Semua Bab ฮูหยิน สามีผิดไปแล้ว: Bab 11 - Bab 20

ลู่เหลียงนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงนอน มองนางนางพิจารณา “ข้าจัดการคดีหนึ่งที่ปิดไม่ลงให้ฝ่าบาทได้สำเร็จ พระองค์ถึงได้ถามว่าข้าต้องการสิ่งใด ก่อนหน้าที่จะขอพระราชทานสมรสกับเจ้า ข้าเคยพบเจ้าที่ช่วยเหลือเด็กน้อยข้างทางมาก่อน ตอนนั้นเจ้าคงไม่เห็นข้า” เขามองนางนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ “เพียงครั้งเดียวข้าก็ลืมใบหน้าที่งดงามและความใจกล้าของเจ้าไม่ลง”หรูเซียนเหมือนจะนึกขึ้นมาได้วันนั้นนางออกไปเลือกซื้อผ้าด้วยตนเอง เพื่อใช้ในงานปักปิ่นที่จะเกิดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า ระหว่างที่นางเดินออกมาจากร้านขายผ้า พบเด็กน้อยกำลังจะถูกรถม้าชนเข้า นางจึงได้พุ่งตัวเข้าไปดึงเด็กน้อยเอาไว้ไม่ให้ถูกรถม้าชน มีคนเห็นเหตุการณ์ไม่น้อย นางจะรู้ได้อย่างไรว่ามีเขายืนอยู่ด้วย“ลู่เหลียง...ท่านมีเรื่องปิดบังข้าไม่น้อยเลย การที่ท่านทำเช่นนี้ ข้าไม่อาจใช้ชีวิตร่วมกับท่านต่อได้”“ใช่แล้ว...ข้ามีเรื่องปิดบังเจ้าไม่น้อยเลย” เขาเดินเข้ามาใกล้นาง ก่อนจะโน้มตัวลงไปหานางใกล้ๆ จนหรูเซียนต้องถอยหลังหนี “แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าไม่เคยปิดบัง...ทั้งหมดที่ข้าทำกับเจ้า ล้วนออกมาจากใจ”นางดันหน้าของเขาให้ออกห่าง “เหอะ มันออกมาจากใจท่านจริงๆ”

การเดินทางครั้งนี้ จะต้องเดินทางด้วยรถม้าหรือม้าเร็วไปจนถึงเมืองโจวเซิงเพื่อขึ้นเรือไปยังซีหนาน แต่หรูเซียนนางกลัวว่าจะคลาดเคลื่อนกลับตระกูลหวงที่ยังไม่รู้ว่าเดินทางออกมาจากซีหนานหรือยัง จึงจะเดินทางด้วยม้าเร็วเพียงอย่างเดียวเลย“เดินทางด้วยเรือเร็วที่สุดแล้วขอรับ ใช้เวลาเพียงสิบวันก็ถึงซีหนานแล้ว พอเรือเริ่มล่องลงใต้แล้ว ทุกหัวเมืองล้วนมีท่าเทียบเรือ คุณหนูไม่ต้องห่วงว่าจะคลาดกับคนที่คุณหนูต้องการพบตัวขอรับ” ฮุ่ยเจียงออกไปที่ศาลต้าฉีเพื่อสอบถามเรื่องรายงานเขื่อนจากลั่วจ้านแล้ว หรูเซียนนางจึงไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะสงสัยว่านางรู้จักคนตระกูลหวงได้อย่างไร“เช่นนั้นก็เดินทางตามที่ท่านลุงตงว่าก็แล้วกันเจ้าค่ะ”หลังจากที่พูดคุยกับองครักษ์ทั้งหมดแล้ว หรูเซียนนางก็กลับมาที่เรือนพัก ไม่นานลู่เหลียงก็มารับนางกลับจวนอย่างที่เขาว่าเอาไว้“กลับจวนไปกับข้า เจ้าอยู่ก็ช่วยสิ่งใดไม่ได้” น้ำเสียงเขาอ่อนลงไม่น้อยเลย“ไม่ ข้าจะรอจนกว่าท่านพ่อจะกลับออกมาถึงจะกลับไปที่จวนตระกูลเว่ย”“เซียนเซียน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงท่านพ่อตา ข้าเองก็กำลังหาทางช่วยอยู่ ข้าเป็นห่วงเจ้า อยากให้เจ้าอยู่ใกล้ข้า”“หากท่านเป็นห่วง

