All Chapters of สวนผักของพระชายา: Chapter 1 - Chapter 10

"คุณหนู เย็นนี้ท่านมีนัดท่านมื้อเย็นกับฮูหยินผู้เฒ่านะเจ้าคะ หากท่านไม่รีบกลับเสียตั้งแต่ตอนนี้จะต้องไม่ทันเป็นแน่เจ้าค่ะ" ฟางลี่อินที่กำลังเดินเล่นในตลาดถึงกับชะงัก ก่อนจะหันมาหรี่ตามองไปยังสาวใช้คนสนิทของตนเอง ก่อนที่ผูเถาสาวใช้ของหญิงสาวจะแสยะยิ้มอย่างเก้อเขิน"แหะๆ เชิญคุณหนูเดินเล่นให้สบายใจเจ้าค่ะ""หึ เจ้าก็น่าจะรู้ท่านย่าจะพูดเรื่องใดก็คงไม่พ้นเรื่องแต่งงาน ข้าละเบื่อหน่ายไม่อยากจะไปกินข้าวที่เรือนท่านย่าสักนิด""คุณหนูอย่าได้กล่าวเสียงดังสิเจ้าคะ""เฮ้อ! ใครใช้ให้ข้าเป็นหลานชังเล่า ท่านย่ามิได้เอ็นดูข้าเหมือนที่เอ็นดูพี่ใหญ่ ทั้งข้าเองก็ยังไม่ได้พูดจาเอาใจเก่งเช่นพี่รอง"ฟางลี่อินคือคุณหนูสามตระกูลฟาง บิดาคืออดีตท่านแม่ทัพใหญ่ที่สิ้นใจในสนามรบ มารดาของนางเองก็สิ้นใจไปหลังจากคลอดนาง เพราะความสะเทือนใจหลังจากรู้ข่าวการจากไปของบิดา ทำให้ฟางลี่อินเป็นกำพร้าตั้งแต่เกิด แต่เพราะท่านปู่มีฐานะเป็นถึงราชครูของฝ่าบาทตระกูลฟางจึงได้รับความเมตตาไม่น้อย รวมถึงท่านป้าของนางก็มีตำแหน่งเป็นถึงฮองเฮาของแคว้นแม้ว่านางเองจะไม่สามารถมีบุตรของตนเองหากแต่ก็เลี้ยงดูองค์ชายถึงสามพระองค์ เพราะอดีตฮอง

วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก จนกระทั่งมาถึงวันงานพิธีแต่งงานของคุณหนูทั้งสาม เพราะเป็นพิธีแต่งงานของพระโอรสทั้งสามของฝ่าบาทพร้อมกันถึงสามพระองค์ทำให้ภายในเมืองหลวงต่างถูกประดับไปด้วยผ้าแดงจนทั่วทั้งเมือง ขบวนเจ้าสาวค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากจวนไปทีละขบวนอย่างไม่รู้จักสิ้นสุดก่อนจะมาถึงขบวนสุดท้ายที่เป็นคู่ของเว่ยอ๋องกับคุณหนูสามตระกูลฟาง ฟางลี่อินเจ้าบ่าวที่นั่งอยู่บนหลังม้าท่าทางสูงสง่าใบหน้าหล่อเหลา หลายคนที่ยังไม่เคยได้พบหน้าเว่ยอ๋องตามเมื่อต้องตาครั้งแรกก็ทำเอาถึงกับเคลิบเคลิ้มจนอาจจะเก็บเอาไปนอนฝัน ส่วนฟางลี่อินที่พยายามจะมองดูใบหน้าของเจ้าบ่าวหลายครั้งหากแต่ผ้าคลุมหน้าผืนนี้กลับค่อนข้างหนาทำให้มองสิ่งใดแทบไม่เห็น ก่อนที่หญิงสาวจะได้แต่ถอนหายใจแต่ก็ยังคงคิดในแง่ดีว่าอย่างไรเสียคืนนี้ก็ย่อมได้เห็นอย่างแน่นอนพิธีแต่งงานในครั้งนี้นับได้ว่าเป็นพิธีแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด พิธีการแต่ละพิธีการดำเนินไปอย่างราบรื่นก่อนที่กูกูจะเป็นผู้นำเจ้าสาวเข้าไปนั่งรอยังภายในห้องหอโดยที่มีสาวใช้ข้างกายคอยปรนนิบัติ ตลอดทั้งวันฟางลี่อินยังไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องเลยแม้แต่อย่างเดียว เพราะนางกลัวว่

