Semua Bab ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก: Bab 31 - Bab 40

แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบลงบนเตียงกว้างที่ยับย่นไม่เหลือชิ้นดี ยิหวาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับแล้วถอยหลังทับซ้ำอีกรอบ โดยเฉพาะบริเวณช่วงล่างที่ระบมจนแค่ขยับตัวนิดเดียวก็ต้องเผลอสูดปากด้วยความเจ็บปวด ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ ภาพที่เธอครวญครางเรียกชื่อ ‘พี่ภัค’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพที่เขาตักตวงความหอมหวานจากร่างกายเธอครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักอิ่ม ทำเอาพวงแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาจนแทบจะไหม้ ‘ไอ้ลุงหื่นกาม! ไอ้คนบ้ากามเอ๊ย!’ หญิงสาวสบถในใจ หันไปมองที่ว่างข้างตัวก็พบว่ามันว่างเปล่า ทิ้งไว้เพียงอุณหภูมิอุ่น ๆ ที่บ่งบอกว่าเจ้าของเพิ่งลุกออกไปได้ไม่นาน ยิหวากัดฟัน พยุงร่างที่เปลือยเปล่าและเต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงช้ำของตัวเองลุกขึ้นนั่ง เธอคว้าเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาที่ตกอยู่ข้างเตียงมาสวมทับลวก ๆ หมายจะรีบพาร่างกายที่บอบช้ำหนีเข้าไปอาบน้ำชำระล้างตัวก่อนที่คนหน้ามึนจะกลับเข้ามาเห็นสภาพ

เพล้ง! เสียงแก้วชาเนื้อบอร์นไชน่าชั้นดีหลุดจากมือของคุณหญิงปิ่นแก้ว ร่วงลงกระทบจานรองบนโต๊ะกระจกจนแตกกระจาย น้ำชาสีอำพันหกเลอะเทอะเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาหลักแสน ทว่าในเวลานี้ไม่มีใครในห้องโถงกว้างใหญ่สนใจความเสียหายเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย คำว่า ‘ภรรยา’ ที่หลุดออกจากปากทายาทเพียงคนเดียวของบริรักษ์กรุ๊ป ดังกึกก้องและสร้างความตื่นตะลึงยิ่งกว่ามีคนมาปาระเบิดลงกลางวงน้ำชายามบ่าย ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมคฤหาสน์อยู่เพียงอึดใจ ก่อนที่พายุอารมณ์ลูกใหญ่จะปะทุขึ้น “ตาภัค! นี่แกพูดบ้าอะไรออกมา!” คุณหญิงปิ่นแก้วตบโต๊ะผึง ลุกขึ้นยืนชี้หน้าลูกชายด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งประดับด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “ภรรยาอะไรกัน แม่ไม่เคยรับรู้ และไม่เคยอนุญาตให้แกคว้าเอาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้มาเชิดหน้าชูตาในบ้านของแม่” “พี่ภัค...พี่ภัคพูดเล่นใช่ไหมคะ” พราวที่เพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาที่

ริมฝีปากร้อนจัดผละออกช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งความรู้สึกวาบหวามและเสียงหอบหายใจสะท้านของคนใต้ร่างเอาไว้ หมอภัคทอดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยแววตาพราวระยับ ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แล้วจัดการรั้งเอวบางให้ลุกขึ้นนั่งตามเดิม “เอาล่ะ เปิดตัวนายหญิงเสร็จแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ” ยิหวามองคนหน้ามึนตาปริบ ๆ สมองที่เพิ่งจะขาวโพลนไปกับจรสจูบเมื่อครู่ยังประมวลผลไม่ค่อยทัน “อ้าว ไม่ได้จะพักที่นี่เหรอคะ เพิ่งจะขึ้นมาถึงเองนะ” “พี่แค่พาหนูขึ้นมาฉีกหน้าคุณแม่เฉย ๆ ใครจะยอมให้เมียตัวเองนอนร่วมชายคากับคนที่จ้องจะรังแกกันล่ะ” ศัลยแพทย์หนุ่มลูบผมเธออย่างเบามือ “ที่นี่มีแต่ความวุ่นวาย บ้านจริง ๆ ของเราคือเพนต์เฮาส์ต่างหาก ป่านนี้พวกสมาคมคุณหญิงป้าคงแยกย้ายกันกลับหมดแล้ว เราก็ลงไปขึ้นรถกลับบ้านเรากันดีกว่า” หญิงสาวถึงกับหลุดขำออกมาเบา ๆ กับความเผด็จการและแผนสูงของเขา ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ เพราะลึก ๆ แล้วเธอก็อึดอัดกับสถานที่โอ่อ่าแห่งนี้อยู่ไม่น้อย ไม่กี่นาทีต่อมา รถสปอร์ตคันหรูสีดำสนิทก็แล่นทะยาน

เข็มนาฬิกาบนผนังคลินิกบอกเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาห้าสิบห้านาที ยิหวากำลังง่วนอยู่กับการสรุปยอดคิวคนไข้ในช่วงเช้าให้เรียบร้อยก่อนจะถึงเวลาพักเที่ยง ทว่าสมาธิของเธอกลับถูกรบกวนด้วยเสียงฮือฮาเบา ๆ จากพนักงานคนอื่น ๆ ที่หน้าเคาน์เตอร์ เมื่อร่างสูงใหญ่สง่างามของผู้ชายคนหนึ่งผลักกระจกบานใสของคลินิกก้าวเข้ามา นายแพทย์ภควัตไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวอย่างที่คุ้นตา แต่เขาอยู่ในชุดสูทสากลสั่งตัดเข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกเล็กน้อยเพื่อคลายความอึดอัด ทรงผมที่มักจะเซตเนี้ยบถูกปล่อยให้ตกลงมาปรกหน้าผากนิด ๆ ดูหล่อเหลา ดุดัน และแผ่ซ่านกลิ่นอายของท่านประธานบริหาร จนพนักงานในคลินิกพากันหน้าแดงและรีบยกมือไหว้กันแทบไม่ทัน “สวัสดีค่ะคุณหมอภัค วันนี้ก็แวะเข้ามาตรงเวลาเป๊ะเหมือนเดิมเลยนะคะ ให้ทางเราเตรียมห้องพักส่วนตัวไว้ให้เลยไหมคะ” ผู้จัดการคลินิกรีบเดินออกมารับหน้าด้วยความยิ้มแย้มและนอบน้อม เพราะคุ้นเคยดีกับการที่ท่านประธานมักจะแวะเวียนมานั่งเล่นที่คลินิกสาขานี้เป็นประจำอยู่แล้ว “ไม่ต้องครับ วันนี้ผมไม่ได้เข้ามาดูงาน ผมแค่มารับ ‘ภรรยา’ ไปทานข้าวเที่ยง”

     วันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยากยิ่งของประธานบริหารบริรักษ์กรุ๊ป ถูกใช้ไปกับการนอนกอดภรรยาตัวน้อยบนเตียงจนตะวันโด่ง หมอภัคฝังจมูกโด่งเป็นสันลงบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของสบู่อาบน้ำที่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวอย่างหลงใหล         “อื้อ... พี่ภัค สายแล้วนะคะ”         เสียงหวานพึมพำงัวเงีย ยิหวาขยับตัวยุกยิก พยายามเบี่ยงตัวหลบปลายจมูกและริมฝีปากร้อนจัดที่เริ่มซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างเอาแต่ใจตั้งแต่ลืมตาตื่น         “เพิ่งจะสิบโมงเอง นัดไอ้วินตั้งเที่ยงครึ่ง ยังมีเวลา ‘ออกกำลังกาย’ ยามเช้าอีกตั้งนาน”         น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเล็กเบา ๆ จนคนในอ