ไอ้กันต์ ไม่เป็นซ้อจีนเทา のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ปั่ก!รีโมตในมือชายหนุ่มหล่นตกพื้นอย่างไม่รู้ตัว ร่างของปุณณกันต์แข็งค้างจนปานรวีต้องรีบมาดู“พี่กันต์เป็นอะไร?”“ป…ไปเรียกหลงฮ่าวมา ไปเร็ว!!”ปานรวีที่อุ้มเด็กซึ่งหน้าเหมือนคนในทีวีราวถอดพิมพ์ รีบสาวเท้าไปตามคนที่พี่ชายของตนเองเรียกหาทันใด โดยไม่ถามอะไรเพิ่มอีกหลงฮ่าวที่ดูท่าจะยุ่งวุ่นวายอยู่กับการคุยโทรศัพท์อย่างหน้า ตาคร่ำเครียด จำต้องเดินมาหาตามคำบอกกล่าวของปานรวีอย่างเสียไม่ได้มาถึงเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกยิงคำถามอย่างรวดเร็ว“บอกความจริงมาว่ามันตายหรือยัง?” ปุณณกันต์ส่งสายตากดดันไปยังอีกฝ่าย เขาตะหงิดใจตั้งแต่อีกฝ่ายเหมือนจะมีสายโทรเข้าทุกสามนาทีแล้ว แต่เพียงไม่นึกว่าเรื่องมันจะร้ายแรงเช่นนี้ เข้าใจไปว่าแฮกริดให้ช่วยแอบวิดีโอคอลค้างไว้เช่นทุกครั้งมากกว่าหลงฮ่าวที่ตั้งใจจะปิดข่าว จำต้องคายเรื่องที่ตนเองรู้ออกมาอย่างเสียไม่ได้ ด้วยเพราะหลักฐานที่เจ้าตัวค้นหาข่าวออนไลน์ถูกยื่นมาตรงหน้า“ตอนนี้เรายังไม่เจอตัวนายครับ ผมให้คนของเราระดมค้นหาแล้วครับ”“มีคนเท่าไรให้ส่งไปที่นั่นให้หมด แล้วสั่งลงไปว่า เมียกับลูกของมันยังหัวโด่อยู่ตรงนี้ ห้ามมีใครยอมแพ้เด็ดขาด! ลากไอ้แฮกริดขึ้นมาจาก

ความรู้สึกผิดจู่โจมไม่หยุด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าตนเองมีส่วนผลักให้แฮกริดเข้าสู่อันตรายครั้งนี้ เหตุการณ์เครื่องบินตกในวันนี้ ไม่ใช่อุบัติเหตุปกติ ถ้าอีกฝ่ายไม่อยากกำจัดเสี้ยนหนามที่เป็นอันตรายต่อเขาและลูกให้ถอนรากถอนโคน คนอย่างหมอนั่นไม่มีทางเร่งลงมือจนเกือบพลาดเช่นนี้หรอก และถ้าไม่ทิ้งหลงฮ่าวกับหลี่เฟิง พร้อมลูกน้องฝีมือดีที่ติดตามมันไว้กับตน ปุณณกันต์เชื่อว่าแฮกริดจะไม่เจ็บหนักอย่างนี้แน่นอนหลงฮ่าวได้แต่เงียบ เขาไม่กล้าพูดอะไร เพราะรู้ดีว่าในโลกของพวกเขา ‘ความผิดพลาดเพียงเสี้ยวเดียว’ มักหมายถึง ‘การสูญเสียที่ไม่มีวันย้อนคืน’ ที่ผู้เป็นนายตัดสินใจทำแบบนี้ เขาเชื่อว่านายคงคิดดีแล้ว พวกเราที่เป็นลูกน้อง มีหน้าที่แค่ยอมรับการตัดสินใจของนายก็เท่านั้นเมื่อเครื่องบินส่วนตัวทะยานขึ้นเหนือท้องฟ้าไห่หนาน ปุณณกันต์นั่งนิ่งอยู่ข้างลูกน้อย มือข้างหนึ่งกุมมือเล็ก ๆ นั้นไว้แน่น ขณะที่อีกมือเลื่อนปลายนิ้วไปแตะล็อกเก็ตทองคำขาวบนคอลูกชาย ของชิ้นเดียวที่แฮกริดเคยใส่ให้ลูกด้วยมือตัวเองหลงฮ่าวขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง ก่อนรายงานสิ่งที่เพิ่งได้ข้อมูลมาให้ฟัง“หมอบอกว่านายเสียเลือดมาก สมองได้รับการกระทบ กระเ

“ผู้ป่วยได้ยินหมอไหมครับ?!”“ปุณ…” เสียงแหบแห้งดังลอดออกมาจากหน้าเครื่องช่วยพยุงชีพที่สวมบนหน้า“กูอยู่นี่ริค!!”แม้จะเป็นเพียงเสียงแผ่วเบา แต่มันกลับชัดเจนสำหรับปุณณกันต์ ชายหนุ่มวิ่งฝ่าเข้าไปกลางวง เขาแทรกตัวไปจับมือซีดขึ้นมากุมไว้“กูจะฆ่าล้างบางไอ้พวกนั้นให้หมด…” นี่คือประโยคแรกจากน้ำเสียงแผ่วของคนบนเตียง หลังจากลืมตาตื่น มันจะฮุบกิจการยังไม่เจ็บใจเท่าเอาลูกน้องทุกคนมาเป็นพ่อของลูกเลย ให้ตายเถอะ!ปุณณกันต์ถูกกันตัวให้ออกไปรอนอกห้อง ตอนแรกเขาไม่ยอม จนกระทั่งหลงฮ่าวต้องมาลากออกไปด้วยตัวเอง เพราะต้องการให้หมอได้ทำงานอย่างเต็มที่ชายหนุ่มยืนรอด้วยความกระวนกระวายใจ ทุกวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในหัวคิดไปต่าง ๆ นานา กลัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่ความจริง กลัวว่าแฮกริดจะหลับไปอีก“อาฮ่าวทำไมหมอยังไม่ออกมาอีก” ปุณณกันต์ถามด้วยความร้อนใจ“ใจเย็น ๆ ก่อนคุณกันต์ นายจะต้องปลอดภัย” หลงฮ่าวตอบพลางพยักหน้าเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายวางใจปุณณกันต์เดินวนอยู่หน้าห้องไอซียูหลายรอบ มือที่กุมกันแน่นจนข้อขาว เงยหน้ามองประตูบานนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ราวภาพ เดจาวู เมื่อสองเดือนก่อน วันนั้นเขาก็ยืนกระสับก

คราวนี้คนถูกสวนสะอึกเล็กน้อย ก่อนดวงตาเรียวจะก้มมองหน้าขาตนเอง เขาถามหมอแล้วนะ หมอบอกว่าของเขาใช้การได้ดีทุกอย่างไม่ต้องห่วง ฮึ่ม! รอให้หายก่อนเถอะ พ่อจะเอาให้ครางจนเสียงหายเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป คนพูดก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง จึงนำลูกไปวางไว้บนเตียงให้อีกฝ่ายได้ดูแล ก่อนจะเดินไปนำของเยี่ยมใส่จานมาให้แฮกริดจ้องมองแผ่นหลังคนที่กำลังสาละวนกับอาหารหลายอย่างอยู่ ระหว่างมือหนึ่งก็คอยดึงลูกที่จะคลานลงเตียงไว้ไม่ให้ตก อยู่ ๆ ในใจก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า ตอนนี้นับได้ว่าพวกเราเป็นครอบครัวกันหรือยัง ก่อนจะเอียงหัวยิ้มมุมปากถามออกไป“ลูกก็มีแล้ว มึงล่ะพร้อมเป็นซ้อของพวกหลี่เฟิงหรือยัง?”ปุณณกันต์ขมวดคิ้ว หันไปมองสายตาแสนเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย“มึงขอกูแต่งงาน?”“คิดว่าไง?” คนเริ่มต้นคำถามยักคิ้วให้“หึ! มึงไปถามมันเถอะ ว่าตอนที่มึงนอนเป็นผัก พวกมันเรียกกูว่าอะไร!”ปุณณกันต์มองค้อนก่อนแค่นหัวเราะด้วยความหมั่นไส้ ขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องขอแต่งงานหรอก เพราะทุกวันนี้หลี่เฟิงและลูกน้องคนอื่น ๆ ก็เรียกเขาว่าซ้อกันต์กันอยู่แล้ว“งั้นเป็นอันตกลงใช่ไหม?”จากตอนแรกแค่ถามเล่น ๆ ตอนนี้แฮกริดอดคาดหวังคำตอบไม่ได้ ช

แฮกริดโกรธจนสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ความอับอายแล่นซ่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน กรามแกร่งบดฟันอย่างเคืองโกรธแต่เหี้ยเอ๊ย! ปุณแม่งเซ็กซี่กว่าปกติเกือบพันเท่า!ครั้งนี้ เขาจะยอมเล่นด้วยก็ได้!“โฮ่ง”เสียงเห่าเบาเหมือนเสียงกระซิบส่งผลให้ได้รางวัลด้วยการบดปลายยอดเข้ามา สะโพกกระชับบั้นท้ายรับหนีบท่อนลำแน่นรูรักอนุญาตให้ส่วนปลายผลุบผ่านเข้ามาและหยุดนิ่งแค่นั้น แฮกริดกำลังจะซอยแต่ใบหน้าเด็กหนุ่มที่เคลิ้มลอยรีบหันไปและสั่งการ“สเตย์ อยู่นิ่ง ๆ” ปุณณกันต์ทำราวกับสั่งเจ้าหมายักษ์บารอน“เx็Dแม่! กูอยากแทง!”“สเตย์”แฮกริดแทบคลั่ง! และไม่น่าเชื่อว่าเขาก็ยอมนิ่ง ไม่อยากยอม รับเลยแต่รู้สึกชักสนุกนิด ๆ กับการได้ลองเป็นคนทำตามคำสั่งดูบ้าง เขากอดร่างอีกฝ่ายและมองดูใบหน้าเคลิ้มของคนที่ได้เป็นฝ่ายบัญชาปุณณกันต์ขยับกายถอยออกไปเล็กน้อย ชายหนุ่มสะบัดหน้าไปทางเตียง ร่างสูงใหญ่จึงยอมเดินขึ้นไปนอนหงายบนนั้น ก่อนตนเองจะก้าวตามขึ้นไปวางสะโพกบนกล้ามท้องแกร่งเขารูดเสื้อยืดของแฮกริดออกจากแผ่นอกกว้างที่มีลวดลายน่าสะพรึงกลัวประดับทั่ว ท่อนแขนใหญ่ถูกยกขึ้น มาเฟียหนุ่มเงยมองเห็นคนบนร่างใช้แถบผ้ารัดเอวชุดคลุมอาบน้ำนุ่ม ๆ