All Chapters of ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา: Chapter 51 - Chapter 60

“กูไม่กลับนะ!” เจ้าของร่างอุ้ยอ้ายพูดระหว่างถูกประคองพาไปนั่ง จะเรียกว่าประคองคงไม่ถูก เพราะถูกลูกน้องคนสนิททั้งสองของเจ้าพ่อจีนเทาประกบหิ้วปีกพาไปนั่งบนโซฟายังโถงรับแขกเสียมากกว่า“กูก็ไม่ได้บังคับ” คนตัวโตเอนกายพิงพนักโซฟา หลังจากหย่อนตัวนั่งข้าง ๆ แต่ไอ้คนข้างกายดันเขยิบหนีห่างเหมือนกลัวตนเองจะจับมันกิน แต่ก็อยากจับกินอยู่หรอก ถ้าไม่ติดไอ้ท้องโย้ ๆ ของมัน“แล้วมึงมาทำไม?” ปุณณกันต์ถามกลับทันควันคนถูกถามมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที ดวงตาเรียวคมจ้องมองคนถามนิ่ง ๆ ทำให้คนถูกจ้องอดหวั่นใจไม่ได้ ปุณณกันต์ไม่ชอบสีหน้าแบบนี้ของอีกฝ่ายเลยให้ตาย แต่ก็ไม่ได้คิดหลบ เพียงแค่เปลี่ยนจุดโฟกัสสายตาไปที่รอยสักใต้ตาซ้ายแทน“มึงไม่ตาย แล้วทำไมถึงไม่กลับไปหากู?” แฮกริดที่จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างนั้นอยู่สักพัก เขาไม่ได้ตอบคำถามอีกฝ่าย แต่กลับเอ่ยตั้งถามทำลายความเงียบนี้เสียเอง“…” คราวนี้กลับกลายเป็นปุณณกันต์บ้างที่เป็นคนเงียบ จะให้ตอบอย่างไรดีว่าเหตุผลที่เลือกจากมาคืออะไรมันค่อนข้างอธิบายยาก เพราะความสัมพันธ์ของเราสองคนนั้น แค่เริ่มมันก็ดูจะผิดไปหมดทุกอย่างคนอย่างแฮกริดจะอยากได้เด็กในท้องของตนเองอย่างนั้น

“อย่าโมโหสิ โมโหเยอะแล้วไอ้เด็กเวรหลุดออกมากูไม่รับผิดชอบนะ” ดวงตาเรียวเหยียดมองไปยังหน้าท้องกลมของคนที่ส่งตาเขียวปั้ดมาให้ ซึ่งตอนนี้กำลังกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโมโห ดีเลย…โมโหเยอะ ๆ ไปเลย เด็กนั่นจะได้หลุดออกมาไว ๆ ก่อนยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงไปอย่างลวก ๆ“มึงนี่มันคนเหี้ยจริง ๆ” ก็ลูกมึงไหมล่ะ ไอ้ควาย!! แน่นอนประโยคหลังปุณณกันต์ไม่ได้โพล่งออกไป“มึงจะคลอดมันออกมาก็ได้ แต่ต้องอยู่กับกูเหมือนเดิม แล้วกูจะยกหนี้ให้” อยู่ ๆ แฮกริดก็เอ่ยข้อเสนอของตัวเองขึ้นมาขัดคำด่าที่กำลังจะออกมาเป็นขบวนจากอีกฝ่าย นี่เป็นข้อเสนอที่เขายินยอมให้ได้มากที่สุดแล้ว ระหว่างนี้ค่อยยั่วโมโหให้ไอ้เด็กในท้องให้ค่อยแท้งไปก็แล้วกัน วะ ฮ่า ๆ จะมีใครฉลาดเท่ากูอีก (?) ไม่มี้! เจ้าพ่อจีนเทายิ้มกระหย่องในใจ“มึงป่วยก็ไปหาหมอริค” ปุณณกันต์ที่กลัวว่าตนเองจะแท้งสมใจเจ้าพ่อจีนเทา จึงค่อย ๆ ปรับอารมณ์ตัวเองให้มั่นคงขึ้น แต่รอยยิ้มของอีกฝ่ายกลับทำให้ไม่สบายใจเอาเสียเลย เหมือนไอ้หน้าเทากำลังมีแผนอะไรบางอย่างในใจ“ถ้ากูจะป่วยก็เพราะมึงนั่นแหละปุณ” แฮกริดพยายามทำหน้าที่ริดว่าน่าสงสารที่สุดส่งให้“หยุดปุณดิ กูขนลุกริค!”เรี

