All Chapters of ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา: Chapter 21 - Chapter 30

“มะ…มึง กะ…โกง กะ…กู” ปุณณกันต์ปากสั่นคอสั่น ละล่ำ ละลักไม่เป็นคำ เพราะความตกใจและความโมโหมันปะปนกันไปหมด“จะเซ็นไม่เซ็น ถ้าไม่เซ็นกูจะได้ให้หมอผ่าเอาเครื่องในน้องมึงที่นอนอยู่โรงพยาบาลไปขายล้างหนี้แทน” มาเฟียจีนเทายืนกอดอก ส่งสายตากดดันให้คนที่กำลังอ้าปากพะงาบ ๆ จะด่าก็ไม่ด่าจะร้องก็ไม่ร้องตรงหน้าปุณณกันต์หายใจเข้าออกช้า ๆ ก่อนกัดฟันจดปากกาเซ็นชื่อลงบนสัญญาทาสฉบับนี้อย่างจำใจปั่ก!“อะ!!!”ชายหนุ่มกระแทกแฟ้มเอกสารซึ่งลงชื่อแล้วกับอกกว้างของคนหน้าเลือด ก่อนกระแทกเท้าเดินตึงตังออกไปนอกห้อง ตอนนี้น้ำตาลตกมากต้องหาอะไรมาเติมไม่ให้เผลอกัดคอใครตายไปก่อนตั้งแต่เซ็นสัญญารับสภาพหนี้ไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ปุณณกันต์ก็กลายมาเป็นผู้ติดตามคนใหม่ซึ่งต้องคอยไปไหนมาไหนกับแฮกริด ตลอดเวลา เรียกได้ว่าตัวติดกันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง ยกเว้นแค่ตอนเข้าห้องน้ำเท่านั้น ตอนแรกก็ไม่ชินสักเท่าไร แต่พอผ่านมาสองอาทิตย์ปุณณกันต์เริ่มรู้สึกว่าการติดตามอีกฝ่ายก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด ถ้าไม่ติดตรงเขาต้องทำงานพิเศษเพิ่มทุกคืนนี่สิไอ้จีนหน้าขาวมันค่อนข้างดูแลลูกน้องดีเลยก็ว่าได้ ถ้ามันได้กินอะไร บรรดาพวกลูกน้องและคนติดตามก

โรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมืองยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ปุณณกันต์ก้าวเข้าไปในห้องพักฟื้นด้วยหัวใจเต้นแรงร่างสูงทันทีที่เห็นแผ่นหลังผอมบางของปานรวี น้องชายที่เขาเฝ้าห่วงมาตลอด ชายหนุ่มกลับน้ำตาเอ่อขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ดูใบหน้าที่เริ่มกลับมามีเค้าโครงเดิม มีรอยแตกซึ่งถูกดูแลเป็นอย่างดีและรอยฟกช้ำแดงเขียวอยู่ทั่ว แต่ในแววตาที่ทอดมองมานั้นสั่นไหวราวเด็กสามขวบที่กำลังหลงทาง ทำให้คำด่าที่เตรียมมาหลายวันพลันหายไปในอากาศ“พี่กันต์…” เสียงเรียกสั่นพร่าของผู้เป็นน้อง เมื่อเห็นพี่ชายผู้เป็นบิดาคนที่สองเดินเข้ามา พอร่างของปุณณกันต์อยู่ในระยะเอื้อมถึง เด็กหนุ่มก็โผเข้ากอดเอวของพี่ชายแน่นในทันใด ราวกับกลัวว่า อีกฝ่ายจะหายไปเวลาผ่านไปเนิ่นนาน กว่าปานรวีจะยอมผละออกร่างผู้เป็นพี่ชาย แล้วเล่าความจริงของเรื่องบัดซบพวกนี้ให้ฟัง ใจความคร่าว ๆ ที่ไอ้วีเล่าให้ฟังก็คือ มันกับเพื่อนอีกสองคนร่วมมือกันโกงเงินลูกค้าที่ฝากเข้าเล่น จากหลังบ้านเว็บพนันของแฮกริดจริง เพราะเห็นจำนวนเงินหมุนเวียนในระบบเยอะ จึงเกิดความโลภขึ้นมา เพื่อนสองคนนั้นหนีไปได้ ส่วนไอ้วีนั้นหนีไม่ทันเขาก็เลยถูกจับ แล้วเขาเสือกไปกวนตีนไอ้แฮกริดเข้า จึงเป็

