All Chapters of ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา: Chapter 41 - Chapter 50

“ว่าไงนะ?!” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นทีละคำ ทำไมถึงรู้สึกว่าการอ้าปากจะพูดแต่ละคำออกมานั้นช่างยากเย็นหลงฮ่าวเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดหวั่น เห็นแววตานายที่นิ่งจนน่ากลัว เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง“รายงานทางสายข่าวของเราบอกว่า รถของคุณปุณณกันต์ชนกับรถบรรทุก ตอนนี้คนของเราและกู้ภัยกำลังเร่งช่วยกันอยู่ครับ”ไม่ทันจบประโยค ร่างสูงก็พุ่งพรวดไปข้างหน้าอย่างคนขาดสติ ทิ้งเสวี่ยอิงที่เล่นน้ำอยู่ให้อยู่กับคนของตนเพียงไม่กี่คน“ไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด!” เสียงทุ้มคำรามลอดไรฟัน ดวงตาเรียวคมฉายแววกราดเกรี้ยวปนหวาดหวั่น ความกลัวที่ซุกซ่อนเริ่มเผยออกมาทีละน้อยใบหน้าคมดุดันที่เคยนิ่งสงบตอนนี้เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ ไม่อาจปิดบัง“ส่งคนไปสืบมาว่ามีใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ไหม!”แฮกริดพูดก่อนกระชากประตูรถหรูเปิดออก ชายหนุ่มตรงดิ่งไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ซึ่งหลงฮ่าวให้คนจัดการไว้รอ เตรียมขึ้นบินพาไปยังที่เกิดเหตุในทันใดบนเฮลิคอปเตอร์ แฮกริดที่นั่งประจันหน้ากับหลงฮ่าว ตลอดระยะเวลาที่อยู่บนนั้น มาเฟียจีนเทามีท่าทีกระสับกระส่ายอยู่ไม่นิ่ง เขาติดตามถามข่าวจากลูกน้องคนสนิทแทบทุกนาทีอาการเช่นนี้ของผู้เป็นนาย ทำให้ลูกน

ปุณณกันต์ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล เขาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงศีรษะ แต่พอปรับตัวได้ไม่นานเขาก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ออกวันนั้นเขาเจอลูกน้องคนหนึ่งของแฮกริด เดินเข้ามาหาระหว่างที่กำลังเล่นกับบารอน ผู้ชายคนนั้นบอกว่าแฮกริดต้องใช้เอกสารสำหรับเจรจาธุรกิจด่วนให้เขารีบเอาไปให้ ด้วยความที่ปกติไอ้เซินเจิ้นคนนั้นก็มักจะชอบใช้งานด่วนอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมากแต่ทางที่จีพีเอสนำทางไปนั้นเป็นทางขึ้นเขาชัน แล้วยังเป็นถนนสองเลนแคบ ๆ ที่พอให้รถสวนกันได้เท่านั้น ทั้งถนนมีแค่รถของเขา ขับไปได้ไม่นานนักก็ชื้นใจขึ้นมาบ้าง เมื่อข้างหน้าเห็นรถบรรทุกค่อย ๆ ขับไต่ไปตามถนนช้า ๆ เขาจึงเปิดไฟขอแซง สักพักรถบรรทุกคันนั้นก็ให้สัญญาณ ปุณณกันต์เลยเหยียบคันเร่งขึ้นแซงแต่ในระหว่างที่กำลังจะแซงพ้นอยู่แล้วนั้น กลับมีรถสวนมาอีกเลนกะทันหัน ทำให้เขาต้องหักหลบไปชนกับแผงกั้นข้างทาง ในขณะที่ฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย คลับคล้ายคลับคลาว่ามีคนเดินมาทางเขาด้วย แล้วหลังจากนั้นภาพก็ตัดจำอะไรไม่ได้อีกเลย“คนไข้ฟื้นแล้ว! ตามหมอมาเร็ว!” พยาบาลประจำห้องรีบวิ่งเข้ามา ก่อนจะมีอีกหลายคนกรูมาล้อมเตียงเขาไว้ชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง

ผ่านมาหลายเดือน…ปุณณกันต์ถูกซ่อนตัวอยู่ใกล้ชายแดนแถวแม่สาย ซึ่งเป็นถิ่นของเนโร ตอนแรกเขาเองค่อนข้างแปลกใจว่าทำไมถึงไม่ใช่เมืองนอก เห็นในหนังเขาจะพาไปซ่อนไกล ๆ ไม่ใช่เหรอ แต่นี่มันใต้จมูกของแฮกริดเลยนะ และก็ได้คำตอบกลับมาว่า ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ ปลอดภัยที่สุด ก็น่าจะปลอดภัยจริงเพราะเขามาอยู่ที่นี่หลายเดือนแล้ว นับตั้งแต่ท้องที่เคยแบนราบจนกระทั่งตอนนี้มันกลมนูนขึ้นจนปิดไม่มิด ก็ไม่เคยมีวี่แววว่าจะพบคนของแฮกริดในละแวกนี้หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขา ห่างจากตัวเมืองหลายสิบกิโลเมตร กว่าจะเข้าตัวเมืองก็ต้องใช้เวลาอย่างต่ำหนึ่งชั่วโมงที่นี่จึงมีแต่คนในพื้นที่ และอีกอย่างที่บริเวณรอบ ๆ ถูกเนโรกว้านซื้อจนแทบจะหมด เพราะฉะนั้นแถวนี้จึงไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและคนงานที่ถูกจ้างไว้เพียงไม่กี่คน ชายหนุ่มจึงไม่ต้องคอยพะวงว่าจะมีคนรู้จักพบเจอหรือไม่แล้วปานรวีเองก็ได้ที่เรียนไม่ไกลจากที่นี่นัก บางครั้งน้องชายตัวดีก็จะติดสอยห้อยตามครูต้นกล้า ผู้ที่ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเจ้าพ่อทุนเงินกู้สีเทาเจ้าใหญ่ของประเทศอย่างเนโร มาป่วนไม่ให้เหงาบ้างในบางครั้ง“คุณอยากไปฝากท้องในเมืองไหม”

