All Chapters of ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา: Chapter 81 - Chapter 88

หลังจากผ่านความตายมาได้ แฮกริดจึงได้รู้คุณค่าของชีวิต หากวันนั้นเขาไม่ฟื้นขึ้นมา เพราะใครบางคนจะเอาลูกน้องมาทำผัว วันนี้ชีวิตคงไม่พบเจอความสุขอย่างนี้ชั่วชีวิตที่มืดมนของตนเอง ไม่เคยจินตนาการถึงครอบครัวที่พร้อมหน้าสักครั้ง ด้วยเพราะเติบโตมากับแม่เพียงลำพัง เอาจริง ๆ ก็ไม่เคยจินตนาการเห็นภาพว่าตนเองจะสามารถเลี้ยงเด็กสักคนได้เลย หากไม่ได้มีวิคเตอร์คอยกวนให้เล่นด้วยอยู่ข้าง ๆ“วิคป๊ากำลังคุยงาน ไปเล่นกับบารอก่อนนะ” มือหนาหิ้วเสื้อเจ้าก้อนตัวกลมที่พันแข้งพันขาขึ้นอุ้ม ก่อนหอมฟอดไปยังก้อนนุ่มนิ่มบนหน้านั้นจนจมแก้ม แล้วฟัดหอมไปอีกหลายรอบจนหนำใจ“อ๊า อา เอิ๊กก” วิคเตอร์ชูแขนขาป้อม ๆ ของตัวเองขึ้นบนอากาศ ก่อนหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างชอบใจ เพราะถูกเลี้ยงดูมาด้วยหมีบ้าพลังอย่างหลี่เฟิง เด็กน้อยจึงคุ้นเคยกับการเล่นแรง ๆ และดูเหมือนจะชอบใจเวลาที่ถูกผู้ใหญ่หยอกแรง ๆ อีกด้วย ข้อนี้จึงค่อนข้างไม่ค่อยถูกใจผู้ให้กำเนิดเช่นปุณณกันต์อย่างมาก“หยุดฟัดลูกเหมือนบารอนสักทีริค!” ร่างสูงที่ตามเด็กน้อยเข้ามาเอ็ดเบา ๆ ก่อนตามมาด้วยเสียงโฮ่งของหมาตัวใหญ่ซึ่งเดินตามต้อย ๆ เห่าประสานคล้ายเห็นด้วย“สต๊อบบารอน!” ผู้เป็

แฮกริดอุ้มลูกชายวัยสี่ขวบ ซึ่งมีใบหน้าคล้ายตนเองเข้าไปมากขึ้นทุกวันกระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว เมื่อทรงตัวได้มั่นจึงยื่นแขนข้างที่ว่างไปเป็นหลักให้ปุณณกันต์จับ“มึงซื้อที่นี่ไว้เหรอ” ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปรอบตัว หลังจากที่เท้าสัมผัสกับพื้นทรายละเอียด ที่ที่พวกเขายืนอยู่ก็คือ เกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองลาปาซ ในประเทศแม็กซิโกแฮกริดพาเขากับวิคเตอร์ติดตามมาเจรจาเรื่องการค้าอาวุธ เพื่อให้ลูกชายตัวน้อยของเขาเรียนรู้งานตั้งแต่อายุสี่ขวบ ตอนแรกปุณณกันต์แทบอยากแหวกกะโหลกหนา ๆ ของสามีตนเองออกมาดูว่ามีอะไรอยู่ในนั้น ถึงได้บรรจุความคิดแบบนี้ไว้ได้ แต่ดูเหมือนเจ้า ลูกชายจะชอบจึงไม่ได้ขัดอะไรมากนัก“ใช่”“เอาไว้พักผ่อนหรือไง”“หึ ดูสภาพรอบ ๆ ก่อนสิ มันเหมาะกับการพักผ่อนมากเหรอ”อ้าวไอ้นี่! แต่พอมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เหมาะกับการพักผ่อนจริงนั่นแหละ ไหนจะคลื่นที่แรงเกินพอดี แถมยังมีโขดหินที่ดูอันตรายอยู่รอบ ๆ มันเหมือนคุกมากกว่าสถานที่พักผ่อนเสียอีก“พามึงมาเจอใครบางคน”คิ้วหนาของปุณณกันต์เลิกสูงขึ้นด้วยความสงสัยว่า สถานที่แบบนี้มีคนอื่นอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ แต่ก็ต้องหายกัง

