายเป็นคนส่งเจ้ามาใช่หรือไม่" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นในขณะที่ตัวเขานั่งจิบน้ำชาอย่างใจเย็น"หึ เป็นข้าที่โง่งม ข้าโง่เองที่หลงรักท่าน""หลงรักข้า""ใช่! เรื่องนี้ย่อมไม่เกี่ยวกับผู้ใดทั้งนั้น""องค์หญิงที่ท่านกล่าวมาช่างน่าขบขันยิ่งนัก เมื่อหลายปีก่อนก็มิใช่ว่าท่านหรอกหรือที่ส่งมือสังหารมาลอบสังหารข้า แล้วมาวันนี้ท่านกลับมาเอ่ยว่าที่ทำไปทุกอย่างก็เพราะว่าหลงรักข้าเช่นนั้นหรือ" เว่ยอ๋องที่ได้ยินเช่นนั้นก็อยากจะหัวเราะออกมายิ่งนัก"ไม่ได้งั้นหรือ! ข้าไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดท่านจึงเลือกแต่งกับนาง สตรีที่ไม่มีแม้กระทั่งความงดงาม ใบหน้าที่แสนจะธรรมดาของนางเทียบไม่ได้เลยกับข้า""บั

องครักษ์หนุ่มถังเสียนแอบลอบเข้ามาที่เรือนของพระชายา ก่อนจะลงมือบอกเล่าเหตุการณ์ไหน้ำส้มเปรี้ยวของท่านอ๋องที่แตกไปหลายไห ทำเอาพวกเขาเดือดเนื้อร้อนใจกันใหญ่จึงอยากจะให้พระชายาทรงออกหน้าเอาใจท่านอ๋องเสียหน่อย เผื่อว่าจะใจเย็นลงบ้างในขณะที่ฟางลี่อินที่รับรู้เช่นนั้นก็รู้สึกดีไม่น้อย ที่เขาหึงหวงนางก็หมายความว่าชายหนุ่มเองก็มีใจให้นางไม่น้อย เช่นนั้นคืนนี้นางจะเอาใจเขาให้หายโกรธเองวันนี้ฟางลี่อินลงมือทำอาหารเย็นด้วยตนเองก่อนที่จะให้สาวใช้ไปตั้งสำรับที่เรือนของสามี ก่อนที่ตนเองนั้นจะรีบอาบน้ำประแป้งเนื้อตัวหอมกรุ่นมาร่วมโต๊ะกับเขา แต่เมื่อมาถึงองครักษ์ถังก็รายงานว่าท่านอ๋องทรงมีงานด่วน ตอนนี้ยังคงปรึกษาหารือกับเหล่าท่านแม่ทัพอยู่ในห้องหนังสือ ให้นางทานอาหารก่อนได้เลย แต่ฟางลี่อินกลัวว่าชายหนุ่มทานข้าวคนเดียวอาจจะไม่อร่อยจึงคิดที่จะรอเขาฟางลี่อินนั่งรอจนเมื่อยก่อนจะตัดสินใจไปนอนรอบนเตียงแทน กลางดึกหลังจากที่ปรึกษาหารือกับเหล่าแม่ทัพเสร็จสิ้นชายหนุ่มก็คิดที่จะกลับมาพักผ่อนที่ห้อง ก่อนจะเห็นว่าเทียนในห้องยังสว่างอยู่แล้วพบกับหญิงสาวที่นอนอุตุอยู่บนเตียง ด้วยความที่เมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมานั

ฟางลี่อินที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จมานั่งทำหน้าตาบึ้งตึงกอดอกมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จิ้นฝานเองที่รู้ว่าตนเองเข้าใจผิดก็เกิดอาการเลิ่กลั่กไม่กล้าสบตาก่อนจะเอาแต่ก้มหน้าจิบน้ำชาจนเกือบหมดเหยือก"หึ เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้ากำลังจะตายเล่าเจ้าคะ""เอ่อ...ก็ ข้าเห็น เอ่อ เลือด พวกนั้น" เมื่อชายหนุ่มนึกได้ว่าเลือดเหล่านั้นคือสิ่งใดก็รู้สึกกระดากใจยิ่งนัก"ว่าแต่... เหตุใดท่านจึงมาหาข้าแต่เข้าได้เล่า ข้ารู้สึกว่าตอนที่ข้าหลับเหมือนกับได้ยินว่าท่านพูดสิ่งใดกันนะ ข้าได้ยินไม่ชัดเลย ท่านช่วยพูดอีกรอบได้หรือไม่""เปล่านี่ ข้าเพียงเรียกเจ้าแล้วไม่มีเสียงตอบรับ จึงได้เป็นห่วงว่าเจ้าอาจจะไม่สบายจึงได้พังประตูเข้าไป""เป็นเช่นนั้นจริงๆหรือเจ้าคะ""ถูกต้อง! ย่อมเป็นเช่นนั้น""ข้าก็นึกว่าท่านสำนึกผิดเรื่องเมื่อคืนนี้ จึงรีบมาขอโทษข้าเสียอีก น่าผิดหวังยิ่งนัก""เหตุใดข้าต้องข้าต้องรู้สึกผิด ข้าหาได้ทำสิ่งใดไม่" จิ้นฝานเอ่ยขึ้นพร้อมกับสีหน้ามีพิรุธฟางลี่อินที่อยู่ในอารมณ์ของสตรีที่เป็นวันนั้นของเดือนได้ยินคำพูดที่ไม่ยีระของอีกฝ่ายก็รู้

หมิงหลันเซียน หลังจากที่นางก้าวเข้ามาในงานก็เริ่มแสดงฝีไม้ลายมืออย่างเต็มที่ เพลงพิณที่บรรเลงเป็นท่วงทำนองไพเราะเพราะพริ้งเช่นนั้นก็ล้วนเป็นนางทั้งสิ้น ขณะเดียวกันฟาลี่อินก็ถือโอกาสนี้เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสตรีชนชั้นสูงเหล่านั้น สตรีจะมีสิ่งใดสามารถนำมาเป็นประเด็นพูดคุยกันได้เนิ่นนานหากมิใช่เกี่ยวกับความงามและปากท้องของครอบครัว ฟางลี่อินถนัดยิ่งนักเพียงแต่หนึ่งคนที่เริ่มเอื้อนเอ่ยเรื่องผิวพรรณของนาง นางก็ทำการบอกเล่าสาธยายออกมาได้เป็นชั่วยามสองชั่วยามไม่จบไม่สิ้น หากกล่าวถึงเรื่องสุราลูกพลับอันเลื่องชื่อของสมาคมวันนี้นางก็ได้นำติดไม้ติดมือมาด้วยทั้งมอบให้จวนผู้ว่าการ ทั้งยังทำเป็นของฝากมาฝากแก่บรรดาสตรีชนชั้นสูงที่นางต้องการผูกมิตรด้วย ขวดแก้วสีเขียวหยกอย่างดีถูกนำมาใส่สุราลูกพลับทำให้เพิ่มมูลค่าของมันเป็นหลายเท่าตัว ทั้งสตรีเหล่านั้นยังเอ่ยปากขอคำแนะนำในการทำสวนผักฤดูหนาวที่นางกำลังทดลองปลูกอีกด้วย หญิงสาวจึงได้เอ่ยว่าหากจวนใดสนใจก็สามารถส่งคนที่จวนมาเรียนรู้ได้เลย เพราะสามารถทำได้ไม่ยากเย็นอย่างที่คิด จากนั้นแต่ละจวนก็จะมีผักสดไว้กินในช่วงฤดูหนาวกันไม่ขาดช่างเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก