Semua Bab ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก: Bab 21 - Bab 30

          เช้าวันจันทร์ ณ ลานหน้าคณะบริหารธุรกิจ         บรรยากาศของมหาวิทยาลัยในช่วงเช้าเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่ไปมา ทว่าที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ตัวประจำ ร่างเล็กของยิหวากลับนั่งเหม่อลอย มือบางถือแก้วชานมไข่มุกที่น้ำแข็งละลายไปจนเกือบครึ่งโดยไม่คิดจะยกขึ้นดื่ม นัยน์ตากลมโตเอาแต่จ้องมองใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นหญ้า แต่ในหัวกลับฉายซ้ำไปซ้ำมาแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา         วันหยุดพักรบที่ไม่ได้รบ แต่มันกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอทำงานหนักกว่าเดิมเสียอีก         ภาพใบหน้าหล่อเหลาของหมอภัคตอนที่สอนเธอหั่นผัก ภาพตอนที่เขาถอดแว่นสายตาออกแล้วมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน และโดยเฉพาะสัมผัสอบอุ่นตอนที่เขาให้เธอหนุนไหล่หลับคาโซฟา ทุกอย่างมันยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้

          เวลาสองทุ่มตรง ป้ายไฟหน้าคลินิกถูกปิดลงเป็นสัญญาณหมดเวลาทำการ พนักงานหลายคนเริ่มทยอยเก็บของและเปลี่ยนชุดเตรียมตัวกลับบ้าน ยิหวาในชุดนักศึกษาตัวโคร่งสะพายเป้ใบเก่ง ชะโงกหน้าซ้ายขวามองลาดเลาอยู่ที่หน้าประตูทางออกด้านหลังคลินิก เมื่อเห็นว่าปลอดคน หญิงสาวก็รีบจ้ำอ้าวหมายจะเดินออกไปที่ปากซอยเพื่อรอขึ้นรถเมล์ตามปกติ         ทว่าก้าวเท้าพ้นประตูไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ลำแสงสว่างจ้าจากไฟหน้ารถยนต์ก็สาดส่องมากระทบร่างจนเธอต้องยกมือขึ้นบังตา         บรื้น... เอี๊ยด!         รถซูเปอร์คาร์คันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธตรงหน้าเธออย่างพอดิบพอดี กระจกฝั่งผู้โดยสารเลื่อนลงช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงของเจ้าของคลินิกที่ยังคงอยู่ในชุดทำงานเต็มยศ   

          บรรยากาศในช่วงบ่ายของ เดอะ บริรักษ์ คลินิก ที่ควรจะเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำมันหอมระเหยกลิ่นลาเวนเดอร์ผสมคาโมมายล์ บัดนี้กลับถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง เสียงเพลงคลาสสิกที่เปิดคลอเบา ๆ เพื่อสร้างความผ่อนคลายให้ลูกค้าวีไอพี ถูกกลบด้วยเสียงเอะอะโวยวายของชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดสูทสีเทาเนื้อผ้ามันปลาบ         ลูกค้าไฮโซสองสามคนที่นั่งรอคิวอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีพาสเทล เริ่มขมวดคิ้วและหันมามองที่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความไม่พอใจ บางคนถึงกับหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาทำท่าจะถ่ายคลิป         “ผมบอกแล้วไงว่าลอตนี้ต้นทุนนำเข้าจากเกาหลีมันสูงขึ้น ค่าเงินมันผันผวน ทางเราจำเป็นต้องปรับราคาฟิลเลอร์กับโบท็อกซ์ขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์”         เสี่ยชัย ตัวแทนจำหน่ายเวชภัณฑ์รายใหญ่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู

          หลังพ้นช่วงมรสุมการสอบมิดเทอมที่สูบพลังชีวิตไปจนแทบหมดหลอด บ่ายวันศุกร์ซึ่งควรจะเป็นเวลาแห่งการกลับไปนอนเปื่อยที่หอพัก ยิหวากลับถูกสองเพื่อนซี้ลากตัวข้ามน้ำข้ามทะเล ที่หมายถึงการฝ่ารถติดกลางกรุง มายังห้างสรรพสินค้าสุดหรูใจกลางเมือง         ข้ออ้างของเจไดคือฉลองสอบเสร็จ แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือการมาตั้งศาลเตี้ยชำระความเพื่อนห้าวเป้งที่ช่วงนี้ดูมีลับลมคมในต่างหาก         ร้านของหวานสไตล์ฝรั่งเศสผสมเกาหลีที่เพิ่งเปิดใหม่ในโซนพลาซ่า คลาคล่ำไปด้วยผู้คนวัยทำงานและวัยรุ่นกระเป๋าหนัก บรรยากาศในร้านตกแต่งด้วยโทนสีพาสเทลหวานแหววตัดกับแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้า ยิหวาในชุดนักศึกษาตัวโคร่ง สวมทับด้วยเสื้อคลุมคาร์ดิแกนสีหม่น นั่งกอดอกมองเมนูราคาแพงหูฉี่ด้วยความรู้สึกเสียดายเงิน ทว่าคนจ่ายมื้อนี้คือคุณอาวิน ผู้ปกครองที่พ่วงตำแหน่งแฟนหนุ่มสายเปย์ของเจ้าขาที่โอนเงินมาให้สาว ๆ ไปฉลองกัน

แสงไฟจากตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานครเริ่มสว่างไสวขึ้นทีละดวง แข่งกับแสงสีส้มอมม่วงของท้องฟ้ายามโพล้เพล้ ยิหวาก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัวที่เปิดตรงสู่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของคอนโดหรู หญิงสาวแตะคีย์การ์ดและสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อกประตู บานประตูไม้เนื้อแข็งเปิดออกพร้อมกับระบบไฟอัตโนมัติที่สว่างขึ้นต้อนรับ หญิงสาวถอดรองเท้าผ้าใบวางไว้บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเดินลากเท้าเข้าไปในโซนห้องนั่งเล่น ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอิตาลีตัวใหญ่ ทิ้งศีรษะพิงพนักอย่างหมดแรง เปลือกตาบางปิดลงช้า ๆ หวังจะสลัดภาพใบหน้าเย้ยหยันและคำพูดเชือดเฉือนของคุณหนูพราวออกไปจากหัว ‘คนอย่างพี่หมอภัค ไม่มีทางเอาผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกมาเป็นเชิดหน้าชูตาหรอก แกมันก็แค่ขยะไร้ค่า’ ยิหวายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อไล่ความอ่อนแอ เธอไม่ใช่คนเจ้าน้ำตา และจะไม่ยอมให้คำพูดเหยียดหยามของใครมาทำลายความตั้งใจ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ครั้งนี้มันเจ็บจี๊ดที่ก้อนเนื้อข้างซ้ายจนจุกไปหมด “ไปฉลองสอบเสร็จกับเพื่อนมา ไม่สนุกเหรอยิหวา” เสียงทุ้มต่ำติ