“ไม่?” เสียงทุ้มต่ำลากยาวพร้อมกับกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ แรงกดดันจากเจ้าพ่อมาเฟีย ทำให้ปุณณกันต์แอบหวั่น ๆ อยู่ไม่น้อยปุณณกันต์แกะกรงนิ้วมือแกร่งที่ดึงรั้งคอเสื้อของตนเองออก ก่อนขยับตัวออกห่าง แววตาสีน้ำตาลอ่อนวูบไหว ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะท้าทาย แต่เพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าถ้ามันเอาจริงเขาจะไม่มีทางหนีได้เลย เขาไม่ชอบที่ร่างกายตัวเองเป็นแบบนี้เลย“กูไม่ใส่ของบ้า ๆ แบบนั้นเด็ดขาด!” เขาข่มเสียงตัวเองให้แข็ง แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเพล้ง!แก้วเหล้าในมือแฮกริดถูกขว้างลงพื้นแตกละเอียดเสียงดังลั่น ลูกน้องในห้องก้มหน้าจนแทบจะจมอกตัวเอง ร่างสูงโน้มตัวเข้าหา พลันกระชากคางปุณณกันต์ให้เชิดขึ้นจนเจ็บกราม“อย่าทำเป็นมีทางเลือก ลืมไปแล้ว? ว่ากูพูดอะไรมึงก็ต้องทำ!” เสียงเย็น ๆ แฝงรอยยิ้มชั่วร้าย ประกอบแววตาคู่เรียวคมนั้นเต็มไปด้วยการบีบบังคับหัวใจของปุณณกันต์เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เขาอยากจะตะโกนด่าให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอเจอสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามา ร่างกายกลับแข็งทื่อไปทั้งตัว มือทั้งสองข้างที่เย็นเฉียบกำเข้าหากันแน่นจนแทบไม่รู้สึกอะไรแฮกริดสะบัดข้อมือละจากคางสาก ก่อนจะหยิบชุดหนังขึ้นมาจากพื้น

ปุณณกันต์สะอึก เมื่อชื่อนั้นหลุดออกจากปากคนแปลกหน้า หัวใจชายหนุ่มเต้นแรง ทว่าไม่ใช่จากความตื่นเต้น แต่มาจากโทสะที่มากเกินกว่าจะควบคุมต่างหาก‘เพื่อนไอ้เหี้ยเซินเจิ้นสินะ เหี้ยไม่ต่างกันเลย’ ปุณณกันต์คิดในใจชายหนุ่มเมื่อพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จึงรีบเบี่ยงตัวจะเดินหนี แต่เนโรก้าวออกมาขวางทางไว้เสียก่อน กลิ่นควันบุหรี่ปนกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูบนกายอีกฝ่ายตีตื้นขึ้นมา“ถ้าริคเบื่อคุณแล้วติดต่อผมมานะครับ ปุณณกันต์” เสียงทุ้มกระซิบใกล้หูริมฝีปากหยักมุมปากยกยิ้มเจือเลศนัย“ไม่จำเป็น!”ยังไม่ทันปฏิเสธ ร่างทะมึนของใครบางคนก็เข้ามาแทรกกลางช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ดวงตาเรียวที่จ้องมองเนโรฉายแววเอาเรื่อง ถ้าหลี่เฟิงไม่รายงานเขาก่อนว่าเนโรพยายามกันมันออกห่างจากปุณณกันต์ ดูท่าสองคนนี้คงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว หึ! เจอเอ็นกูเข้าไปหน่อยร่านเชียวนะมึงคนถูกจ้องจำต้องก้าวถอยห่างโดยปริยาย ก่อนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วหัวเราะในลำคอราวกำลังเจอเรื่องสนุก“มึงอ่อยมันเหรอ?!” เสียงเข้มหันมากระชากใส่คนด้านหลัง“อ่อยเหี้ยไร!” เขาสบถมองคนถามตาขวาง ถ้ามีสมองก็ช่วยกลั่นกรองหน่อยเถอะ คนอย่างพวกมึงกูไม่เคยอยากสุงสิงด้

ทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบกับเสียงลมหายใจแรง ๆ ของแฮกริดที่ก้องอยู่ในห้องปุณณกันต์รีบสาวเท้าลงจากเวทีหวังจะฉวยโอกาสเดินออก ไปพร้อมกับคนอื่น แต่ทันทีที่ร่างกำลังจะพ้นประตูแขนแกร่งของ เจ้าพ่อจีนเทาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมืออย่างแรง“จะไปไหน!”แรงดึงมหาศาลฉุดร่างในชุดหนังกลับมากระแทกลงบนโต๊ะไม้ยาวกลางห้องอย่างแรงพลั่ก!ปุณณกันต์จุกจนตัวงอ แต่ไม่นานก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก เมื่อร่างใหญ่ของมาเฟียจีนเทากดทับลงมา“มึงกล้าทำให้คนอื่นมองกูเป็นไอ้โง่เหรอปุณณกันต์!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันเต็มไปด้วยความเดือดดาลริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับจะตีตราให้รู้ว่าปุณณกันต์เป็นของเขาเพียงคนเดียวแผ่นหลังที่มีแรงกดทับจากทั้งโต๊ะไม้และสายโซ่ กับสายหนังที่ไขว้พาดบนบ่าและสายหนังที่รัดลำตัวบดเนื้อขาวจนบาดเนื้อทำให้ปุณณกันต์เจ็บจนโมโห เขารู้ดีว่าสู้แรงมันไม่ได้หรอก ไอ้จีนเซินเจิ้นนี่แรงวัวแรงควายอยู่แล้ว สองมือพยายามผลักแผ่นอกกว้างแต่ร่างเบื้องบนไม่ขยับสักนิด ยังคงขยี้จูบร้อนแรงซ่อนไฟหึงไว้อย่างแนบเนียนจนปุณณกันต์ไม่รับรู้สักนิด“ปล่อย! กูเจ็บ!”“เดี๋ยวกูจะให้มึงเจ็บกว่านี้อีก ทำตาหวาน