มือหนาที่กำลังยกแก้วขึ้นกระดกหยุดชะงักโดยทันที ดวงตาเรียวหรี่ลงก่อนค่อย ๆ หันมาทางสมุนมือขวาอย่างเอาเรื่อง ทุกคนรู้ว่าชื่อนี้เป็นคำต้องห้าม แต่คนที่รับใช้มานานจนรู้ใจเช่นหลงฮ่าวกลับพลาดในเรื่องง่าย ๆ เช่นนี้ นั่นจึงทำให้แฮกริดค่อนข้างแปลกใจ“เอ่อ ขอโทษครับนาย” สายตาคมกริบของนาย ทำให้ชายหนุ่มกลับมาอยู่ในท่าทีสงบอีกครั้ง เขาทราบดีว่านายเจ็บปวดแค่ไหนหากได้ยินชื่อเมื่อครู่ ก็เขาเป็นคนที่ได้ยินเสียงโวยวายและกรีดร้องอย่างเจ็บปวดออกมาจากห้องของนายทุกคืนน่ะสิ ท่านหลงเทียนก็เลือดเย็นเสียเหลือเกินที่กล้าสั่งเก็บคนที่ลูกชายตัวเองชอบ เพียงเพราะอยากบังคับให้ลูกชายเดินตามทางที่ตัวเองวางไว้ความคาดหวังของท่านหลงเทียนนั้นหนักหนาเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเข้าใจ เมื่อผิดหวังจากลูกชายคนโตแล้ว ความคาดหวังทั้งหมดจึงตกมาเป็นของลูกชายที่แสนพยศคนนี้แทนหัวหน้าตระกูลจางต้องการให้แฮกริดเป็นผู้นำที่ต้องไร้จุดอ่อน แล้วก็ต้องเป็นหมากสำคัญที่จะทำให้ตระกูลจางยืนอยู่เหนือทุกตระกูล คำว่ารักถูกมองว่าเป็นจุดอ่อนสำคัญในชีวิต มีแต่ “หน้าที่” ที่ต้องทำให้สมบูรณ์แบบเขายังจำได้ในวันที่แฮกริดเพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ ผู้ชายคนนั้นถู

“ไอ้นั่นมันเป็นใคร!?” จากความดีใจแปรเปลี่ยนเป็นพายุอารมณ์พัดโหมกระหน่ำโดยทันที ไอ้บ้าที่ไหนกล้ามายุ่งกับคนของแฮกริด!!!เสียงคำรามต่ำลอดออกมาจากลำคอของแฮกริด ร่างสูงก้าวพรวดเข้ามาอย่างคนขาดสติ จนปุณณกันต์ต้องถอยหลังอัตโนมัติสองสามก้าว ก่อนจะรีบก้มไปคว้าไม้เบสบอลขึ้นมาบังไว้ตรงหน้าอย่างเงอะงะ มืออีกข้างก็กุมปกป้องท้องกลมโตของตนเองไว้“อย่าเข้ามานะเว้ย!” เขาตะโกนเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมา แต่คนตรงหน้ากลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะอันตรายที่ไม่ได้ยินมาเป็นเวลาหลายเดือน ทั้งที่ควรจะทำให้กลัวแต่เปล่าเลย“กูถามว่าไอ้ชาติหมาตัวนั้นมันเป็นใคร!!?” มาเฟียจีนเทาค่อย ๆ ย่างสามขุม พร้อมทั้งกดเสียงลอดไรฟัน ขอแค่บอกมาตนพร้อมจะไปตัดหัวมันมากระทืบเลยตอนนี้“ก…ก็บอกแล้วไงว่าตายไปแล้ว!” ชายหนุ่มกระแทกเสียงตอบ พร้อมทั้งประคองท้องกลมพาร่างของตนเองก้าวถอยหลังหนีช้า ๆ“กูถามว่าไอ้สัดนั่น! มันเป็นใคร!!” แฮกริดขึ้นเสียง พร้อมคว้าไม้เบสบอลในมืออีกฝ่ายเหวี่ยงทิ้งไปด้านข้างอย่างง่ายดาย เสียงไม้กระแทกพื้นดังสนั่น ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือของปุณณกันต์ไว้แน่นจนเจ้าตัวร้องออกมาด้วยความเจ็บ“โอ๊ย!!