LOGINShare
บทที่ 12: กองถ่ายคนแพ้
publish date:
2026-05-27 17:21:09
Latest chapter
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 39: เบี้ยประกันของคนสิ้นหวัง
“ถ้าพี่ปลายกังวลเรื่องโรคร้ายแรง รินขอแนะนำแผน ‘โกลด์ แคร์ พลัส’ ตัวนี้นะคะ...” รินเปิดแฟ้มนำเสนอขาย กางออกตรงหน้าปลาย นิ้วเรียวที่เคลือบเล็บเจลสีนู้ดชี้ไปตามกราฟิกรูปโล่และตัวเลขความคุ้มครองที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงาม น้ำเสียงของเธอใสแจ๋ว ฉะฉาน และเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกราวกับสคริปต์ที่ถูกฝึกซ้อมมาเป็นร้อยรอบ “แผนนี้ครอบคลุมโรคร้ายแรงถึงห้าสิบโรคเลยค่ะ รวมถึงมะเร็งทุกระยะ ถ้าตรวจเจอ บริษัทจะจ่ายเงินก้อนให้พี่ปลายทันทีหนึ่งล้านบาท เพื่อเอาไปใช้รักษาตัวหรือเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว แถมยังมีค่าชดเชยรายวันกรณีแอดมิตด้วยนะคะ...” รินฉีกยิ้ม “ซื้อความอุ่นใจไว้เถอะค่ะพี่ เจ็บป่วยขึ้นมา เราจะได้ไม่ต้องเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปให้โรงพยาบาล”ปลายรับฟังเงียบๆ เขานั่งกอดอก สายตาไม่ได้มองที่โบรชัวร์สีสันสดใส แต่มองตรงเข้าไปในดวงตาของพนักงานขายสาว ที่แม้จะยิ้มกว้างแค่ไหน แต่ขอบตายังคงแดงช้ำและมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ ก็อปปี้ไรเตอร์วัยสามสิบสี่ปล่อยให้รินร่ายสคริปต์จนจบ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวไปข้างหน้า “ฟังดูดีนะ...” ปลายพยักหน้าช้าๆ ทำน้ำเสียงให้ดูแหบพร่าและอมทุกข์ “บอกตรงๆ นะริน... พี่เพิ่
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 38: รอยยิ้มเปื้อนฝุ่น และกรมธรรม์ที่แลกด้วยหยาดน้ำตา
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลังจากที่วิดีโอ ‘คำสารภาพของหลุมดำ’ ของกานต์ถูกเผยแพร่ออกไป... มันไม่ได้สร้างปรากฏการณ์ไวรัลแบบถล่มทลายในชั่วข้ามคืน ทว่ามันกลับค่อยๆ แทรกซึมลึกลงไปในโลกออนไลน์อย่างเงียบเชียบและทรงพลัง ยอดวิวที่วิ่งขึ้นอย่างช้าๆ มาพร้อมกับยอดแชร์ที่พุ่งสูงปรี๊ด หลายเพจข่าวและอินฟลูเอนเซอร์สายไอทีนำเรื่องราวของ Content Moderator ไปวิเคราะห์ต่อ สังคมเริ่มตั้งคำถามถึงสวัสดิภาพของคนทำงานกะดึกที่คอยกวาดขยะดิจิทัล ท้ายคลิปวิดีโอ มีเพียงโลโก้เล็กๆ ของแบรนด์รถ EV ของคุณสมภพ ปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความเรียบง่าย: ‘ขับเคลื่อนความเข้าใจ... เพื่อทุกชีวิตที่อยู่เบื้องหลังความสวยงาม’มันเป็นการสปอนเซอร์ (Sponsorship) ที่แนบเนียน ไม่ยัดเยียด และทำให้แบรนด์ดูเป็น ‘ผู้สนับสนุนพื้นที่ปลอดภัย’ อย่างแท้จริง คุณสมภพส่งอีเมลสั้นๆ มาหาแพรในเช้าวันรุ่งขึ้น มีเพียงคำว่า *‘Excellent work.’* ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะการันตีงบประมาณสิบห้าล้านบาทให้อยู่ในมือของพวกเค้าอย่างปลอดภัย ที่ร้านกาแฟของโอม... บ่ายวันอังคารที่อากาศร้อนอบอ้าว ปลายนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เข้ามุมตัวเดิม บนโต๊ะมีแก้วอเมริกาโน่เย็นที่น้ำแข็งละลาย
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 37: ห้องเช่าสีฟ้า และคำสารภาพของหลุมดำ
สามวันผ่านไปนับตั้งแต่มื้อเช้าที่ร้านโจ๊กริมทาง กานต์ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในลูปเดิมๆ ตื่นตอนสี่ทุ่ม อาบน้ำ แต่งตัว ฝ่าความมืดไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ออฟฟิศ ลบขยะของโลกออนไลน์ แล้วกลับมานอนตอนพระอาทิตย์ขึ้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปเหมือนฟันเฟืองที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป... คือนามบัตรสีดำยับๆ ที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องพักของเขา เวลาตีสอง... วันหยุดพักผ่อนของกานต์ ห้องเช่าขนาดยี่สิบตารางเมตรถูกปิดทับด้วยผ้าม่านทึบแสง สองชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้แสงแดดในเวลากลางวันเล็ดลอดเข้ามารบกวนการนอน แต่ในเวลานี้ที่เป็นกลางคืน ห้องทั้งห้องกลับมืดสนิทราวกับถ้ำลึก มีเพียงแสงสีฟ้าอมเทาจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่กานต์เปิดทิ้งไว้ สาดสะท้อนให้เห็นสภาพห้องที่รกเรื้อไปด้วยกล่องข้าวสะดวกซื้อและกระป๋องกาแฟเปล่า กานต์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวเก่าที่หนังลอกหลุดลุ่ย เขามองนามบัตรใบนั้นสลับกับหน้าต่างแชตของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ คำพูดของปลายที่ริมถนนยังคงดังก้องอยู่ในหัว *‘ถ้าวันไหนมึงตื่นขึ้นมาตอนสี่ทุ่ม แล้วรู้สึกว่ามึงไม่อยากเป็นผีที่ไม่มีใครเห็นอีกต่อไปแล้ว...’*กานต์สูดล
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 36: มื้อเช้าของคนเป็น มื้อเย็นของคนตาย
หกโมงสิบห้านาที... ประตูบานเลื่อนอัตโนมัติของอาคารสำนักงานใหญ่ย่านพระรามเก้าเปิดออก พร้อมกับร่างของกานต์ที่ก้าวพ้นจากความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ ออกมาปะทะกับมวลอากาศร้อนชื้นและกลิ่นควันท่อไอเสียของกรุงเทพมหานครยามเช้า แสงอาทิตย์อ่อนๆ ที่สาดส่องลงมา ควรอบอุ่นและให้ความหวังในการเริ่มต้นวันใหม่ แต่สำหรับกานต์ แสงนั้นแสบตาจนเขาต้องดึงฮู้ดสีเทาขึ้นมาคลุมศีรษะและหรี่ตาลงราวกับแวมไพร์ที่หวาดกลัวแสงแดด ทางเท้าเริ่มพลุกพล่าน พนักงานออฟฟิศในชุดทำงานรีดเรียบกริบเดินสวนทางกานต์เข้าไปในตึก บางคนถือแก้วกาแฟแบรนด์ดัง บางคนคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปสู่อนาคต... ในขณะที่กานต์กำลังลากสังขารที่แบกรับความโสมมของโลกออนไลน์มาทั้งคืน เพื่อกลับไปซุกตัวในห้องแคบๆ เขาเดินเลี้ยวซ้ายตรงหัวมุมถนน ตามที่คนแปลกหน้าในแชตบอกไว้ ร้านกาแฟเล็กๆ แบบคีออสตั้งอยู่ริมทางเท้า กานต์เดินเข้าไปหยุดหน้าเคาน์เตอร์ บาริสต้าสาวที่กำลังยุ่งกับการเตรียมเปิดร้านเงยหน้าขึ้นมอง “เอ่อ... มีคนฝากเงินไว้ สั่งอเมริกาโน่ร้อน...” กานต์พูดเสียงแผ่ว “แก้วของคนกะดึกครับ”บาริสต้าสาวยิ้มกว้าง “อ๋อ! พี่ผู้ชาย
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 35: ตามรอยวิญญาณดิจิทัล
“จะบ้าเหรอปลาย... คนคอมเมนต์เพจเราตั้งหลายร้อยคน จะให้แพรไปงมหาคนๆ เดียวที่ใช้ชื่อโปรไฟล์ว่าผีเนี่ยนะ กฎหมาย PDPA (พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล) ก็ค้ำคออยู่ ไปแฮ็กไอพีแอดเดรสเขาไม่ได้หรอกนะ แพรเป็นบริษัททำสื่อ ไม่ใช่หน่วยสืบราชการลับ!”แพรโวยวายเสียงดังลั่นออฟฟิศของต้น ในขณะที่มือก็กำลังพิมพ์รัวลงบนคีย์บอร์ดแมคบุ๊กอย่างขะมักเขม้น แว่นตากรองแสงสีฟ้าของ CEO สาวสะท้อนภาพบรรทัดโค้ดและกราฟข้อมูล (Data Visualization) ที่สลับซับซ้อน“เราไม่ได้บอกให้แพรไปแฮ็กข้อมูลส่วนตัวเขา” ปลายนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟา มือถือแก้วกาแฟดำ “แค่ให้แพรใช้ ‘เครื่องมือ’ วิเคราะห์พฤติกรรม (Behavioral Analysis) ของแอคเคานต์นี้ดู... ภาษาที่เขาพิมพ์ เวลาที่เขากดส่ง แพรบอกเองไม่ใช่เหรอว่า Data Analytics มันบอกตัวตนคนได้แม่นกว่าหมอดูเสียอีก”แพรจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่ปลายพูดคือความจริงในโลกบนดิน แพรคือผู้เชี่ยวชาญด้านการแกะรอยผู้บริโภคเพื่อยิงแอดโฆษณา เธอคุ้นเคยกับการเปลี่ยนพฤติกรรมมนุษย์ให้กลายเป็นตัวเลข วันนี้เธอแค่ต้องใช้ทักษะเดียวกันเพื่อตามหา ‘คนพังๆ’ หนึ่งคน“โอเค... แพรใช้โปรแกรม Social Listen
