All Chapters of ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

รุ่งเช้า หรูเซียนนางตื่นขึ้นมาลู่เหลียงก็ไม่อยู่ภายในห้องนางเสียแล้ว เขาสั่งความกับเสี่ยวจิ่วเอาไว้ให้แจ้งกับนาง เมื่อจัดการเรื่องที่ศาลต้าฉีเรียบร้อยแล้ว เขาจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนนางทันทีหรูเซียนเหม่อมองเพดานห้องอยู่เนิ่นนาน ผ่านไปไม่รู้ว่าเป็นยามใด นางถึงยอมให้เสี่ยวจิ่วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง แล้วออกไปเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่ที่หน้าโลงศพภายในห้องโถงภายในห้องโถงมีฮุ่ยเจียงที่นั่งเผากระดาษอยู่ก่อนแล้ว หรูเซียนเดินไปนั่งข้างพี่ชายของนาง รับกระดาษเงินกระดาษทองจากสาวใช้มาเผาเงียบๆ“เมื่อคืนอาเหลียงได้บอกสิ่งใดกับเจ้าหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ”ฮุ่ยเจียงเห็นน้องสาวไม่คิดเอ่ยถามต่อ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองนางแล้วถอนหายใจออกมา “อาเหลียงสารภาพทุกสิ่งกับข้าทั้งหมดแล้ว เขาไม่ขอให้พวกเราพี่น้องให้อภัยในสิ่งที่เขาทำลงไป” ฮุ่ยเจียงหยุดมองท่าทีของหรูเซียน “เมื่อวานขุนนางในกรมโยธาถูกจับกุมตัวขังที่คุกต้าฉีนับสิบคน ถึงข้าจะไม่ได้เห็นกับตา เสี่ยวตงเองก็ออกไปสังเกตการณ์ด้วย หลักฐานที่เจ้านำกลับมา ช่วยให้ท่านพ่อพ้นจากข้อกล่าวหาทั้งหมด”“แต่ท่านพ่อก็มิได้เห็นมันมิใช่หรือ” หรูเซียนเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตามอ

ตระกูลหวงถูกพาตัวเข้าเมืองหลวง ต่อให้ไปอยากเข้ามากเพียงใดก็ตาม ใต้เท้าหวงถูกตัดสินโทษประหารไปพร้อมกับขุนนางที่ทำการยักยอกเงินอีกหลายคน คนภายในตระกูลถูกเนรเทศไปใช้แรงงานหวงซีเยว่ที่ถูกควบคุมตัวอยู่ในคุกศาลต้าฉี ได้ฟังคำตัดสินโทษที่ออกมาจากปากของลู่เหลียงเองก็ร้องไห้โวยวายออกมาเสียงดัง“พี่เหลียง!!! เหตุใดท่านไม่ช่วยท่านพ่อของข้า หากมิใช่ท่านพ่อของข้าช่วยชีวิตของท่านเอาไว้ในปีนั้น ท่านจะรอดตายมายืนอยู่ตรงนี้หรือไม่”ลู่เหลียงยิ้มเย็นออกมามองหวงซีเยว่ “หากเจ้าไม่พูดถึงข้าเองก็คงหลงลืมไปแล้วเช่นกัน หากมิใช่ว่า...องครักษ์ของข้าย้อนกลับมาช่วยข้าเอาไว้จากบิดาของเจ้า ข้าเองก็คงตกตายด้วยน้ำมือของเขาไปแล้ว” ลู่เหลียงเดินลงจากเก้าอี้ตัดสินคดีมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนาง “ข้าลืมเพิ่มอีกหนึ่งข้อหาให้ตระกูลหวงของเจ้า ปกปิด หลอกลวงเจ้าหน้าที่ทางการ ตัดลิ้นคนตระกูลหวงทั้งหมด รวมทั้งหวงจินไห่ ก่อนจะนำไปประหารด้วย”สิ้นคำของเขาหวงซีเยว่ก็ตกตะลึงจนกรีดร้องออกมาไม่ได้ คนอื่นในตระกูลหวงถูกลากตัวออกไปตัดลิ้นด้านนอกแล้ว เหลือเพียงหวงซีเยว่ที่ลู่เหลียงยังมีบางประโยคจะเอ่ยพูดกับนางเขานั่งลงตรงหน้าของนาง “เจ้าบอก

ฮุ่ยเจียงเข้าไปกระชากตัวลู่เหลียงมาทุบตี โดยที่เขาเองก็ปล่อยให้ฮุ่ยเจียงกระทำได้ตามใจ ไม่คิดจะปัดป้องเสียสักนิด“ข้าจะพาน้องสาวข้ากลับจวนลั่ว”ลู่เหลียงที่ราวกับสติหลุดหายไปเมื่อครู่ เช็ดเลือดที่ไหลออกจากมุมปากลุกขึ้นขวางร่างของหรูเซียนเอาไว้ “นางเป็นภรรยาของข้า ไม่ว่าผู้ใดก็พานางไปไม่ได้" น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที“เจ้าทำให้นางตาย มีสิทธิ์อันใดขวางข้าเอาไว้” ฮุ่ยเจียงร้องสั่งให้องครักษ์เข้ามาแต่ก็ถูกองครักษ์ของลู่เหลียงจัดการตอบโต้กลับเช่นกัน กลายเป็นความวุ่นวายไปทั่วทั้งจวน สุดท้ายฮุ่ยเจียงก็ต้องยอมถอยกลับไป ถึงอย่างไรหรูเซียนนางก็แต่งเข้าจวนเว่ยไปแล้ว ควรจะจัดงานให้นางในจวนเว่ยแต่ลู่เหลียงไม่คิดเช่นนั้น เขาไม่ได้จัดงานหรือนำร่างของนางใส่ลงในโลง แต่เปลี่ยนเสื้อผ้าและทำความสะอาดร่างของหรูเซียน พานางเข้านอนเช่นที่เคยทำมาโดยตลอดตระกูลเว่ยปิดประตูจวนเงียบ องครักษ์ต่างป้องกันเอาไว้อย่างแน่นหนา แม้แต่นกสักตัวยังเข้ามาไม่ได้ ลู่เหลียงนอนกดร่างที่ไร้วิญญาณของหรูเซียนเอาไว้แนบอกตลอดเวลาปากก็พร่ำพูดราวกับว่านางยังมีชีวิตอยู่เช่นเดิม “เซียนเซียนของข้า เจ้านอนขี้เซาเสียจริง” เขายิ้มร

พอเห็นว่าเสี่ยวหั่วไม่กล้าทำร้ายเขา ลู่เหลียงจึงเป็นฝ่ายตบใบหน้าของตนเอง แม้จะไม่เต็มแรงแต่ก็ทำให้เขาเจ็บจนต้องนิ่วหน้าลง “ข้าไม่ได้ฝัน” เขาพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฟ้าหัวเราะเสียงดังราวกับคนเสียสติ“ให้บ่าวตามหมอดีหรือไม่ขอรับ” เสี่ยวหั่วมองลู่เหลียงอย่างเป็นห่วง“ไม่ต้อง ตอนนี้ข้าอายุเท่าใด”เสี่ยวหั่วอ้าปากค้างกับคำถามของลู่เหลียง เสียสติถึงเพียงนี้แล้ว ยังไม่ยอมให้เขาไปตามหมอมาดูอาการอีกหรือลู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นมองเสี่ยวหั่วที่ดูจะเรียกสติกลับมาไม่ได้ จนเขาต้องถามย้ำอีกครั้งถึงจะได้คำตอบ ลู่เหลียงกลับเข้าห้องนอน ล้มตัวลงนอนที่เตียงแล้วครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดตัวเขาได้ย้อนกลับมาในตอนสิบห้าหนาว บิดายังมีชีวิตอยู่ เจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงเพิ่งจะเดินทางมาจัดการเรื่องสร้างเขื่อนครั้งนี้เป็นตัวเขาที่ได้ย้อนกลับมาเพื่อแก้ไขเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง แต่ลู่เหลียงก็เริ่มหวาดกลัวแล้วว่าหรูเซียนนางจะได้ย้อนกลับมาเช่นกันหรือไม่ มันทำให้ตลอดทั้งคืนที่เหลือเขาไม่อาจสงบใจได้จนฟ้าสว่างพอฟ้าสว่าง ลู่เหลียงรีบไปพบบิดาทันที “ท่านพ่อ ท่านรีบร้อนจะไปที่ใดขอรับ” เขาพบบิดาระหว่างทางเดิน

ลู่เหลียงที่เห็นสองพ่อลูกหยอกล้อกัน นึกถึงตนเองที่เคยทำกับนางไม่ต่างจากลั่วจ้านก็เกิดนึกอิจฉา อยากจะดึงนางเข้ามาหยอกล้อเช่นกัน ปากของเขาไวกว่าความคิด ไม่รู้ว่าสิ่งใดดลใจ ถึงได้กล้าเอ่ยออกไป “หากพรุ่งนี้คุณชายลั่วยังไม่หายดี ข้าน้อยพาคุณหนูลั่วไปเที่ยวเล่นได้ขอรับ”หรูเซียนที่เพิ่งจะให้ความสนใจกับลู่เหลียงก็หันมามองเขาอย่างพิจารณา “อืม...ให้คุณชายลู่พาไปก็ดีเจ้าค่ะ ข้ากับพี่ชายเพิ่งเคยมาที่ซีหนานเป็นครั้งแรก ไม่รู้จะน่าสนใจเท่าเมืองซีซานของพี่ฮวนหรือไม่”ลู่เหลียงพอได้ยินประโยคแรกเขาก็ยิ้มออกมาอย่างยินดี แต่ประโยคต่อมาทำให้รอยยิ้มของเขาแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบทำให้ดูเป็นปกติ หลิวหมิงฮวน บุรุษที่เกือบจะได้แต่งหรูเซียนเป็นภรรยา หากไม่มีสมรสพระราชทานของเขามาขวางเอาไว้เสียก่อน“ซีหนานจะเหมือนซีซานได้อย่างไร ซีหนานมีทะเลที่เจ้าร่ำร้องอยากจะเห็น ไว้ก่อนกลับพ่อจะพาเจ้าไปเที่ยวดูความงามดีหรือไม่”“เจ้าค่ะ”“อาเหลียง พรุ่งนี้อย่างไรก็ฝากเจ้าด้วย ข้ามีเวลาเพียงไม่กี่วัน คงไม่อาจพาอาเจียงกับเซียนเซียนเที่ยวเล่นได้ทั่วเมืองซีหนาน”“เป็นเรื่องที่ข้าน้อยสมควรทำขอรับ” เขายิ้มบางอย่างสุขุม แม้อยาก