Hiding My Enemy's Son のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Tahimik ang guidance office nang tuluyan nang magsara ang pinto. Sa labas, may ilang estudyanteng nag-uusap habang naglalakad sa hallway, pero mabilis ding naglaho ang kanilang mga boses nang lumayo sila. Naiwan kaming dalawa ni Sophia sa loob, magkaharap sa maliit na mesa na nasa gitna ng silid.Umupo ako sa tapat niya at inilapag ang notebook ko sa harapan ko. Hindi ko muna binuksan iyon. Instead, pinagmasdan ko muna siya. Kanina pa siya panay ang paghila sa zipper ng bag niya, binubuksan at isinasara iyon kahit wala naman siyang kinukuha. Halatang kinakabahan.“You said may naalala ka tungkol sa gabing namatay si Clarisse,” mahinahon kong simula habang bahagya kong isinasandal ang likod ko sa upuan. “I want you to tell me everything you remember. Kahit maliit na bagay lang.”Napatingin si Sophia sa pintuan bago siya muling humarap sa akin. Saglit siyang nagdila sa tuyong labi at marahang huminga.“Hindi ko po alam kung importante ba talaga ’to, Attorney.”“Hindi ikaw ang magde-deci

Pagbalik ko sa hotel, unang bumungad sa akin ang pamilyar na boses ni Liam na nagmumula sa living area ng suite. Nakasubsob siya sa carpet habang abala sa pagbuo ng isang malaking puzzle, samantalang si Raiven ay nakaupo sa sofa, hawak ang laptop niya pero halatang hindi talaga iyon ang buong attention niya. Nang makita niya akong pumasok, agad niyang isinara ang laptop at tumingin sa akin mula ulo hanggang paa, na para bang sinusuri kung may nangyari na naman sa akin sa school. “Finally,” sabi niya habang tumatayo at lumalapit sa akin. “You look like you just solved a murder case.” Napabuntong-hininga ako habang ibinababa ang bag ko sa tabi ng sofa. “I haven't solved anything.” “Good.” Kinuha niya ang bag ko at inilagay iyon sa armchair bago niya ako hinila papunta sa sofa. “Because you look exhausted.” “I'm fine,” sagot ko habang nauupo, pero bago pa ako makapagsalita ulit ay sumulpot si Liam sa harapan namin, hawak ang isang puzzle piece sa magkabilang kamay. “Mommy, look! Din

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa maliit na plastic evidence bag na nasa ibabaw ng mesa ko. Paulit-ulit kong tinitingnan ang itim na braided bracelet sa loob nito, pati na rin ang maliit na silver charm na may nakaukit na C.L. Kahit anong pilit kong alisin sa isip ko ang initials na iyon, bumabalik at bumabalik pa rin sa akin ang pangalan ni Clarisse—Clarisse Limbao. Pero bilang abogado, alam kong hindi sapat ang initials para sabihin kong sa kaniya talaga iyon. Maaaring coincidence lang, maaaring ibang estudyante ang may ganoong initials, at higit sa lahat, wala akong karapatang bumuo ng konklusyon mula sa isang bagay na nakita ko lang sa crime scene. Kaya sa halip na tawagan si Janice o bumalik agad sa police station, kinuha ko ang laptop ko at binuksan ang social media. Kung gusto kong malaman kung kanino talaga galing ang bracelet, kailangan kong balikan ang buhay ng dalawang batang ito bago pa nangyari ang lahat. Una kong hinanap si Clarisse, at dahil public ang

Hindi ko agad pinatay ang tawag kay Hannah. Nanatili akong nakikinig sa tahimik niyang paghinga habang pilit kong binubuo sa isip ko ang timeline ng gabing namatay si Clarisse. Hindi pa sapat ang nakita nina Sophia at Hannah para sabihin kong may ginawa si Janice, pero sapat na iyon para malaman kong may malaking bahagi ng gabing iyon na hindi pa sinasabi sa akin ng mga taong nakapaligid sa kaso.“Hannah,” tawag ko nang marahan, “I need you to think carefully. No assumptions, no rumors. Tell me only what your own eyes saw.”“I know, Attorney.”“After you saw Janice walking toward the back of the school, what happened?”Sandaling natahimik siya. “I didn't follow her.”“Okay.”“I was actually on my way out. May hinintay lang akong teacher sa old science building kasi naiwan ko yung notebook ko. When I saw Janice, I thought she was also going home.”“Did she see you?”“Yes.”“Did you speak?”“No.”“Did she have anything with her?”Huminga siya nang malalim. “I don't remember a bag. I thi

I stared at the laptop screen as the dashcam footage continued playing.At first, halos wala akong makita.The car was parked too far from the back of the gym, and the area was barely illuminated by the weak lights coming from the side of the building. Trees, a portion of the fence, and the dark outline of the gym were the only things visible on the screen.“Ang dilim naman…”I leaned closer to the laptop and adjusted the brightness and contrast of the video. Hindi ko inaasahang may malaking mababago, pero nang lumitaw ang dalawang maliliit na pigura sa pinakadulong bahagi ng frame, napatuwid ako ng upo.“Wait…”I paused the video.Two women.Kahit malabo at malayo, malinaw na dalawang babae ang nasa likod ng gym. Magkaharap sila, at base sa kilos ng kanilang mga katawan, halatang nagtatalo.I played it again.The woman on the left seemed to be pointing at the other while the second woman kept moving closer to her. Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila dahil walang audio ang dashcam