Mag-log inShare
บทที่ 34: ผีเฝ้ากะดึก และขยะของโลกออนไลน์
Petsa ng paglalathala:
2026-08-13 09:57:23
Pinakabagong kabanata
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 50 (ตอนจบ): พื้นที่สำหรับ ลบศูนย์จุดห้าตลอดกาล
เวลาตีสี่ตรง... กรุงเทพมหานครหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มแห่งความมืดมิด ท้องถนนว่างเปล่า ไร้ซึ่งความวุ่นวายของการแก่งแย่ง ตึกระฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยไฟของคนทำงานล่วงเวลา บัดนี้ดับมืดลง เหลือเพียงแสงไฟกะพริบเตือนเครื่องบินบนยอดตึกสูง นี่คือช่วงเวลาที่โลกบนดินหยุดหมุน และเป็นช่วงเวลาที่โลกใต้ดิน... เริ่มต้นมีชีวิต ณ สตูดิโอเล็กๆ ชั้นสองของร้านกาแฟโอม... แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากหน้าจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ สาดส่องกระทบใบหน้าของชายวัยสามสิบสี่และเด็กสาววัยยี่สิบสอง ปลายในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่ง นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ในมือถือแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดไปแล้ว เขาสวมแว่นตากรองแสง จ้องมองหน้าต่างอินบ็อกซ์ของเพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ที่ตอนนี้มียอดผู้ติดตามเกือบสองแสนคน ข้างๆ เขา เตยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้อีกตัว เธอกำลังใช้แท็บเล็ตพิมพ์ตอบข้อความลูกเพจด้วยความตั้งใจ “พี่ปลายคะ...” เตยเอ่ยทำลายความเงียบ “เคสนี้ทักมาบอกว่า เพิ่งเรียนจบมาได้สามเดือน แต่หางานทำไม่ได้เลย พ่อแม่ก็เอาไปเปรียบเทียบกับลูกบ้านอื่นจนเขาไม่อยากตื่นขึ้นมาตอนเช้าแล้ว... เตยตอบเขาไปว่า ‘การตกงาน ไม่ได้แปลว่าชีวิตเราล้มเหลวนะคะ มันแปลว่
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 49: แกลเลอรีลบศูนย์จุดห้า
บ่ายวันอาทิตย์กลางเดือนธันวาคม... อากาศกรุงเทพมหานครเย็นลงเล็กน้อย โกดังเก่าที่ถูกรีโนเวตเป็นอาร์ตแกลเลอรีอินดี้ย่านเจริญกรุง คลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับร้อยคนที่ต่อแถวยาวเหยียดออกไปถึงริมถนน พวกเขาไม่ได้มารอซื้อสินค้าลิมิเต็ดเอดิชัน ไม่ได้มารอดูศิลปินเกาหลี แต่พวกเขาเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมงานนิทรรศการศิลปะที่มีชื่อว่า ‘Exhibition of the Broken: ร่องรอยของคนลบศูนย์จุดห้า’ภายในโกดังถูกจัดแสงอย่างจงใจให้มืดสลัว ผนังปูนเปลือยถูกฉาบด้วยแสงไฟสปอตไลต์ที่ส่องกระทบกรอบรูปขนาดใหญ่ที่แขวนเรียงราย มันคือนิทรรศการภาพถ่ายขาวดำฝีมือของ ‘บิว’ อดีตอาร์ตไดเรกเตอร์สายโฆษณา ที่ลั่นชัตเตอร์บันทึกวินาทีแห่งความเปราะบางของคนในโลกทุนนิยม ภาพถ่ายแต่ละใบไม่มีการรีทัชลบรอยเหี่ยวย่น ไม่มีการแต่งหน้าลบรอยคล้ำใต้ตา ทุกภาพคมชัดและเปลือยเปล่าถึงหัวใจ ใต้ภาพถ่ายแต่ละใบ มีป้ายอะคริลิกเล็กๆ สลัก ‘คำโฆษณา’ ที่เขียนโดย ‘ปลาย’ ก็อปปี้ไรเตอร์ผู้หลุดพ้นจากวงโคจรแห่งการโกหก ภาพแรกตรงทางเข้า... คือภาพเสี้ยวหน้าของ ‘กานต์’ คอนเทนต์มอดิเรเตอร์ ที่กำลังจ้องมองแสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องมืดมิด แววตาของเขาดูอิดโรยแต่แฝงความเ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 48: ตอนจบของกัปตันเจคอบ