หรูเซียนพักอยู่ภายในห้อง จนถึงเวลามื้อเย็น พวกเสี่ยวตงที่ออกไปสืบหาข้อมูลก็เริ่มทยอยกลับมาที่โรงเตี๊ยม“คุณชาย ได้เรื่องแล้วขอรับ” หรูเซียนนางอยู่ในชุดบุรุษหรูเซียนนางเขยิบเข้าไปใกล้เสี่ยวตงทันที ตระกูลหวงยังคงไม่ได้เดินทางออกจากเมืองซีหนาน ด้วยระยะเดินทางด้วยเรือใช้เวลาเพียงสิบวัน อีกทั้งหนังสือแจ้งโยกย้ายก็เพิ่งมาถึงก่อนหน้าที่หรูเซียนจะถึงได้เพียงไม่กี่วัน พวกเขาจึงยังคงจัดเตรียมข้าวของอยู่เรื่องการโยกย้ายของตระกูลหวงสืบได้ไม่ยากนัก เมื่อบ่าวไพร่ และผู้เป็นแทบจะประกาศให้ชาวบ้านได้รู้ ด้วยตำแหน่งเจ้าหน้าที่เล็กๆ ในอำเภอ ได้โยกย้ายไปเป็นเจ้าหน้าที่อาลักษณ์ในเมืองหลวง ถึงจะตำแหน่งไม่ได้สูงมาก แต่มันก็สามารถทำให้เขามีหน้ามีตาไม่น้อยเลย“จะออกเดินทางในอีกห้าวันข้างหน้าขอรับ แต่เริ่มมีบ่าวไพร่บางส่วนที่ล่วงหน้าไปจัดเตรียมจวนเอาไว้ก่อน ข้าน้อยยังสืบรู้มาว่า ทั้งเป็นเป็นเพราะ...” เสี่ยวตงเหลือบมองหรูเซียนอย่างชั่งใจ“สามีข้าใช่หรือไม่ พูดมาเถิดท่านลุงตง ข้าพอจะรู้เรื่องมาบ้าง” หรูเซียนยิ้มบางออกมาเสี่ยวตงถอนหายใจออกมา “ใต้เท้าเว่ยเป็นผู้จัดหาตำแหน่งอาลักษณ์ให้คนตระกูลหวง ทั้งยังซื้อจวนใ

คนที่กระทำส่วนใหญ่ เป็นลูกน้องในกรมโยธาของบิดานาง แต่ตอนนี้คนพวกนี้กำลังวิ่งเต้นเพื่อหาหลักฐานมาช่วยยืนยันความผิดของบิดานางอยู่ เมื่อชาติที่แล้วที่บิดาของนางไม่รอดก็เพราะคนพวกนี้รอหลักฐานปลอมที่ใต้เท้าหวงกำลังจะนำไปส่งมอบที่เมืองหลวง“เรียกลุงตงเข้ามา เตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวง” นางจะต้องรีบกลับไปหากคนพวกนั้นกลัวว่าหลักฐานจะไม่สามารถเอาผิดบิดานางได้ ไม่แคล้วคงจะสังหารปิดปากบิดานางเสียพอเสี่ยวตงเข้ามาแล้ว หรูเซียนนางบอกเรื่องสมุดบัญชีที่นางตรวจสอบพบให้เขาได้รู้ เขาเองก็รู้ถึงความร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นเช่นกัน จึงได้รีบสั่งการให้คนของตนเตรียมตัวเพื่อเดินทางออกจากเมืองซีหนานทันทีที่ประตูเมืองเปิด“รองเสนาบดีสุ่ยเองก็มีส่วนรู้เห็น ทุกอย่างเกิดขึ้นภายใต้จมูกของท่านพ่อข้า มีเพียงท่านพ่อที่ไม่มีส่วนรู้เห็น ไม่แปลกที่พวกเขาจะกำจัดให้พ้นทาง” หรูเซียนพูดออกมาอย่างแค้นใจ“คุณหนู เหตุใดเรื่องเมืองเกือบสิบปีก่อน ถึงเพิ่งจะถูกรื้อขึ้นมาในตอนนี้ขอรับ” เสี่ยวตงไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลยสักนิด“มันเกี่ยวข้องกับความตายของบิดาอาเหลียง ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะอันใด รู้มาเพียงแค่นี้ เขาเองก็ไม่บ

“เจ้าคิดว่าเป็นข้า?” ลู่เหลียงมองนางอย่างปวดใจ ต่อให้เขาต้องการให้ลั่วจ้านตาย แต่ไม่ได้อยากให้เขาตายเพราะถูกฆ่าปิดปากเช่นนี้“หรือไม่ใช่ เป็นท่านที่อยากให้พ่อข้าตายมาโดยตลอด” หรูเซียนหันไปมองห่อผ้าที่มือของเสี่ยวจิ่ว ก่อนจะแย่งมาถือเอาไว้ในมือหรูเซียนโยนห่อผ้าที่มีสมุดบัญชีหลายเล่มใส่ตัวของลู่เหลียง แม้นางอยากจะโยนใส่หน้าของเขา แต่ว่าเรี่ยวแรงที่นางมีมันไม่พอ “แหกตาดูหลักฐานที่ข้าหามา เผื่อว่าท่านจะได้ตาสว่าง จะได้รู้ว่าคนที่ท่านสมควรแค้นไม่ใช่บิดาของข้า และข้าน้อยหวังว่าท่านใต้เท้าเว่ยจะให้ความเป็นธรรมกับตระกูลลั่วของข้า” นางมองเขาด้วยน้ำตาที่นองหน้า ก่อนจะให้เสี่ยวจิ่วประคองนางเข้าไปในจวนลู่เหลียงมองตามแผ่นหลังที่อ่อนแอของนางจนหายลับไป ก่อนจะเก็บสมุดบัญชีหลายเล่มขึ้นมาถือเอาไว้ พอเปิดออกดูเพียงแค่ไม่กี่หน้า ก็ราวกับถูกไม้ท่อนใหญ่ตีแสกหน้าทันที เมื่อหลักฐานที่หรูเซียนนางนำมา มันต่างจากสิ่งที่เขารู้มาโดยตลอดหนึ่งเล่มที่มีหลายชื่อของลั่วจ้านเป็นผู้ยักยอกเงิน เขาเคยเห็นมาก่อนแล้ว แต่อีกสองเล่มเขาเองก็เพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเล่มใดเป็นเล่มที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ลู่เห