LOGINShare
บทที่ 17: เศษเหรียญที่ไม่ได้นับ
publish date:
2026-05-31 11:21:15
Latest chapter
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 46: ข้อความสุดท้าย และการไถ่บาปของกัปตัน
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่คืนที่เตยค้นพบความลับในสมุดโน้ตปกดำ ความสัมพันธ์ในออฟฟิศสี่ทิศไม่ได้อึดอัดขึ้น แต่มันกลับมีความเข้าอกเข้าใจที่ลึกซึ้งโอบอุ้มพวกเขาไว้ ปลายไม่ได้กลับไปทำตัวร่าเริง หรือทำตัวแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแออีกแล้ว เขายอมรับสถานะการเป็น 'คนพังๆ' ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ และนั่นทำให้เขากลับมาเขียนก๊อปปี้งานโฆษณา (บนดิน) ให้กับบริษัทได้อย่างไหลลื่นอีกครั้ง คืนวันศุกร์... เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนพระรามเก้าเปียกชื้นและสะท้อนแสงไฟจากท้ายรถยนต์ที่ติดหนึบ ต้น แพร บิว ปลาย และเตย เพิ่งกลับมาถึงออฟฟิศหลังจากออกไปกินหมูกระทะฉลองปิดงบโปรเจกต์ของเดือนนี้ได้สำเร็จ “เดี๋ยวกูเช็กอินบ็อกซ์เพจแป๊บนะ แล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ” ปลายเดินไปทรุดตัวลงหน้าแท็บเล็ตส่วนกลาง เลื่อนปลดล็อกหน้าจอ แชตส่วนใหญ่เป็นข้อความระบายความเหนื่อยล้าจากงาน ซึ่งรินและเตยช่วยกันตอบไปบ้างแล้วในช่วงหัวค่ำ แต่มีข้อความหนึ่งเพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว จากแอคเคานต์ที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ ชื่อว่า **‘Moonlight_Tears’**ปลายกดเข้าไปอ่าน และเพียงแค่ประโยคแรกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... เลือดในกายของชา
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 45: บันทึกของนักบินหนีตาย และกาแล็กซีที่สูญหาย
สองสัปดาห์หลังจากผ่านพ้นวิกฤตสิบห้าล้านบาท... ออฟฟิศสี่ทิศกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ แผนงานต่างๆ ถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้การดูแลของริน เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แอดมินทั้งสี่คนผลัดเปลี่ยนเวรกันตอบข้อความและรับฟังปัญหาของลูกเพจเหมือนเช่นเคย เวลาห้าทุ่มครึ่ง... สมาชิกคนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงปลายที่นอนฟุบหลับอยู่หน้าโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ และเตยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงแฟ้มเอกสารและทำความสะอาดออฟฟิศ เตยเดินถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นมาจนถึงโต๊ะของปลาย เธอเห็นก็อปปี้ไรเตอร์รุ่นพี่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใต้ตาของปลายคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ขณะที่เตยกำลังจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่ให้ปลาย ศอกของเธอก็เผลอไปปัดโดน ‘สมุดโน้ตปกหนังสีดำ’ ที่วางหมิ่นเหม่ยอยู่ขอบโต๊ะ จนมันร่วงหล่นลงพื้นสมุดโน้ตตกลงบนพื้นพรม กระดาษด้านในเปิดกางออก เตยรีบก้มลงไปเก็บ เธอตั้งใจจะพับปิดมันเพื่อวางคืนที่เดิม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับลายมือไก่เขี่ยของปลายที่เขียนด้วยหมึกสีดำ มันคือพล็อตนิยายไซไฟที่โอมเคยเล่าให้ฟังว่าปลายแต่งค้างไว้มาหลายปี ด้วยความ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 44: การโต้กลับของคนพัง และเขี้ยวเล็บของหมาป่า