หกเดือนผ่านไป... สายฝนแห่งฤดูมรสุมผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้ากรุงเทพมหานครในเดือนพฤศจิกายนโปร่งใสและมีลมเย็นพัดเอื่อย บรรยากาศของเมืองหลวงยังคงเร่งรีบ ทุนนิยมยังคงหมุนกงล้อของมันไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่สำหรับฟันเฟืองบางตัว... พวกเขาได้ค้นพบจังหวะการหมุนของตัวเองแล้ว ที่ออฟฟิศ ‘สี่ทิศ ครีเอทีฟ เอเจนซี่’“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า ทางเราคงไม่สามารถรับทำแคมเปญโฆษณายาลดน้ำหนักตัวนี้ได้ค่ะ... ใช่ค่ะ ถึงจะมี อย. แต่ก๊อปปี้ที่บรีฟมาให้เคลมว่า ‘ผอมทันใจในสามวัน’ มันเกินจริงไป และอาจสร้างค่านิยมที่ผิดให้วัยรุ่นได้ค่ะ...”รินในชุดกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตคอจีนสีเอิร์ธโทน นั่งหลังตรง คุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่น้ำเสียงหนักแน่นอย่างมืออาชีพ “ค่ะ เข้าใจค่ะว่าบัดเจ็ตสิบล้าน... แต่ทางเรามีนโยบายชัดเจนเรื่องความโปร่งใสของคอนเทนต์ค่ะ ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ ขอบคุณที่นึกถึงสี่ทิศค่ะ สวัสดีค่ะ”รินวางสายโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับต้นและแพรที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ที่โต๊ะประชุม “ปฏิเสธเงินสิบล้านไปอีกเจ้าแล้วนะพี่ต้น” รินหัวเราะเบาๆ “เดือนนี้เราปฏิเสธงานสายเทา สายโอเวอร์เคลมไปสี่งาน
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 47: งานเลี้ยงส่งบนดิน และการเติบโตใต้ดิน
ป้าย ‘CLOSED’ ถูกพลิกแขวนไว้ที่ประตูกระจกหน้าร้านกาแฟของโอมตั้งแต่หกโมงเย็น บรรยากาศภายในร้านไม่ได้เงียบเหงา แต่กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ กลิ่นเนื้อย่างจากเตาปิกนิกที่โอมอุตส่าห์ไปยืมร้านข้างๆ มาตั้งไว้กลางร้าน และกลิ่นคราฟต์เบียร์ผสมกับกาแฟคั่วเข้ม นี่คืองานเลี้ยงฉลองที่แปลกประหลาดที่สุด... เพราะมันคืองานฉลองให้กับความสำเร็จของการ ‘รอดตาย’ และการ ‘แยกทาง’ ข่าวการช่วยชีวิตลูกเพจบนดาดฟ้าตึกร้างเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคม หน้าหนังสือพิมพ์และสำนักข่าวออนไลน์ต่างพากันตั้งคำถามถึงความกดดันของคนวัยทำงาน และยกย่องแอดมินเพจนิรนามกลุ่มนี้ แต่สำหรับกลุ่มสี่ทิศและทีมงาน... พวกเขาไม่ได้ต้องการเป็นฮีโร่ พวกเขาแค่อยากกลับมานั่งจิบเบียร์เย็นๆ ในฐานะคนธรรมดาที่ยังมีลมหายใจ ต้นในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบายๆ ลุกขึ้นยืน เขาหยิบขวดเบียร์เปล่ามาเคาะกับแก้วใสเพื่อขอเสียง “เอาล่ะทุกคน... ในฐานะที่กูเป็นคนที่สร้างปัญหาหนักที่สุดจนเกือบพาพวกเราไปนอนคุก” ต้นหัวเราะแห้งๆ โดยมีแพรส่งสายตาค้อนให้วงใหญ่ “กูขอเป็นคนเปิดประเด็นเลยแล้วกัน”ทุกคนในวงปิ้งย่างวางตะเกี
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 46: ข้อความสุดท้าย และการไถ่บาปของกัปตัน
หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่คืนที่เตยค้นพบความลับในสมุดโน้ตปกดำ ความสัมพันธ์ในออฟฟิศสี่ทิศไม่ได้อึดอัดขึ้น แต่มันกลับมีความเข้าอกเข้าใจที่ลึกซึ้งโอบอุ้มพวกเขาไว้ ปลายไม่ได้กลับไปทำตัวร่าเริง หรือทำตัวแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแออีกแล้ว เขายอมรับสถานะการเป็น 'คนพังๆ' ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ และนั่นทำให้เขากลับมาเขียนก๊อปปี้งานโฆษณา (บนดิน) ให้กับบริษัทได้อย่างไหลลื่นอีกครั้ง คืนวันศุกร์... เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที ฝนเพิ่งหยุดตก ถนนพระรามเก้าเปียกชื้นและสะท้อนแสงไฟจากท้ายรถยนต์ที่ติดหนึบ ต้น แพร บิว ปลาย และเตย เพิ่งกลับมาถึงออฟฟิศหลังจากออกไปกินหมูกระทะฉลองปิดงบโปรเจกต์ของเดือนนี้ได้สำเร็จ “เดี๋ยวกูเช็กอินบ็อกซ์เพจแป๊บนะ แล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ” ปลายเดินไปทรุดตัวลงหน้าแท็บเล็ตส่วนกลาง เลื่อนปลดล็อกหน้าจอ แชตส่วนใหญ่เป็นข้อความระบายความเหนื่อยล้าจากงาน ซึ่งรินและเตยช่วยกันตอบไปบ้างแล้วในช่วงหัวค่ำ แต่มีข้อความหนึ่งเพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว จากแอคเคานต์ที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ ชื่อว่า **‘Moonlight_Tears’**ปลายกดเข้าไปอ่าน และเพียงแค่ประโยคแรกที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ... เลือดในกายของชา
