All Chapters of ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา: Chapter 31 - Chapter 40

แฮกริดเคลิ้มกับแรงดูดเสียว ๆ เบื้องล่าง เขาหยิบซองเจลใน กระเป๋ากางเกงมาฉีกแล้วเทชโลมที่นิ้วก่อนเอื้อมไปรุกรานบั้นท้ายแน่นหนับของปุณณกันต์ นิ้วแกร่งซอยเข้าออกช้า ๆ ไม่ห่ามเหมือนครั้งก่อน ๆ แล้วจึงค่อย ๆ เพิ่มการยืดขยายจนได้สามนิ้วอย่างทุกครั้ง สองหูเงี่ยฟังเสียงครางกระเส่าที่บ่งบอกความพร้อมจากนั้นจึงค่อยถอนท่อนเนื้อร้อนออกมาร่างที่เอนนอนบนโต๊ะขยับไปนอนหงายแยกสองขากว้างโอบรอบสะโพกแฮกริด ชายหนุ่มสูงใหญ่กุมของร้อนตนเองดันเสียบผ่านรูของถุงน่องตาข่ายที่ถูกฉีกแยกออกทีละนิด เมื่อส่วนยอดผ่านเข้าไปจึงร่อนซอยช้า ๆ ก่อนโน้มกายลงกอดจูบริมฝีปากด้วยลีลาเร่าร้อนกว่าทุกครั้งครั้งนี้ปุณณกันต์ครางเบา ๆ ในลำคอและหลับตาพริ้ม แต่จูบถูกคลายออก ปุณณกันต์ที่ถูกเร้าอารมณ์อย่างเต็มที่อยู่ ๆ กลับคิดถึงความร้อนแรงของอีกฝ่ายขึ้นมา ร่างที่ถูกทาบทับกลับดึงลำคอของฝ่ายถอนจูบออกลงมากระซิบเบา ๆ ด้วยเสียงเจือลมหายใจ“ขอเด็ด ๆ”มุมปากของมาเฟียจีนเทาแสยะยิ้ม ก่อนช้อนสองมือลงใต้บ่า ล็อกหัวไหล่คนเบื้องล่างไว้ แล้วสูดกลิ่นลำคอขาวก่อนกระทุ้งเข้าไปอย่างแรง! มันเด็ดถึงใจและเบียดดันอวัยวะในท้องขึ้นไปจนแทบถึง คอหอย!“อ๊าาา! โคต

ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นไอ้เซินเจิ้นมันก็ไม่เคยให้เขาไปบาร์นั้นอีกเลย และชื่อของเนโรก็เหมือนคำแสลงหูทุกครั้งที่มันได้ยิน ทุกคนจึงเลี่ยงจะเอ่ยถึง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็หลีกไม่พ้นอยู่ดี ในเมื่อเนโรกับไอ้เซินเจิ้นเป็นพันธมิตรกันจะยอมแตกหักกันง่ายดาย เพราะเขาเนี่ยนะ ไม่มีทาง!แต่ที่สงสัยอยู่อย่างคือ ผิดใจกับไอ้เนโรแล้วทำไมคนที่รับกรรมน้องเป็นเขาด้วย มันให้เขาเลี้ยงหมาอยู่บ้าน ย้ำว่าอยู่แต่บ้าน! แทนที่จะติดตามมันเหมือนอย่างเคย ตอนแรกมันก็สบายดีอยู่หรอก ไอ้บารอนหมายักษ์ตัวนั้นก็ไม่ได้เลี้ยงยาก ออกจะอ๊อง ๆ ด้วยซ้ำไป แต่มันน่าเบื่อนี่สิแล้วพอบ่นว่าเบื่อไอ้จีนเซินเจิ้นก็หาเรื่องใหม่ ๆ มาให้ตื่นเต้นได้เสมอ เช่น มัดริมระเบียง กดในตู้เสื้อผ้า แหวกชุดหนัง และถุงน่องตาข่ายแบบที่มันชอบ เขาจึงเลิกบ่นไปโดยปริยายหลังจากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนานเข้าถึงได้รู้ว่า ไอ้หมาหน้ายักษ์ตัวนั้นกับเจ้าของมันก็มีส่วนเหมือนกันอยู่บ้าง ที่ภายนอกปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายอันตราย แต่ภายในนั้นก็แค่เด็กขาดความอบอุ่นคนหนึ่ง ความชั่วร้ายพวกนั้นก็แค่เกราะหนามป้องกันตัวของมันก็เท่านั้น ทางที่มันเดินคงโดดเดี่ยวน่าดู แต่พอเห็นหน้ากวนตีนข