เช้าวันจันทร์ที่บรรยากาศอึมครึม... ภายในออฟฟิศของเอเจนซี่สี่ทิศ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมราวกับสุสาน แพรนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ บนโต๊ะมีซองจดหมายตราประทับจากสำนักงานกฎหมายส่งตรงมาจากแบรนด์เครื่องดื่มชูกำลัง เนื้อหาข้างในระบุชัดเจนถึงการยกเลิกสัญญาและเรียกร้องค่าเสียหายจากการผิดเงื่อนไขการประชาสัมพันธ์ เป็นจำนวนเงิน 15,000,000 บาท ต้นนั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขามีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนมาสองคืนติด รินและเตยนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาด้วยความเครียด ส่วนบิวเอาแต่นั่งหมุนเลนส์กล้องไปมาอย่างไร้จุดหมายมีเพียงปลายที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายตาทอดมองลงไปยังการจราจรที่ติดขัดเบื้องล่าง “สิบห้าล้าน...” แพรพึมพำเสียงแหบแห้ง “ต่อให้เราขายออฟฟิศนี้ ขายกล้องทุกตัว เอารถไปเข้าไฟแนนซ์... เราก็หาเงินมาคืนเขาก้อนเดียวไม่ทันหรอก... พวกเขาขีดเส้นตายให้เราโอนเงินภายในเจ็ดวัน ไม่งั้นจะส่งเรื่องฟ้องศาล”“กูเป็นคนเซ็นสัญญาเอง” ต้นลุกขึ้นยืนช้าๆ “กูจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง แพร... เตรียมเอกสารทำเรื่องถอดชื่อออกจากกรรมการบริษัทซะ กูจะยอมประกาศล้มละลายคนเดียว”“พูดเหี้ยอะไรต้น!” แพรตบโต๊
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 43: คำสารภาพ
สี่ทุ่มสี่สิบห้านาที... เสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาสังกะสีของหอพักเก่าๆ ย่านชานเมือง ปลายกำลังนั่งเหม่อมองหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ หน้าจอแสดงผลหน้าเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ที่เต็มไปด้วยคอมเมนต์ก่นด่า เขาไม่ได้กดลบ ไม่ได้ตอบโต้ เพียงแค่นั่งอ่านตัวอักษรที่กรีดแทงเหล่านั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เพจที่เขาสร้างมากับมือ... กำลังจะตายลงเพราะความโลภ **ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...**เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ปลายขมวดคิ้ว เขาไม่ได้สั่งอาหารเดลิเวอรี และเวลานี้ก็ไม่น่าจะมีใครมาหา ก็อปปี้ไรเตอร์หนุ่มลุกขึ้นไปบิดลูกบิดประตู เมื่อบานประตูเปิดออก ปลายก็ต้องชะงัก คนที่ยืนอยู่หน้าห้อง ไม่ใช่ CEO มาดเนี้ยบในชุดสูทราคาแพง แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่เปียกปอนไปด้วยละอองฝน เสื้อยืดสีดำยับย่น ผมเผ้าชี้ฟู ไหล่ที่เคยตั้งตรงอย่างคนมีความมั่นใจ บัดนี้ห่อตกลงมาอย่างคนหมดสภาพ ในมือซ้ายของต้น หิ้วถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ ภายในมีเบียร์สี่กระป๋อง กับลูกชิ้นปิ้งเหี่ยวๆ สองสามไม้ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ปลายมองหน้าเพื่อนรักที่ยืนตาแดงก่ำอยู่หน้าประตู สายตาของต้นไม่ได้มีความหยิ่งผยอง หรืออีโก้ของผู้บริหารหลงเหลืออยู่เล
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 42: การล่มสลายของศรัทธา
“น้องครับ... ขยับกระป๋องเครื่องดื่มให้หันโลโก้รับแสงไฟ LED อีกนิดนึงได้ไหมครับ? แล้วตอนที่พูดว่า ‘เหนื่อยจนอยากจะยอมแพ้’ ช่วยเอื้อมมือไปจับกระป๋องไว้หลวมๆ ด้วยนะ ฟีลลิ่งแบบต้องการพลังงานน่ะครับ”เสียงสั่งการของผู้กำกับโฆษณาจากฝั่งลูกค้า ดังทะลุความเงียบในสตูดิโอเช่าขนาดกะทัดรัด ไฟสปอตไลต์สองตัวถูกเปิดสว่างจ้า ลบเลือนเงามืดและบรรยากาศความหม่นหมองที่เป็นเอกลักษณ์ของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ จนหมดสิ้น บนเก้าอี้สตูลกลางเฟรมภาพ คือ ‘เอก’ พนักงานขับรถส่งอาหาร (Rider) วัยสี่สิบปี ที่เพิ่งถูกรถชนจนขาหักแต่บริษัทแอปพลิเคชันปฏิเสธการเยียวยา เขาคือ ‘คนพังๆ’ เคสที่ห้า ที่ทีมสี่ทิศคัดเลือกมาแต่ความแตกต่างก็คือ... วันนี้เอกไม่ได้นั่งอยู่ในมุมมืดเพื่อระบายความอัดอั้นอย่างโดดเดี่ยว เขาถูกจับมานั่งจัดแสง แต่งหน้ากลบความโทรม และมีกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังสีแดงสด ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะตัวเล็กข้างๆ บิวที่ยืนอยู่หลังกล้อง DSLR ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขามองภาพในจอมอนิเตอร์แล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก แสงมันสวย คมชัด ระดับงานโปรดักชันเฮาส์... แต่มันโคตรจะ ‘ตอแหล’ “ต้น... กูว่าให้พี่เอกเขาจับกระป๋องตอน