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 34: ผีเฝ้ากะดึก และขยะของโลกออนไลน์
ตีสามสิบห้านาที...ในขณะที่กรุงเทพมหานครกำลังหลับใหลและจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา บนชั้น 18 ของอาคารสำนักงานใจกลางย่านพระรามเก้า กลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวโพลนที่เปิดทิ้งไว้เต็มพิกัดห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ไร้หน้าต่าง ถูกซอยแบ่งเป็นพาร์ทิชันขนาดเล็กนับร้อยช่อง อุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศถูกตั้งไว้ที่ 18 องศาเซลเซียสเพื่อรักษาเสถียรภาพของเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ แต่มันกลับแช่แข็งความรู้สึกของมนุษย์ที่นั่งอยู่หน้าจอให้ชาชินตามไปด้วย‘กานต์’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี นั่งห่อไหล่อยู่ใต้เสื้อกันหนาวแบบมีฮู้ดสีเทาเข้ม แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์ขนาด 27 นิ้วสองจอสาดสะท้อนเข้ากับแว่นตากรองแสงของเขา กานต์กำลังทำหน้าที่เป็น ‘คอนเทนต์ มอดิเรเตอร์’ (Content Moderator) ให้กับแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียระดับโลกหน้าที่ของเขาไม่ได้มีอะไรซับซ้อน... เขาแค่ต้องนั่งดูกองขยะของมนุษยชาตินิ้วชี้ขวาของกานต์ขยับคลิกเมาส์อย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนไปทุกๆ สามวินาที... ภาพอุบัติเหตุสยดสยอง ภาพการทารุณกรรมสัตว์ ข้อความด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายที่สุดเท่าที่พจนานุกรมจะบัญญัติไว้ ภาพอนาจาร และข่าวปลอมที่เ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 8: รสชาติของความพ่ายแพ้ และเมล็ดพันธุ์แห่งคินสึงิ
กาแฟอเมริกาโน่เย็นในแก้วทรงสูงละลายจนรสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าบรรยากาศในล็อบบี้เลาจน์ของโรงแรมห้าดาวยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจที่จับกลุ่มคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าที่มุมกั้นความเป็นส่วนตัวมุมหนึ่ง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวหนาอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วนั
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 7: สมรภูมิร้อยล้านและสูทที่ไร้รอยยับ
โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 6: ศิลปะการหลบหนีและสตอรี่บอร์ดของคนบาป
ตีสี่สี่สิบห้านาที ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากยอดเสาสัญญาณบนตึกระฟ้าที่ยืนยันว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ห้องวอร์รูมบนชั้น 42 ของเอเจนซี่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แพรนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเสื้อสูทขอ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 5: ยอดภูเขาน้ำแข็งและตัวเลขที่ติดลบ
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิง
You May Also Like
ชุด แอบซาบซ่าน
อัมพุท4.6K viewsหกฝรั่ง
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ12.3K viewsเส้นทางเชื่อมใจ
Bosskerr829 viewsรวมเรื่องหัวใจเต้นเเรง
ยัยหนูอี๊ด1.1K viewsแก้วตา ดวงใจ
กวีเก้านิ้ว261 viewsพี่วิศวะติวหนัก เตียงสั่นไม่ไหว
พริมริน1.9K viewsปูเปลี่ยนชีวิต
Bosskerr1.9K viewsลุงเหมือง ภารโรงพันล้าน
Bosskerr1.2K views