ช่วงใกล้ค่ำ…เมื่อเตรียมของเสร็จแล้ว ปุณณกันต์ก็เดินออกมาตามแฮกริด เพื่อเข้าไปร่วมวงกินหมูกระทะ แต่กลับเห็นเพียงหลี่เฟิงที่ยืนอยู่กับลูกน้องคนอื่น ๆ เท่านั้น“ไอ้จีนเทาเซินเจิ้นไปไหนอะ?” ชายหนุ่มกวาดตาหาร่างสูงของแฮกริดและบารอน“นายกลับไปแล้ว วันนี้นายให้ ค…คุณ นอนที่นี่ได้” แม้จะไม่ชอบใจนักที่อีกฝ่ายเรียกนายของตนเองโดยขาดความเคารพแบบนั้น แต่หลี่เฟิงก็ต้องกล้ำกลืนและให้เกียรติอย่างที่ผู้เป็นนายกำชับ “หือ? กลับแล้ว?” ใบหน้าของปุณณกันต์ฉาบไว้ทั้งความประหลาดใจและความสงสัยในสิ่งที่ได้ยิน ประหลาดใจที่หลี่เฟิงซึ่งแสดงออกชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบหน้าตน มีทีท่าเปลี่ยนไป ดูจะนอบน้อมขึ้นนิดหนึ่ง และสงสัยที่ไอ้จีนเทานั่นอนุญาตให้ตนเองนอนค้างที่บ้านกับน้องได้ ทั้งที่ก่อนหน้าพยายามขอหลายรอบ แต่ก็ได้คำปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง“อือ กลับแล้ว” หลี่เฟิงตอบตามหน้าที่ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์“อาฮะ งั้นก็ให้คนช่วยเข้าไปยกของออกมาก็แล้วกัน ฉันเตรียมเผื่อนายกับพวกนั้นไว้ด้วย” ชายหนุ่มพยักพเยิดหน้าไปยังกลุ่มคนที่ยืนเฝ้าหน้าบ้านก่อนออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบรับเบา ๆ เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน พลางนึกว่าแบบนี้

แพรวาถอนหายใจพรืด “โอ๊ย พอแล้ว ๆ กิน ๆ เถอะ ดูสิหมูจะไหม้หมดแล้ว”นั่นจึงทำให้สองพี่น้องหยุดเถียงกัน แล้วหันไปสนใจหมูที่กำลังส่งเสียงเชื้อเชิญบนกระทะต่อ แต่ภายในใจของปุณณกันต์กลับรู้สึกwม่สบายใจในสิ่งที่น้องพลั้งปากออกมาพอทานเสร็จ ปุณณกันต์ก็เดินมาส่งแพรวาที่บ้านก่อนจะกลับไปอาบน้ำแล้วเข้านอน โดยปล่อยให้เรื่องล้างจานและเก็บกวาด เป็นหน้าที่ของปานรวี ที่เจ้าตัวบ่นไปด้วยทำไปด้วยอยู่ในครัวร่างสูงนอนพลิกไปมาบนเตียง ความไม่สบายใจแผ่ซ่านไปทั่ว ในหัวคิดถึงประโยคที่น้องชายพูดซ้ำ ๆ“ไม่หรอกมั้ง” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ“ไม่หรอกหน่า” พลิกซ้าย“คงไม่ใช่หรอก” พลิกขวา“จะใช่เหรอ…” ยกมือก่ายหน้าผากRrrrrrrr ~เสียงโทรศัพท์สั่นเบา ๆ อยู่บนโต๊ะหัวเตียง ชายหนุ่มผงกหัวขึ้นดูหน้าจอแสดงชื่อที่คุ้นเคย ‘Ric’มาแล้วเหรอ ไอ้ต้นเหตุแห่งความไม่สบายใจปุณณกันต์มองมันอยู่นาน ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มาถือไว้ ตอนแรกเขาตั้งใจกดตัดสาย แต่พอนึกถึงบทลงโทษที่อีกฝ่ายยินดีเตรียมไว้ สำหรับกำราบตนเองแล้วนั้น มือเจ้ากรรมดันเผลอกดรับอย่างไม่รู้ตัว“ฮัลโหล”“ทำอะไรอยู่ ทำไมรับสายช้า?”เสียงทุ้มต่ำลอดมาตามสายด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ที่แฝงแร

ด้านปุณณกันต์…ชายหนุ่มตื่นมายังไม่ทันแหกขี้ตา ก็ต้องถูกลากพาร่างงัวเงียของตัวเองขึ้นรถโดยไอ้หมียักษ์หลี่เฟิง ทุกทีเลยให้ตายสิ! ต้องเป็นไอ้ห่านี่ทุกทีเลย! ภาพที่มันยัดเขาใส่กระสอบขึ้นแบก อดแฟลชแบ็กกลับมาในหัวไม่ได้แต่ต่อให้โดนลากมาแบบนั้น ปุณณกันต์ก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องมาเจอภาพแบบนี้เข้าแต่เช้าทันทีที่เขาเดินเข้าบ้าน สายตาก็สบเข้ากับร่างสูงของแฮกริดที่เพิ่งเดินสวนออกมาพร้อมหญิงสาวหน้าหวานในชุดสุดหรู ผู้เกาะแขนอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม“ใครเหรอคะ พี่ริค?” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสงสัยเป็นภาษาจีน เมื่อเห็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามานั้นทำตัวคุ้นเคยราวกับบ้านของตัวเอง“ลูกน้องน่ะ” แฮกริดตอบเสียงเรียบกลับเป็นภาษาจีนเช่นกัน แต่สายตาที่เหลือบมามองปุณณกันต์กลับแฝงบางอย่างที่ยากจะคาดเดาการสนทนาเป็นภาษาจีนของคนทั้งสองนั้น ทำให้คิ้วหนาของผู้ที่เป็นประเด็นสนทนาขมวดนิด ๆ คิดว่าเขาฟังภาษาจีนไม่ออกงั้นเหรอ ไม่อยากจะคุย อาชีพรับจ้างแปลเอกสารไม่ได้มาเพราะโชคช่วยหรอกนะ!แต่พอได้ยินคำตอบของมาเฟียจีนเทาคนนั้น ทำไมใจเจ้ากรรมดันโหวงแปลก ๆ นี่เขาคาดหวังคำตอบแบบไหนจากมันกัน ก็สถานะระหว่างพวกเรามันคล้ายเจ้านายลูก