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 41: ตัวเลขหกหลัก และรอยร้าวในพื้นที่ปลอดภัย
หนึ่งเดือนผ่านไป นับตั้งแต่วันที่รินโยนป้ายชื่อตัวแทนประกันชีวิตทิ้งลงแอ่งน้ำข้างทางบรรยากาศในออฟฟิศขนาดกลางของเอเจนซี่โกลบอลวิชัน (ทีมสี่ทิศ) เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยมืดหม่นและอวลไปด้วยกลิ่นของความสิ้นหวัง บัดนี้มันเต็มไปด้วยพลังงานของการมีชีวิตรอด เสียงแป้นพิมพ์ดังระรัวสลับกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่ขาดสาย ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง รินในชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวและกางเกงยีนส์ทะมัดทะแมง ปราศจากสูทอึดอัดและรองเท้าส้นสูง กำลังคุยโทรศัพท์ประสานงานกับซัปพลายเออร์ด้วยน้ำเสียงที่สดใสและ ‘เป็นธรรมชาติ’ “พี่คะ ขอคิวไฟสตูดิโอสองตัววันพฤหัสบดีนี้นะคะ... ใช่ค่ะ โลเคชันเดิมเลย ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่” รินวางสายแล้วหันไปไฮไฟฟ์กับเตยที่เดินถือแฟ้มเอกสารผ่านมา อดีตเซลส์ขายประกันผู้แตกสลาย ได้รับโอกาสใหม่ในฐานะ ‘โปรเจกต์ โคออร์ดิเนเตอร์’ (Project Coordinator) ของทีม เธอไม่ต้องท่องสคริปต์หลอกขายความกลัวให้ใครอีกต่อไป หน้าที่ของเธอคือการจัดการตารางงานอันวุ่นวายของออฟฟิศให้เข้ารูปเข้ารอย ซึ่งทักษะการรับมือกับความกดดันจากงานเก่า ทำให้รินจัดการทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ โปรเจกต์ CSR สิบห้าล้านบาทของ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 8: รสชาติของความพ่ายแพ้ และเมล็ดพันธุ์แห่งคินสึงิ
กาแฟอเมริกาโน่เย็นในแก้วทรงสูงละลายจนรสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าบรรยากาศในล็อบบี้เลาจน์ของโรงแรมห้าดาวยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจที่จับกลุ่มคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าที่มุมกั้นความเป็นส่วนตัวมุมหนึ่ง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวหนาอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วนั
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 7: สมรภูมิร้อยล้านและสูทที่ไร้รอยยับ
โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 6: ศิลปะการหลบหนีและสตอรี่บอร์ดของคนบาป
ตีสี่สี่สิบห้านาที ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากยอดเสาสัญญาณบนตึกระฟ้าที่ยืนยันว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ห้องวอร์รูมบนชั้น 42 ของเอเจนซี่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แพรนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเสื้อสูทขอ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 5: ยอดภูเขาน้ำแข็งและตัวเลขที่ติดลบ
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิง
You May Also Like
นางฟ้าของคนคุก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ3.4K viewsชุด หนูรักเพื่อนพ่อ
วรรณอร4.8K viewsเกมกาม
วรดร/กัญนิชา/วิรัญชนา3.7K viewsเจ็ดกรรมกร
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ8.1K viewsพล็อตฆาตกรรมลับของริตา - ตึกพัก
ชมพู่ อักษราลัย246 viewsพ่อเดย์คลั่งรักเด็ก
อิมอิน710 viewsชุด ครูสาวร้อนรัก
อัมพุท1.5K viewsรวมเรื่องหัวใจเต้นเเรง
ยัยหนูอี๊ด1.3K views
