Beranda / อื่น ๆ / ระหว่างที่เราหายไป / บทที่ 37: ห้องเช่าสีฟ้า และคำสารภาพของหลุมดำ

Share

บทที่ 37: ห้องเช่าสีฟ้า และคำสารภาพของหลุมดำ

Penulis: Wanderer
last update Tanggal publikasi: 2026-08-24 14:46:09

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่มื้อเช้าที่ร้านโจ๊กริมทาง

กานต์ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในลูปเดิมๆ ตื่นตอนสี่ทุ่ม อา
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 50 (ตอนจบ): พื้นที่สำหรับ ลบศูนย์จุดห้าตลอดกาล

    เวลาตีสี่ตรง... กรุงเทพมหานครหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มแห่งความมืดมิด ท้องถนนว่างเปล่า ไร้ซึ่งความวุ่นวายของการแก่งแย่ง ตึกระฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยไฟของคนทำงานล่วงเวลา บัดนี้ดับมืดลง เหลือเพียงแสงไฟกะพริบเตือนเครื่องบินบนยอดตึกสูง นี่คือช่วงเวลาที่โลกบนดินหยุดหมุน และเป็นช่วงเวลาที่โลกใต้ดิน... เริ่มต้นมีชีวิต ณ สตูดิโอเล็กๆ ชั้นสองของร้านกาแฟโอม... แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากหน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ สาดส่องกระทบใบหน้าของชายวัยสามสิบสี่และเด็กสาววัยยี่สิบสอง ปลายในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่ง นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ในมือถือแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดไปแล้ว เขาสวมแว่นตากรองแสง จ้องมองหน้าต่างอินบ็อกซ์ของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ที่ตอนนี้มียอดผู้ติดตามเกือบสองแสนคน ข้างๆ เขา เตยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้อีกตัว เธอกำลังใช้แท็บเล็ตพิมพ์ตอบข้อความลูกเพจด้วยความตั้งใจ “พี่ปลายคะ...” เตยเอ่ยทำลายความเงียบ “เคสนี้ทักมาบอกว่า เพิ่งเรียนจบมาได้สามเดือน แต่หางานทำไม่ได้เลย พ่อแม่ก็เอาไปเปรียบเทียบกับลูกบ้านอื่นจนเขาไม่อยากตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้ว... เตยตอบเขาไปว่า ‘การตกงาน ไม่ได้แปลว่าชีวิตเราล้มเหลวนะคะ มันแปลว่

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 49: แกลเลอรีลบศูนย์จุดห้า

    บ่ายวันอาทิตย์กลางเดือนธันวาคม... อากาศกรุงเทพมหานครเย็นลงเล็กน้อย โกดังเก่าที่ถูกรีโนเวตเป็นอาร์ตแกลเลอรีอินดี้ย่านเจริญกรุง คลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับร้อยคนที่ต่อแถวยาวเหยียดออกไปถึงริมถนน พวกเขาไม่ได้มารอซื้อสินค้าลิมิเต็ดเอดิชัน ไม่ได้มารอดูศิลปินเกาหลี แต่พวกเขาเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมงานนิทรรศการศิลปะที่มีชื่อว่า ‘Exhibition of the Broken: ร่องรอยของคนลบศูนย์จุดห้า’ภายในโกดังถูกจัดแสงอย่างจงใจให้มืดสลัว ผนังปูนเปลือยถูกฉาบด้วยแสงไฟสปอตไลต์ที่ส่องกระทบกรอบรูปขนาดใหญ่ที่แขวนเรียงราย มันคือนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำฝีมือของ ‘บิว’ อดีตอาร์ตไดเรกเตอร์สายโฆษณา ที่ลั่นชัตเตอร์บันทึกวินาทีแห่งความเปราะบางของคนในโลกทุนนิยม ภาพถ่ายแต่ละใบไม่มีการรีทัชลบรอยเหี่ยวย่น ไม่มีการแต่งหน้าลบรอยคล้ำใต้ตา ทุกภาพคมชัดและเปลือยเปล่าถึงหัวใจ ใต้ภาพถ่ายแต่ละใบ มีป้ายอะคริลิกเล็กๆ สลัก ‘คำโฆษณา’ ที่เขียนโดย ‘ปลาย’ ก็อปปี้ไรเตอร์ผู้หลุดพ้นจากวงโคจรแห่งการโกหก ภาพแรกตรงทางเข้า... คือภาพเสี้ยวหน้าของ ‘กานต์’ คอนเทนต์มอดิเรเตอร์ ที่กำลังจ้องมองแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องมืดมิด แววตาของเขาดูอิดโรยแต่แฝงความเ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 48: ตอนจบของกัปตันเจคอบ

