ไม่รู้ว่าลั่วจ้านกับลู่เหลียงพูดคุยกันเช่นใด ผ่านไปนับชั่วยามพวกเขาก็ยังไม่ยอมกลับออกมา อาหารที่รอขึ้นโต๊ะถูกส่งกลับไปที่อุ่นที่ห้องครัวก่อนแล้วผ่านไปอีกหนึ่งก้านธูป (ประมาณ30นาที) ทั้งสองก็เดินกลับมาที่ห้องโถง ลั่วจ้านไปไม่เอ่ยพูดสิ่งใด เพียงแต่สั่งให้บ่าวตั้งโต๊ะอาหาร“ท่านพ่อ ท่านจะปล่อยให้...” ฮุ่ยเจียงยังไม่ทันพูดจบลั่วจ้านก็ตวาดเสียงดัง “อย่าไร้มารยาท!!! นั่งลงกินข้าว หากไม่กินก็ไสหัวกลับไปที่เรือนของเจ้าเสีย”ฮุ่ยเจียงรู้แล้วว่าบิดามีโทสะ เขาคิดไม่ถึงว่าลู่เหลียงจะพูดจนบิดาใจอ่อนได้ ไม่ต่างจากหรูเซียน นางนั่งเม้มปากแน่น จ้องมองบิดาอย่างผิดหวัง“กินข้าวได้แล้ว ประเดี๋ยวค่อยคุยกัน”สองพี่น้องกินข้าวอย่างไม่เต็มใจ หลิวซื่อและหลี่ซื่อเหลือบมองไปทางลู่เหลียงอยู่เป็นระยะ เห็นเขาเอาแต่คีบอาหารที่หรูเซียนชอบให้นาง ราวกับไม่สะทกสะท้านกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ หากไม่ติดเรื่องที่ความเป็นชายของเขาใช้การไม่ได้ เรื่องอื่นลู่เหลียงไม่มีสิ่งใดให้ตำหนิได้เลยหรูเซียนหมดความอยากอาหารทันที นางกินไปได้เพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบลงแล้ว“เจ้ากินน้อยเกินไปแล้ว ประเดี๋ยวได้ปวดท้องอี
最後更新 : 2026-05-28
