All Chapters of ลุงหมอคะ...อย่ากวน(ใจ)ให้มากนัก: Chapter 11 - Chapter 20

          รสจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และสัญชาตญาณดิบเถื่อนภายในลานจอดรถทำเอายิหวาแทบขาดใจ ลมหายใจของเธอถูกช่วงชิงไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนสมองขาวโพลน สองมือเล็กที่เคยกำแน่นอยู่ที่สายเข็มขัดนิรภัย บัดนี้เปลี่ยนมาขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของคนตัวโตเพื่อยึดเหนี่ยวไม่ให้ตัวเองละลายกลายเป็นของเหลวคาเบาะรถ         “อื้อ...อื้ม...”         เสียงประท้วงอู้อี้ดังลอดออกมาจากลำคอ เมื่อหมอภัคยอมถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ก่อนจะบดเบียดลงมาใหม่ซ้ำ ๆ ราวกับคนตะกละตะกลามที่กินเท่าไรก็ไม่รู้จักอิ่ม ปลายลิ้นร้อนชื้นตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ สั่งสอนให้เด็กดื้อรู้ซึ้งว่าการไปแจกรอยยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นนั้น มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน         เนิ่นนานกว่าที่ซีอีโอหนุ่มจะยอมผละออก ชายหนุ่มหอบ

          ตลอดเส้นทางกลับมายังเพนต์เฮาส์ ภายในห้องโดยสารของรถซูเปอร์คาร์คันหรูเงียบสนิทจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มและเสียงลมหายใจที่ยังคงหอบถี่ของคนสองคน         ยิหวานั่งตัวลีบติดประตูฝั่งผู้โดยสาร สองมือกอดกระเป๋าเป้ใบเก่าไว้บนตักแน่นราวกับมันเป็นโล่กำบังชิ้นสุดท้าย หญิงสาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่กำลังจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว สันกรามของหมอภัคยังคงนูนเด่นจากการขบกรามแน่น นัยน์ตาคมกริบใต้แว่นสายตาจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ดุดันและอ่านไม่ออก ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่กระจายออกมารอบตัวเขากลับทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง         ‘ซี๊ดดด...’         ยิหวาเผลอสูดปากเบา ๆ เมื่อความชาจากการต่อสู้เริ่มจางหายไป และถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดริ้ว ๆ ที่บริเวณต้นแขนขวา รอยนิ

          เสียงแผดร้องของนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนแขก ทำลายความเงียบสงบในยามเช้าลงอย่างสิ้นเชิง ร่างเล็กที่กำลังขดตัวซุกอยู่ใต้ผืนผ้านวมผืนหนาขยับตัวพลิกไปมาอย่างอึดอัด หญิงสาวครางฮือในลำคอ เอื้อมมือสะเปะสะปะไปกดปิดเสียงน่ารำคาญนั้น ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายแล้วถอนหายใจยาวเหยียด สภาพของเธอในเช้านี้ไม่ต่างอะไรกับหมีแพนด้าที่อดหลับอดนอนมาทั้งคืน ใต้ตาคล้ำเล็กน้อยจากการพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้างจนเกือบรุ่งสาง         เมื่อคืนหลังจากที่คุณหมอหนุ่มโหมดมาเฟียทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้พร้อมกับรอยจูบที่สูบพลังงานชีวิตไปจนเกือบหมด ยิหวาก็วิ่งหน้าตั้งกลับเข้ามาในห้องนอน ทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตูพร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอชั่งใจอยู่นานนับชั่วโมงว่าจะ ‘ล็อก’ หรือ ‘ไม่ล็อก’ ประตูห้องดี         ใจหนึ่งก็กลัวลุงหมอหน้าเลือดจะกลับมาสานต่อบทลงโท

          หมอภัคไม่ได้ตอบคำถามมารดาในทันที เขาสืบเท้าเดินเข้ามาหาช้า ๆ ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและทรงอำนาจทำเอาอากาศในห้องครัวดูแคบลงถนัดตา         ชายหนุ่มเดินอ้อมเคาน์เตอร์บาร์มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังของยิหวา แขนแกร่งสอดเข้าที่เอวคอดบางแล้วตวัดดึงร่างเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ         ยิหวาสะดุ้งเฮือก สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือใหญ่ที่ทาบทับลงบนเอวของเธอทะลุผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ เข้ามาจนทำให้ใจสั่น เธอพยายามจะขืนตัวออก แต่เขากลับรัดแน่นขึ้น แถมยังก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกับกลุ่มผมที่ถูกมัดเป็นมวยยุ่ง ๆ ของเธอ         “ผมตื่นทันได้ยินประโยคที่ว่า ผมเป็นสินทรัพย์เกรดเอพลัสที่มีมูลค่าสูงกว่าหนึ่งล้านบาทน่ะครับ”   

          แผนกชุดชั้นในและชุดนอนสตรี เต็มไปด้วยราวแขวนเสื้อผ้าสีสันหวานแหววและลูกไม้พลิ้วไหว ยิหวาเดินก้มหน้าก้มตาด้วยความประหม่า ผิดกับคุณหมอหนุ่มที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย ราวกับกำลังเดินตรวจวอร์ดในโรงพยาบาล         “อ้าว ไปไหนล่ะยิหวา ชุดนอนผู้ใหญ่อยู่ทางนี้”         หมอภัคร้องทักเมื่อเห็นยัยเด็กห้าวตั้งท่าจะเดินเลี้ยวเข้าซอกที่แขวนชุดนอนผ้าฝ้ายลายการ์ตูนโดราเอมอนและคิตตี้แบบขายาวแขนยาว เขาจัดการหิ้วคอเสื้อด้านหลังของหญิงสาว ลากตัวเธอให้กลับมาเผชิญหน้ากับราวแขวนชุดนอนผ้าซาตินและผ้าไหมสุดพรีเมียม         “ลุงปล่อยหนูนะ หนูจะเอาชุดลายการ์ตูน มันใส่สบายแถมยังมิดชิดด้วย” ยิหวาพยายามขืนตัว         “ใส่ชุดนอนแบบนั้นแล้วเมื่อไหร่จะโตเ