“ล…ลูก งั้นเหรอ?” จางหลงเทียนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แต่พอพินิจหน้าเด็กคนนั้นที่ถูกแม่คว้ามือจับไว้ ก็พอจะมีเค้าลางของลูกชายตนเองอยู่จริง ๆสงสัยตาแก่อย่างเขาตาคงใกล้บอดเต็มที ถึงมองไม่ชัดว่าเด็กคนนั้น หน้าตาคล้ายกับแฮกริดตอนยังเด็กมาก อาจเพราะไม่ได้เลี้ยงดูมา จึงไม่ค่อยเห็นหน้าบุตรชายคนเล็กตอนเมื่อยังเด็ก ไม่แปลกที่พอเวลาโตมา เจ้าเด็กนั่นถึงได้แค้นตนมากเพียงนี้“ใช่ครับ ทีนี้ก็เห็นหรือยังล่ะ ทั้งอำนาจและความรักผมล้วนได้ครอบครองทุกสิ่ง”ใบหน้าคมโน้มเข้าหาพ่อลูกทั้งสอง ก่อนแสยะยิ้มเย็นออกมา นั่นทำให้ร่างของปีเตอร์บนรถเข็นสั่นเทายิ่งขึ้น พร้อมทั้งรีบซุกหน้าเข้าหาอกผู้เป็นพ่อ เพื่อหาคนปกป้องราวเด็กน้อยจางหลงเทียนมองภาพของปีเตอร์ด้วยสายตาเวทนา บุตรชายคนโตที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความหวังของตระกูล กลับกลายเป็นคนพิการที่หวาดกลัวแม้แต่เงาของน้องชายตัวเอง ก่อนหันไปมองหน้าบุตรชายคนเล็กด้วยสายตาเย้ยหยัน“เฮอะ! พูดเหมือนตัวเองชนะทุกอย่างไปแล้ว” ชายชรากล่าวเสียงแหบพร่า “แต่สุดท้าย แกก็ยังใช้ชีวิตอยู่บนกองเลือดของคนอื่นไม่ใช่หรือ? แกไม่มีวันล้างมันออกได้หรอก แฮกริด”คำพูดนั้นเรียกรอยยิ้มมุมปากจากคนหนุ

การตั้งท้องลูกคนที่สองนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ด้วยเพราะตอนนั้นที่ปุณณกันต์ต้องคลอดฉุกเฉิน ทำให้ต้องผ่าตัดเร่งด่วน หลังผ่าตัดหมอบอกว่าพวกเขาอาจมีลูกยาก และทั้งเขากับปุณณกันต์ ต่างตกลงกันไว้แล้วว่าจะมีวิคเตอร์แค่คนเดียว เอาเข้าจริงเขาเองยังทำใจเห็นเมียโดนเข็นเข้าห้องผ่าตัดอีกไม่ได้แล้ว มันเป็นภาพที่น่าหดหู่จนเกินไป แต่อยู่ ๆ เด็กคนนี้ก็ทะลุแผงยาคุมมาเกิดเสียอย่างนั้น“ริค ลูกยังเล็กมาก ให้เขาเลือกทางเดินเองได้ไหม อย่ายัดเยียดเขานักเลย” ปุณณกันต์เอ่ยขอร้องหลังจากหย่อนตัวลงบนโซฟานุ่ม พอปรับอารมณ์ได้บ้างความไม่พอใจจึงลดลงตามด้วยคนถูกถามวุ่นวายกับการจัดแจงหาเบาะรองหลังให้เมียสักพัก ทั้งที่ท้องยังไม่ได้โตอะไรถึงขนาดต้องใช้เบาะรองเวลานั่งสักหน่อย แต่เจ้าพ่อจีนเทาก็ยังคงทำ ก่อนจะสนใจตอบคำถามอีกฝ่าย“กูไม่ได้ยัดเยียด มึงก็รู้ปุณ” แฮกริดตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขานั่งลงข้างเมียรักอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องที่ยังแบนราบเบา ๆ ทั้งที่มันแทบยังไม่โผล่พ้นเสื้อหลวม ๆ ด้วยซ้ำ“กูแค่อยากให้ลูกได้เรียนรู้สิ่งที่จำเป็นไว้ก่อน เผื่อวันหนึ่งกูไม่อยู่…”เสียงทุ้