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 45: บันทึกของนักบินหนีตาย และกาแล็กซีที่สูญหาย
สองสัปดาห์หลังจากผ่านพ้นวิกฤตสิบห้าล้านบาท... ออฟฟิศสี่ทิศกลับมาดำเนินชีวิตตามปกติ แผนงานต่างๆ ถูกจัดระเบียบใหม่ภายใต้การดูแลของริน เพจ ‘ระหว่างที่เราหายไป’ ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ แอดมินทั้งสี่คนผลัดเปลี่ยนเวรกันตอบข้อความและรับฟังปัญหาของลูกเพจเหมือนเช่นเคย เวลาห้าทุ่มครึ่ง... สมาชิกคนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงปลายที่นอนฟุบหลับอยู่หน้าโต๊ะทำงานคอมพิวเตอร์ และเตยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงแฟ้มเอกสารและทำความสะอาดออฟฟิศ เตยเดินถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นมาจนถึงโต๊ะของปลาย เธอเห็นก็อปปี้ไรเตอร์รุ่นพี่นอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใต้ตาของปลายคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ขณะที่เตยกำลังจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่ให้ปลาย ศอกของเธอก็เผลอไปปัดโดน ‘สมุดโน้ตปกหนังสีดำ’ ที่วางหมิ่นเหม่ยอยู่ขอบโต๊ะ จนมันร่วงหล่นลงพื้นสมุดโน้ตตกลงบนพื้นพรม กระดาษด้านในเปิดกางออก เตยรีบก้มลงไปเก็บ เธอตั้งใจจะพับปิดมันเพื่อวางคืนที่เดิม แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับลายมือไก่เขี่ยของปลายที่เขียนด้วยหมึกสีดำ มันคือพล็อตนิยายไซไฟที่โอมเคยเล่าให้ฟังว่าปลายแต่งค้างไว้มาหลายปี ด้วยความ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 8: รสชาติของความพ่ายแพ้ และเมล็ดพันธุ์แห่งคินสึงิ
กาแฟอเมริกาโน่เย็นในแก้วทรงสูงละลายจนรสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าบรรยากาศในล็อบบี้เลาจน์ของโรงแรมห้าดาวยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจที่จับกลุ่มคุยกันด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าที่มุมกั้นความเป็นส่วนตัวมุมหนึ่ง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งจมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวหนาอย่างเงียบงัน เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วนั
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 7: สมรภูมิร้อยล้านและสูทที่ไร้รอยยับ
โถงทางเดินชั้น 50 ของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางย่านเพลินจิต ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิเงียบสงัดสำหรับบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของประเทศ พรมทอหนานุ่มสีแดงเบอร์กันดีดูดซับเสียงฝีเท้าจนหมด บรรยากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลุ่ม ‘สี่ทิศ’ นั่งเรียงกันอยู่บนโซ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 6: ศิลปะการหลบหนีและสตอรี่บอร์ดของคนบาป
ตีสี่สี่สิบห้านาที ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากยอดเสาสัญญาณบนตึกระฟ้าที่ยืนยันว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล ห้องวอร์รูมบนชั้น 42 ของเอเจนซี่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แพรนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีเสื้อสูทขอ
ระหว่างที่เราหายไป บทที่ 5: ยอดภูเขาน้ำแข็งและตัวเลขที่ติดลบ
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้ารถยุโรปสีดำขลับดังประสานกับเสียงที่ปัดน้ำฝนซึ่งทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แอร์คอนดิชันเนอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่ 22 องศาเซลเซียส น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้หอมซีดาร์วูดให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบ แต่มันไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของผู้หญิง
Maaari mong magustuhan