    หกเดือนผ่านไป... สายฝนแห่งฤดูมรสุมผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้ากรุงเทพมหานครในเดือนพฤศจิกายนโปร่งใสและมีลมเย็นพัดเอื่อย บรรยากาศของเมืองหลวงยังคงเร่งรีบ ทุนนิยมยังคงหมุนกงล้อของมันไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่สำหรับฟันเฟืองบางตัว... พวกเขาได้ค้นพบจังหวะการหมุนของตัวเองแล้ว ที่ออฟฟิศ ‘สี่ทิศ ครีเอทีฟ เอเจนซี่’“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า ทางเราคงไม่สามารถรับทำแคมเปญโฆษณายาลดน้ำหนักตัวนี้ได้ค่ะ... ใช่ค่ะ ถึงจะมี อย. แต่ก๊อปปี้ที่บรีฟมาให้เคลมว่า ‘ผอมทันใจในสามวัน’ มันเกินจริงไป และอาจสร้างค่านิยมที่ผิดให้วัยรุ่นได้ค่ะ...”รินในชุดกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตคอจีนสีเอิร์ธโทน นั่งหลังตรง คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่น้ำเสียงหนักแน่นอย่างมืออาชีพ “ค่ะ เข้าใจค่ะว่าบัดเจ็ตสิบล้าน... แต่ทางเรามีนโยบายชัดเจนเรื่องความโปร่งใสของคอนเทนต์ค่ะ ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ ขอบคุณที่นึกถึงสี่ทิศค่ะ สวัสดีค่ะ”รินวางสายโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับต้นและแพรที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ที่โต๊ะประชุม “ปฏิเสธเงินสิบล้านไปอีกเจ้าแล้วนะพี่ต้น” รินหัวเราะเบาๆ “เดือนนี้เราปฏิเสธงานสายเทา สายโอเวอร์เคลมไปสี่งาน

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 47: งานเลี้ยงส่งบนดิน และการเติบโตใต้ดิน

    ป้าย ‘CLOSED’ ถูกพลิกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านกาแฟของโอมตั้งแต่หกโมงเย็น บรรยากาศภายในร้านไม่ได้เงียบเหงา แต่กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ กลิ่นเนื้อย่างจากเตาปิกนิกที่โอมอุตส่าห์ไปยืมร้านข้างๆ มาตั้งไว้กลางร้าน และกลิ่นคราฟต์เบียร์ผสมกับกาแฟคั่วเข้ม นี่คืองานเลี้ยงฉลองที่แปลกประหลาดที่สุด... เพราะมันคืองานฉลองให้กับความสำเร็จของการ ‘รอดตาย’ และการ ‘แยกทาง’ ข่าวการช่วยชีวิตลูกเพจบนดาดฟ้าตึกร้างเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม หน้าหนังสือพิมพ์และสำนักข่าวออนไลน์ต่างพากันตั้งคำถามถึงความกดดันของคนวัยทำงาน และยกย่องแอดมินเพจนิรนามกลุ่มนี้ แต่สำหรับกลุ่มสี่ทิศและทีมงาน... พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่อยากกลับมานั่งจิบเบียร์เย็นๆ ในฐานะคนธรรมดาที่ยังมีลมหายใจ ต้นในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบายๆ ลุกขึ้นยืน เขาหยิบขวดเบียร์เปล่ามาเคาะกับแก้วใสเพื่อขอเสียง “เอาล่ะทุกคน... ในฐานะที่กูเป็นคนที่สร้างปัญหาหนักที่สุดจนเกือบพาพวกเราไปนอนคุก” ต้นหัวเราะแห้งๆ โดยมีแพรส่งสายตาค้อนให้วงใหญ่ “กูขอเป็นคนเปิดประเด็นเลยแล้วกัน”ทุกคนในวงปิ้งย่างวางตะเกี

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 46: ข้อความสุดท้าย และการไถ่บาปของกัปตัน

    หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่คืนที่เตยค้นพบความลับในสมุดโน้ตปกดำ ความสัมพันธ์ในออฟฟิศสี่ทิศไม่ได้อึดอัดขึ้น แต่มันกลับมีความเข้าอกเข้าใจที่ลึกซึ้งโอบอุ้มพวกเขาไว้ ปลายไม่ได้กลับไปทำตัวร่าเริง หรือทำตัวแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแออีกแล้ว เขายอมรับสถานะการเป็น 'คนพังๆ' ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ และนั่นทำให้เขากลับมาเขียนก๊อปปี้งานโฆษณา (บนดิน) ให้กับบริษัทได้อย่างไหลลื่นอีกครั้ง คืนวันศุกร์... เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนพระรามเก้าเปียกชื้นและสะท้อนแสงไฟจากท้ายรถยนต์ที่ติดหนึบ ต้น แพร บิว ปลาย และเตย เพิ่งกลับมาถึงออฟฟิศหลังจากออกไปกินหมูกระทะฉลองปิดงบโปรเจกต์ของเดือนนี้ได้สำเร็จ “เดี๋ยวกูเช็กอินบ็อกซ์เพจแป๊บนะ แล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ” ปลายเดินไปทรุดตัวลงหน้าแท็บเล็ตส่วนกลาง เลื่อนปลดล็อกหน้าจอ แชตส่วนใหญ่เป็นข้อความระบายความเหนื่อยล้าจากงาน ซึ่งรินและเตยช่วยกันตอบไปบ้างแล้วในช่วงหัวค่ำ แต่มีข้อความหนึ่งเพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว จากแอคเคานต์ที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ ชื่อว่า **‘Moonlight_Tears’**ปลายกดเข้าไปอ่าน และเพียงแค่ประโยคแรกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... เลือดในกายของชา

