All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 41 - Chapter 50

ฟางลี่อินถูกพาไปไว้ยังจวนนอกเมืองขององค์รัชทายาท โดยมีองครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนาหญิงสาวทำได้เพียงเดินเล่นอยู่ภายในบริเวณเรือนเล็กๆที่มีกำแพงสูงกว่าความสูงของนางเกือบเท่าตัว อย่างไรนางก็ยังแอบขอบคุณคนผู้นั้นที่ลักพาตัวนางมาหากแต่ก็ยังไม่ได้จับนางเพื่อไปทรมานหรือคุมขังด้วยการมัดแขนขาเช่นที่เคยได้ยินมา หากจะเปรียบเทียบกับสตรีที่เขาช่วยเหลือกลับมานางย่อมมีสภาพที่ดีกว่ามากฟางลี่อินเดินดูรอบๆเรือนเพื่อจดจำทางหนีทีไล่ให้กับตนเอง หากแต่ที่นี่แน่นหนายิ่งนักร่องรอยแตกหักข้างกำแพงก็ไม่มีให้เห็น หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับคิดว่าหากนางรอพ้นออกไปได้ควรที่จะฝึกวรยุทธ์สักเล็กน้อยอย่างน้อยก็ยังพอช่วยเหลือตนเองได้ ฟางลี่อินตะแคงหูฟังก่อนจะได้ยินเสียงเหมือนกับมีคนกำลังจะมุ่งตรงมาทางนี้ ก่อนที่จะรีบตรงกลับไปยังภายในเรือนของนางในทันที

ฟางลี่อินขึ้นรถม้าออกจากจวนโดยที่นางยังขออนุญาตอีกฝ่ายนำ หลันซีขึ้นรถม้ามาด้วย ทางด้านหลันซีนั้นเข้าใจดีหญิงสาวที่แต่งงานแล้วล้วนต้องระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดข่าวลือเสียหายได้"เราต้องเดินทางไปอีกไกลหรือไม่เจ้าคะ" ฟางลี่อินเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาในขณะที่นางเห็นว่าเดินทางออกมาค่อนข้างไกลแล้วหากแต่ยังไม่ถึงเสียที"ราวหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว" ซูหมิงเอ่ยตอบหญิงสาว"ไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ" หญิงสาวพึมพำออกมา

ฟางลี่อินรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งไปหลบยังหลังเสาที่อยู่ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุมากนัก ระหว่างนั้นองค์รัชทายาทซูหมิงก็ออกมาพบเข้าพอดีก่อนจะสั่งให้องครักษ์ของเขาจับตัวมือสังหารผู้นั้นเป็นๆเพื่อที่จะได้สืบความต่อ แม้ว่าแท้จริงแล้วเขาจะพอรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นเป็นผู้ใดก็ตาม แต่เรื่องเช่นนี้จะกล่าวหาโดยไร้หลักฐานมิได้ หากแต่สุดท้ายแล้วแม้ว่ามือสังหารผู้นั้นจะบาดเจ็บแต่ก็ยังสามารถหนีรอดไปได้ ซูหมิงสั่งให้คนของเขาติดตามไปและจับตัวคนผู้นั้นมาให้จงได้หญิงสาวที่หลบอยู่หลังเสาด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด นางมองเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยของใครบางที่เดินเข้ามา หยาดน้ำตาของนางทำให้การมองเห็นของนางพร่ามัว หากแต่นางก็ยังจดจำเขาได้เป็นอย่างดี แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ที่มือสังหารผู้นั้นปลอมเป็นเขาทำให้นางยังไม่อาจไว้ใจผู้ใดได้โดยง่าย เว่ยอ๋องสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางของภรรยาก็เห็นว่าอีกฝ่ายทรุดตัวนั่งลงที่มุมเสาด้วยสีหน้าหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มย่อตัวลงในระดับเดียวกันกับนาง หากแต่ฟางลี่อินพยายามจะขยับตัวหนีหากแต่อีกฝ่ายรั้งท่อนแขนของนางเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่สุ

เว่ยอ๋องและฟางลี่อินบอกลาองค์รัชทายาทซูหมิงในเช้าวันต่อมา ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นรถม้ากลับแคว้นจิ้น ฟางลี่อินส่งมอบแบบแปลนสร้างโรงเพาะปลูกในฤดูหนาวให้กับองค์รัชทายาทซูหมิงอย่างใจดี ทั้งยังแถมวิธีการทำผักดองให้สดอร่อยโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย หญิงสาวรู้สึกเก้อกระดากเล็กน้อยยามที่เอ่ยถึงตอนที่นางข่มขู่เอาเงินจากอีกฝ่าย พร้อมกับกล่าวขอบคุณที่ชายหนุ่มช่วยเหลือนางเอาไว้ ส่วนเงินทองที่ตกลงกันไว้ก็ถือเสียว่าเป็นโมฆะเสีย หากแต่ซูหมิงกล่าวว่ายินดีมอบให้แทนคำขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยเหลือ ทั้งยังกล่าวว่าหากมีโอกาสจะขอคำแนะนำจากนางอีกมาก ฟางลี่อินทำได้เพียงหันไปสบตากับสามีก่อนที่อีกฝ่ายจะพยักหน้าให้หญิงสาวจึงได้ตอบตกลงเมื่ออยู่บนรถม้า ยามที่เห็นใบหน้าเป็นกังวลของหญิงสาวจึงได้เอ่ยถาม"เป็นอันใดไปงั้นหรือ?""เปล่าเจ้าค่ะ! ข้าเพียงกังวลเล็กน้อยที่หายมานานถึงเพียงนี้ภายในเมืองอาจจะเกิดข่าวลือไม่ดีขึ้นได้" ฟางลี่อินเอ่ยอย่างรู้สึกเป็นกังวลใจ ก่อนจะก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับอีกฝ่ายและดูเหมือนว่าเว่ยอ๋องจะเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวกังวลเพราะเมื่อคืนหลังจากจุมพิตดูดดื่มหลังจากนั้นก็ไม่ได้เกิดสิ่งใดขึ้นอีกเลย เขาคาดการณ์ว่

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่มีท่าทีที่ดีขึ้น ฟางลี่อินยังคงทำตัวปกติหากแต่ไม่ยอมพูดคุยกับเขาดังเดิม ยามตอบคำถามก็กลายเป็นถามคำตอบคำเป็นเช่นนี้จนกระทั่งเดินทางถึงจวนเว่ยอ๋องซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่กล้าพอที่จะขัดใจอีกฝ่าย ได้แต่คอยตามอยู่ห่างๆ เมื่อร่างบางก้าวเท้าลงจากรถม้าก็มีชายหนุ่มมาคอยยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อหวังพยุงร่างบางให้ลงจากรถม้าอย่างปลอดภัย หากแต่ว่าอีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบแล้วเทียบที่บันไดเล็กพร้อมกับก้าวลงเองอย่างสง่างาม"คุณหนู! ท่านกลับมาแล้ว ฮือ ๆ" ยามเมื่อก้าวเท้าเข้าไปยังด้านในของจวนเว่ยอ๋อง หลังจากที่ประตูจวนถูกปิดจนสนิทดีแล้ว ร่างของสาวใช้คนสนิทก็โผเข้ากอดที่ขาทั้งสองข้างของนางพ