Semua Bab ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก: Bab 51 - Bab 60

          เช้าวันอาทิตย์ ยิหวาค่อย ๆ ปรือตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาเมื่อปรับโฟกัสได้ คือแผงอกกว้างเปลือยเปล่าของคนที่เธอใช้ต่างหมอนหนุนมาทั้งคืน หญิงสาวอมยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นวงแขนแกร่งยังคงพาดทับเอวเธอไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป          ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หมอภัคต้องรับศึกหนัก ทั้งเรื่องการจัดการกวาดล้างเครือข่ายของท่านรัฐมนตรี และเรื่องการฟื้นฟูความเชื่อมั่นของศูนย์รักษามะเร็ง ทำให้เขาต้องทำงานดึกดื่นแทบทุกคืน ร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลายามหลับใหล คิ้วเข้มที่มักจะขมวดเข้าหากันเวลาเคร่งเครียด บัดนี้คลายออกอย่างผ่อนคลาย          ยิหวาค่อย ๆ จับท่อนแขนแกร่งยกออกอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้เขารู้สึกตัวตื่น เธอสอดหมอนข้างใบใหญ่เข้าไปแทนที่ตัวเธออย่างแนบเนียน ก่อนจะจัดการอาบน้ำล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเป็นชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์สีขาวกับกางเกงขาสั้นผ้านิ่ม แล้วเดินย่องออกจากห้องนอนตรงไปยังโซนแพนทร

     การส่งรูปเล่มโปรเจกต์จบฉบับสมบูรณ์ ถือเป็นการสิ้นสุดสถานะนักศึกษาอย่างเป็นทางการ ทว่าในความเป็นจริง กว่าที่มหาวิทยาลัยจะประกาศรายชื่อบัณฑิตและกำหนดวันพระราชทานปริญญาบัตร ก็ยังต้องทิ้งช่วงเวลาไปอีกเกือบครึ่งปี         สำหรับเด็กจบใหม่ทั่วไป ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน ท่องเที่ยว หรือเดินสายยื่นเรซูเม่สมัครงาน แต่สำหรับยิหวา เธอไม่มีเวลาว่างให้เอ้อระเหยแม้แต่วันเดียว เพราะทันทีที่ก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัย เธอก็ถูกท่านประธานจอมบ้างานดึงตัวเข้ามาเป็น ‘ผู้ช่วยส่วนตัว’ เพื่อศึกษางานบริหารของบริรักษ์กรุ๊ปอย่างเต็มรูปแบบ         เช้าวันจันทร์ ณ ห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูง บนชั้นสูงสุดของตึกสำนักงานใหญ่บริรักษ์กรุ๊ป บรรยากาศภายในห้องประชุมรูปไข่ตกอยู่ในความเงียบกริบ แอร์คอนดิชันเนอร์ที่ถูกตั้งไว้ที่อุณหภูมิยี่สิบองศาเซลเซียสดูจะเย็นเยียบขึ้นไปอีกระดับ เมื่อผู

          นลินีเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ข่าวลือเรื่องประธานบริรักษ์กรุ๊ปแต่งงานกับนักศึกษาพาร์ทไทม์นั้นหล่อนเคยได้ยินมาบ้าง แต่ใครจะไปคิดว่าเด็กเมื่อวานซืนที่ดูไม่มีพิษมีภัยตรงหน้า จะเป็นถึงนายหญิงที่มีทั้งบัตรผู้บริหารและกุมอำนาจสิทธิ์ขาดในสาขานี้          ยิหวาปรายตามองพนักงานต้อนรับที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก          “การปฏิเสธลูกค้าโดยอ้างว่าห้องเต็ม ทั้งที่ความจริงแล้วพวกคุณแค่ขี้เกียจทำงาน ถือเป็นความผิดร้ายแรงที่ทำให้บริษัทสูญเสียรายได้ วันนี้ฉันจะลดเงินเดือนพวกคุณสามสิบเปอร์เซ็นต์เป็นเวลาสามเดือน และพักงานเจ็ดวันโดยไม่จ่ายค่าจ้าง ถ้ามีข้ออ้างอะไร ไปเขียนใบลาออกซะ”          พนักงานทั้งสองคนหน้าเสีย น้ำตาปริ่ม รีบก้มหัวปะหลก ๆ ขอโทษขอโพย แต่ยิหวาไม่สนใจ เธอหันไปเผชิญหน้ากับนลินีที่กำลังพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ        &nb

          “เหนื่อยไหมครับ วันแรกหนักน่าดูเลยสิ” หมอภัคเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะก้าวเข้ามารับกระเป๋าถือจากมือเธอไปถือไว้เอง          “นิดหน่อยค่ะพี่ภัค ปัญหาหมักหมมเยอะกว่าที่คิด แต่ก็พอจัดการได้ค่ะ” ยิหวาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ “พี่ภัคเพิ่งเลิกงานเหมือนกันเหรอคะ ทำไมไม่ให้คนขับรถวนกลับไปพักที่เพนต์เฮาส์ก่อน ขับมาฝ่ารถติดแถวทองหล่อทำไมคะเนี่ย”          “ก็เมียพี่ยังไม่ได้กินข้าวเย็น จะให้พี่กลับไปนอนตีพุงสบายใจเฉิบได้ยังไงล่ะครับ”          เขาเอื้อมมือมาบีบจมูกรั้นของเธอเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะเปิดประตูรถให้          “ขึ้นรถเถอะ วันนี้พี่จะพาไปกินของอร่อยฮีลใจ”          ยิหวก้าวขึ้นรถอย่างว่าง่าย ภายในห้องโดยสารเย็นฉ่ำและมีกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศประจำรถ

          คุณหญิงปิ่นแก้วเงยหน้าขึ้นจากแฟ้ม สบตากับเด็กสาวตรงหน้าอยู่นาน แววตาประเมินผลที่เคยแข็งกร้าว ค่อย ๆ อ่อนแสงลง          และในจังหวะนั้นเอง มาดามลอร่าที่สังเกตเห็นคุณหญิงปิ่นแก้ว ก็เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยรอยยิ้ม          “โอ้! คุณหญิงปิ่นแก้ว ไม่ได้พบกันเสียนานเลยนะคะ” มาดามลอร่าทักทาย “วันนี้ฉันต้องขอชมเชยคุณจริง ๆ ที่ส่งลูกสะใภ้คนเก่งมาดูแลสาขานี้ ยิหวาเก่งมาก เธอจริงใจ โปร่งใส และแก้ปัญหาได้เฉียบขาดมาก บริการวันนี้ยอดเยี่ยมจนฉันและเพื่อน ๆ รูดซื้อคอร์สล่วงหน้ากันไปคนละสองปีเลยล่ะค่ะ บริรักษ์กรุ๊ปช่างมีเพชรเม็ดงามอยู่ในมือจริง ๆ”          คำชมเชยจากปากของลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพีที่เป็นชาวต่างชาติ ซึ่งไม่มีความจำเป็นต้องมาปะเหลาะเอาใจใคร ทำเอาคุณหญิงปิ่นแก้วถึงกับนิ่งอึ้งไป          ท่านหันกลับมามองใบหน้าหวานของยิหวาอีก