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 45: บันทึกของนักบินหนีตาย และกาแล็กซีที่สูญหาย

    สองสัปดาห์หลังจากผ่านพ้นวิกฤตสิบห้าล้านบาท... ออฟฟิศสี่ทิศกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ แผนงานต่างๆ ถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้การดูแลของริน เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แอดมินทั้งสี่คนผลัดเปลี่ยนเวรกันตอบข้อความและรับฟังปัญหาของลูกเพจเหมือนเช่นเคย เวลาห้าทุ่มครึ่ง... สมาชิกคนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงปลายที่นอนฟุบหลับอยู่หน้าโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ และเตยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงแฟ้มเอกสารและทำความสะอาดออฟฟิศ เตยเดินถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นมาจนถึงโต๊ะของปลาย เธอเห็นก็อปปี้ไรเตอร์รุ่นพี่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใต้ตาของปลายคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ขณะที่เตยกำลังจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่ให้ปลาย ศอกของเธอก็เผลอไปปัดโดน ‘สมุดโน้ตปกหนังสีดำ’ ที่วางหมิ่นเหม่ยอยู่ขอบโต๊ะ จนมันร่วงหล่นลงพื้นสมุดโน้ตตกลงบนพื้นพรม กระดาษด้านในเปิดกางออก เตยรีบก้มลงไปเก็บ เธอตั้งใจจะพับปิดมันเพื่อวางคืนที่เดิม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับลายมือไก่เขี่ยของปลายที่เขียนด้วยหมึกสีดำ มันคือพล็อตนิยายไซไฟที่โอมเคยเล่าให้ฟังว่าปลายแต่งค้างไว้มาหลายปี ด้วยความ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 4: ราคาของความสมบูรณ์แบบ

    เข็มนาฬิกาบนผนังออฟฟิศชี้บอกเวลาตีสองสี่สิบห้านาที เสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอคือเสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชั้น 42 ของอาคารสำนักงานใจกลางเมือง แสงไฟในโซนทำงานส่วนใหญ่ถูกปิดลงแล้ว เหลือเพียงไฟดาวน์ไลท์ไม่กี่ดวงที่ส่องสว่างลงมาตรงโต๊ะทำงานชั่วคราวของปลาย หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงสว่างจ้

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 3: ดาต้า หน้ากาก และซากความฝัน

    สามวันหลังจากการประชุมครั้งแรก ห้องกระจกของต้นกลายสภาพเป็นวอร์รูม (War Room) ที่เต็มไปด้วยกระดานไวท์บอร์ด โพสต์อิทหลากสี และแก้วกาแฟที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืน บรรยากาศในห้องตลบอบอวลไปด้วยความเครียดที่ถูกกดทับไว้ใต้รอยยิ้มบางๆ แบบมืออาชีพ แพรยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ เลเซอร์พอยเตอร์ในมือของเธอชี้ไปที่กราฟ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 2: รอยยิ้มพลาสติก

    โถงล็อบบี้ของอาคารสำนักงานใจกลางสุขุมวิทเย็นเฉียบจนบาดผิว ปลายยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกบานยักษ์ที่กรุผนังตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เสื้อยืดสีดำที่ซักจนคอเริ่มย้วย กางเกงยีนส์ตัวเก่ง และรองเท้าผ้าใบที่ผ่านการลุยฝนมานับไม่ถ้วน ดูตัดกับพนักงานออฟฟิศที่เดินขวักไขว่ด้วยชุดสูทและเดรสแบรนด์เนมอย่างสิ้นเชิ

  • ระหว่างที่เราหายไป   บทที่ 1: “ความยินดี” ที่ปลายนิ้ว

    แสงไฟนีออนสีส้มหม่นจากป้ายโฆษณาริมถนนสาทรสาดลอดผ่านบานกระจกของร้านกาแฟที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า “ปลาย” ชายหนุ่มวัย 34 ปี นั่งจ้องหน้าจอแมคบุ๊กที่เปิดโปรแกรมพิมพ์เอกสารค้างไว้ เคอร์เซอร์กะพริบเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความว่างเปล่าในห

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status