ยามสายก็ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องออกไปคำนับน้ำชาบิดามารดาของฝั่งสามี ซึ่งทางด้านฝ่าบาทก็มิได้เคร่งครัดและมีพิธีรีตองมากนัก เพราะว่าทุกคนล้วนแต่เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งยังคุ้นเคยกันมากพอสมควรตลอดเวลาที่ทานสำรับเที่ยงร่วมกันนั้นฟางลี่อินก็ยังไม่หยุดแสดงความคลั่งรักที่นางมีต่อสามีของนาง ทำเอาพี่สาวทั้งสองถึงกับงุนงงเล็กน้อย หากแต่เมื่อมองไปยังใบหน้าของน้องเขยก็พอเข้าใจได้ เว่ยอ๋องเป็นบุรุษรูปงามใบหน้าที่เกลี้ยงเกลานั้นยิ่งส่งเสริมให้เขาน่ามองมากยิ่งขึ้นจึงไม่แปลกที่น้องสาวของพวกนางจะหลงใหลสามีได้มากมายถึงเพียงนี้ ดูจากการเอาอกเอาใจของคนทั้งคู่ก็ทำให้พี่สาวทั้งสองวางใจได้ไม่น้อย 

หลายวันที่ชายหนุ่มไม่อยู่ที่จวนอ๋อง ฟางลี่อินได้เข้ามาคอยดูแลความเป็นอยู่ทุกอย่างของจวนแห่งนี้ ก่อนที่นางจะได้รู้ว่าสามีของนางช่างเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้อย่างเรียบง่ายเหลือเกิน เสื้อผ้าที่เขาชอบใส่นั้นก็มีเพียงไม่กี่ชุด แม้จะมีชุดที่ประณีตและถูกตัดเย็บอย่างดีส่งมาจากวังหลวงหากแต่น้อยครั้งนักที่จะถูกหยิบยกออกมาใส่ ซึ่งฟางลี่อินก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำตัวยากจนเช่นนี้ไปเพื่อสิ่งใดกัน หญิงสาวหยิบยกเสื้อผ้าแต่ละตัวของสามีออกมาก็ได้แต่ส่ายหน้ากับตัวเองเบาๆพร้อมกับคิดในใจผู้เดียวว่า(สามีผู้น่าสงสารของข้า!)ฟางลี่อินสั่งให้สาวใช้ของนางนำผ้าที่นำมาจากหีบสินเดิมเพื่อเอามาตัดเย็บชุดใช้ชายหนุ่มอยู่หลายชุด ส่วนขนาดตัวก็วัดจากชุดเดิมที่เขาใส่ประจำใช้เวลาไม่กี่วันก็แล้วเสร็จไปสามถึงสี่ชุด หญิงสาวสังเกตว่าชายหนุ่มนั้นไม่ค่อยชื่นชอบเสื้อผ้าที่มีลวดลายมากนักนางจึงเลือกที่จะปักลายเฉพาะบางจุดเท่านั้น   หลายวันต่อมาเว่ยอ๋องกลับจากต่างเมืองหลังจากไปจัดการธุระเสียหลายวัน แท้จริงแล้วเขามีกำหนดกลับจวนตั้งแต่สามวันก่อนหากแต่มีเรื่องบางอย่างติดขัดทำให้ไม

สองสามีทานสำรับเย็นพร้อมกันฟางลี่อินยังคงเอาอกเอาใจสามีเช่นเคย เว่ยอ๋องไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของหญิงสาวเพราะคิดว่าอย่างไรทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยากันเขาไม่ควรทำร้ายจิตใจของนางด้วยความเย็นชา ก่อนจะฝืนยิ้มให้นางทุกครั้งที่อีกฝ่ายพยายามคีบอาหารที่นางชอบให้เขาลิ้มรส ก่อนที่เขาจะคิดในใจว่าเหตุใดนางจะต้องคีบทุกอย่างที่นางชอบให้เขาลิ้มรสด้วยนะ! เหตุใดนางจึงไม่กินเสียเอง ชายหนุ่มแอบกลอกตาหลายครั้งหากแต่ก็ยังกินทุกอย่างที่นางคีบให้โดยไม่บ่นหลังจากที่รับสำรับเย็นกันเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่ทั้งสองควรจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนที่เรือนของตนเอง หากแต่ฟางลี่อินมิได้ทำเช่นนั้นนางยังคงเดินตามชายหนุ่มกลับมาที่เรือนของเขา เว่ยอ๋องมองดูร่างบางของหญิงสาวด้วยแววตางุนงง ก่อนจะเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล