All Chapters of ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก: Chapter 41 - Chapter 50

     บ่ายวันพุธ กลางสัปดาห์ที่แสนวุ่นวายของคลินิกความงามสาขาใจกลางเมือง ยิหวากำลังก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูลประวัติคนไข้ลงในระบบคอมพิวเตอร์อย่างขะมักเขม้น บนโต๊ะข้างเครื่องคอมพิวเตอร์ยังมีเอกสารงานวิจัยโปรเจกต์จบของนักศึกษาปีสุดท้ายวางกองอยู่เป็นปึกใหญ่ บ่งบอกว่าช่วงนี้นายหญิงแห่งบริรักษ์กรุ๊ปต้องรับศึกหนักทั้งเรื่องงานและเรื่องเรียนไปพร้อม ๆ กัน         เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา ทันทีที่หมอภัคเดินมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาก็ปรายตามองกองเอกสารการเรียนของภรรยาตัวน้อยก่อนจะยิ้มมุมปาก มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบวัตถุสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำสนิทแผ่นหนึ่งวางแหมะลงบนแป้นคีย์บอร์ดของเธอ         มันคือบัตรเครดิตโลหะสีดำขลับ สลักชื่อ 'PHAKAWAT BORIRAK' ด้วยตัวอักษรสีเงินนูนต่ำ ดูเรียบหรูและทรงอำนาจสมฐานะเจ้าของ

     เสียงปรบมือดังเกรียวกราวขึ้นภายในห้องพรีเซนต์โปรเจกต์จบการศึกษา ยิหวาในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบเป๊ะยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ด้วยความโล่งอก หลังจากที่เธอและเพื่อนในกลุ่มต้องอดหลับอดนอนปั่นสไลด์และเตรียมข้อมูลกันมาหลายสัปดาห์ ในที่สุดการนำเสนอความคืบหน้าของงานวิจัยก็ผ่านฉลุย แถมยังได้รับคำชมจากอาจารย์ที่ปรึกษาว่าวิเคราะห์โครงสร้างธุรกิจได้เฉียบขาดและมองเห็นภาพรวมของตลาดได้ดีเยี่ยม         “รอดแล้วโว้ยยย!” เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นห้องทันทีที่เดินพ้นประตูออกมา         ยิหวาหัวเราะร่วน แตะบ่าเพื่อนเบา ๆ         “บอกแล้วไงว่าทำได้ วันนี้แยกย้ายกันไปนอนพักให้เต็มอิ่มเลยนะ ไว้โปรเจกต์รูปเล่มเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่ ค่อยไปฉลองกัน”

          เขาค้อมศีรษะให้มารดาเล็กน้อย ก่อนจะโอบเอวยิหวาเดินฝ่าวงล้อมของคุณหญิงป้าทั้งหลาย มุ่งหน้าไปยังแบ็กดร็อป ทิ้งให้คุณหญิงปิ่นแก้วและพราวยืนตัวสั่นเทิ้มอยู่เบื้องหลังด้วยความเจ็บใจที่ไม่อาจทำอะไรได้เลย          เมื่อยืนอยู่หน้าแบ็กดร็อปท่ามกลางแสงแฟลช ยิหวาก็หันไปกระซิบกับสามีเสียงเบา          “พี่ภัคหนูฟาดแรงไปไหมคะ คุณหญิงแม่หน้าตึงเชียว”          “หึ... แรงกว่านี้พี่ก็รับผิดชอบไหว” เขาตอบหน้าตาย กระชับอ้อมกอดที่เอวบางแน่นขึ้น “หนูทำดีมาก คืนนี้หนูสวยและเก่งที่สุด จนพี่อยากจะรีบจบงานแล้วพากลับไป ‘ให้รางวัล’ ที่เพนต์เฮาส์จะแย่แล้ว”          ยิหวาหน้าแดงซ่านท่ามกลางแสงแฟลช ตีเข้าที่แผงอกของคนหน้ามึนเบา ๆ ไปหนึ่งที          บรรยากาศภายในห้องบอลรูมเริ่มเข้าสู่ช่วงพิธีการสำคั

          เพล้ง!          เสียงแจกันเซรามิกเคลือบยุคราชวงศ์หมิงราคาเหยียบเจ็ดหลัก แตกกระจายละเอียดอยู่บนพื้นพรมเปอร์เซียผืนหนา          “กรี๊ดดด! คุณพ่อต้องจัดการมันให้พราวนะคะ! นังเด็กชั้นต่ำนั่นมันแย่งชุดพราว แย่งที่ยืนของพราว แถมยังฉีกหน้าพราวต่อหน้าสื่อทั้งประเทศ!”          เสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นสุดโอ่อ่าภายในคฤหาสน์สไตล์โรมันของท่านรัฐมนตรีทรงพล พราวกระทืบเท้าเร่า ๆ ใบหน้าสวยที่ถูกเติมแต่งมาอย่างดีเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเคียดแค้น เธอกวาดชุดถ้วยชาโบนไชน่าบนโต๊ะกระจกเตี้ยตกลงไปแตกสมทบกับแจกันอีกระลอกจนสาวใช้พากันวิ่งหลบหลังเสาด้วยความหวาดกลัว          รัฐมนตรีทรงพล บิดาผู้กุมอำนาจในกระทรวงสำคัญ นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังเชสเตอร์ฟิลด์สีน้ำตาลเข้ม มือกร้านที่สวมแหวนหยกเม็ดโตแกว่งแก้วคริ

          ความกดดันมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมราวกับคลื่นยักษ์ ยิหวามองดูเอกสารบนโต๊ะด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก บอร์ดบริหารพวกนี้ถูกรัฐมนตรีทรงพลซื้อตัวไปหมดแล้ว พวกเขาไม่ได้มาเพื่อสอบสวนหาความจริง แต่มาเพื่อประหารชีวิตทางวิชาการของเธอตามคำสั่ง **************************************           ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องรับรองพิเศษ วีไอพีของกระทรวงแห่งหนึ่ง กลิ่นซิการ์คิวบาชั้นดีและกลิ่นวิสกี้ระดับแรร์ไอเทมอบอวลไปทั่วห้องรับรองสุดหรูที่ตกแต่งด้วยสไตล์วิกตอเรียนคลาสสิก บนเก้าอี้โซฟาหนังหลุยส์สีแดงเลือดหมู รัฐมนตรีทรงพลกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างรื่นรมย์ ปลายนิ้วกร้านเคาะขอบแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้ซิงเกิลมอลต์หมักห้าสิบปีเบา ๆ ตามจังหวะเพลงแจ๊สที่เปิดคลอ          ฝั่งตรงข้ามคือวิศาล สามีของคุณหญิงวิไล เจ้าของบริษัทนำเข้าอุปกรณ์การแพทย์ที่กำลังนั่งจิบไวน์ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ และพราวที่วันนี้แต่งตัวจัดเต็มด้วยเดร