“ไม่! ช่วยไปบอกมัน ถ้ายังอยากเห็นหน้ากันแบบดี ๆ ก็หยุดเจ้ากี้เจ้าการ บังคับให้หันซ้ายขวาตามใจ” ร่างบนโซฟานั่งลูบท้องกลมโตของตัวเอง ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่ฟังดูเด็ดขาด จนหลงฮ่าวอดประหลาดใจไม่ได้ ว่ากลิ่นอายของอีกฝ่าย ใกล้เคียงกับนายตนไปทุกที มันเป็นกลิ่นอายของคนที่มีอำนาจโดยไม่รู้ตัวปุณณกันต์เองเพียงขู่ไปอย่างนั้น เอาเข้าจริงก็ไม่รู้จะหนีอย่างไร ก่อนหน้าที่ซ่อนตัวได้นานขนาดนี้ เพราะมีเนโรคอยช่วย แต่จะให้ช่วยไปตลอดมันก็ดูจะเป็นภาระคนอื่นมากเกินไป จากที่คิดว่าจะอยู่ให้พอคลอดลูกเสร็จ แล้วจะจากไปตอนนี้คงไม่ง่ายแบบนั้นแล้ว“นายเป็นห่วงคุณมากนะครับ” หลงฮ่าวพยักหน้า ชายหนุ่มชั่งใจสักพักก่อนตัดสินใจพูดออกมา หากใครสักคนที่จะสามารถบอกเล่าความยึดติดของผู้เป็นนายได้ คงจะต้องเป็นตนที่อยู่ข้างนาย เห็นความเป็นไปมาโดยตลอด“เหอะ! มันเนี่ยนะ?!” ปุณณกันต์แค่นหัวเราะอย่างคนไม่อยากจะเชื่อ คนห่วงบ้าอะไร ถึงได้แหย่ให้ตนเองโมโหเกือบอกแตกตายอยู่ทุกวัน“ผมไม่รู้ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ เพื่อคุณแล้วแฮกริดทำอะไรลงไปบ้าง เขายอมหักกับพ่อแล้วส่งไปอยู่ที่เกาะแม็กซิโก เพื่อคุณแล้วเขาจำเป็นต้องขึ้นมาคุมตระกูลที่ต

และแล้ววันนี้ก็มาถึง มันเป็นวันที่หมอนัดมาฟังผลตรวจเลือดจากครั้งก่อนที่ได้มาฝากท้อง ซึ่งครั้งนั้นโดนหมอตำหนิจนหูชา เพราะการเจาะเลือดตรวจ ควรทำตั้งแต่รู้ว่าท้องช่วงแรก ๆ แต่เขานั้นกลับพามาฝากและได้ตรวจตอนอายุครรภ์ปาเจ็ดเดือนเข้าไปแล้ว จึงทำให้ค่อนข้างอันตรายหากพ่อแม่มีความผิดปกติ แล้วส่งผลให้เด็กในท้องไม่สมบูรณ์ปุณณกันต์พยายามสลัดคนที่ตามติดต้อย ๆ ให้พ้นทาง แต่ก็เหมือนจะไร้ประโยชน์ ไอ้เซินเจิ้นยังคงเกาะติดเขาแจเหมือนขี้หมาที่ติดรองเท้าไม่มีผิด มันทำให้เขาทั้งรำคาญและพะวงกับเรื่องกลัวมันจะรู้เรื่องลูกเป็นที่สุดระหว่างรอเข้าพบหมออยู่นั้น ไอ้คนข้าง ๆ ก็นั่งหน้านิ่งจนไม่มีใครกล้าเดินผ่าน เขาเองขี้เกียจบ่นเต็มที หลายเดือนที่ไม่ได้เจอกัน ไม่รู้มันไปฝึกสกิลหน้าด้านเพิ่มมาจากไหน ตอนนี้ไม่ว่าจะใช้คำพูดรุนแรงแค่ไหน อีกฝ่ายก็ทำเพียงหูทวนลม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งหากเป็นหลายเดือนก่อน ถ้าทำแบบนี้เขาคงได้เลือดตกยางออกไปกันข้าง“ทำไมไม่ไปฝากโรง’บาลเอกชนวะ?” มาเฟียจีนเทาพึมพำเบา ๆ ตามนิสัยคนไม่ชอบความวุ่นวาย ที่นี่คนเยอะไม่พอ ยังต้องตื่นเช้าเพื่อมาตามนัดอีก ตื่นมาเช้าแล้วยังต้องเดินไปแผนกนู้นแผ

แฮกริดถูกนำพาไปเจาะเลือด แล้วให้รอผลอีกสามวัน ทางโรงพยาบาลบอกว่า ถ้าผลออกแล้วจะทำการโทรแจ้งจะได้ไม่ต้องลำบากเดินทางมาฟังผล เพราะเห็นว่าบ้านอยู่ไกลจากโรงพยาบาลพ่อป้ายแดงแบบร้อนจี๋อย่างเขา จึงพาเมียและลูกในท้องที่เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นของตัวเองหมาด ๆ มากินข้าว ชายหนุ่มพร่ำถามตัวเองตลอดทั้งทางอย่างคนไม่อยากจะเชื่อว่า คนอย่างเขากำลังจะเป็นพ่อคนจริง ๆ อย่างนั้นเหรอปุณณกันต์เองเตรียมใจตั้งแต่อีกฝ่ายบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกันไว้แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นพูดสักที เอาแต่นั่งเงียบจนเขาใจคอไม่ดี เพราะรู้ดีว่าแฮกริดนั้นถ้ายังคงพูดหรือต่อล้อต่อเถียงนั้นคือปกติ แต่ถ้าเงียบเมื่อใด แสดงว่าไม่นานมักจะเกิดเรื่องไม่ดีตามมาอย่างแน่นอนเมื่อเห็นอาหารมาส่งครบ คนที่ต้องอดข้าวอดน้ำเพื่อกลืนกลูโคสตรวจน้ำตาลแบบปุณณกันต์ จึงลงมือจ้วงอาหารเข้าปากอย่างไม่รีรอ คนที่นั่งเงียบอยู่นานถอนหายใจนิด ๆ ก่อนรินน้ำเปล่า แล้วเลื่อนไปไว้ข้างที่ถนัดให้“ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่ง”ปุณณกันต์ที่กำลังยัดข้าวเข้าปากคำโตถึงกับชะงัก เมื่อได้ยินน้ำเสียงนุ่มนวลของอีกฝ่าย เขาเหลือบมองคนตรงหน้าที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยความประหลาดใจ ผิดคาดแฮะ นึกว่าจ