جميع فصول : الفصل -الفصل 100

Saglit na bumalik sa isipan ko ang nangyari noon sa bar. Ang lalaking ito ang walang iba kundi si Lui Facio ang kuya ni Lisa. Ang lalaking muntik na akong pagsamantalahan at kung nagkataon ay baka pinatay pa niya ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Kung tatakbo ba dahil sa takot ko dati. Kung sigaw ba ako. Kung tatago ba ako sa likuran ng mga kuya ko. O hindi naman kaya ay kung sabihin ko kay Dad. "Grace, anak hali ka na dito at makipagkamay kay Lui," natutuwang aniya ni Dad. Paano ko nga ba sasabihin sa kaniya? Kung siya na mismo ang nagpapalapit sa amin ni Lui. Tiyak akong hindi ako pakikinggan ni Dad at sasabihin niya lang na nagpapalusot lang ako dahil ayaw kong ikasal. "Lui Facio..." Rinig ko ang mahinang wika ni kuya Jackson dito sa gilid ko. Napansin ko ang panginginig ng kaniyang kamao. Dahil dito ay agad kong hinawakan ang kamay niya upang pakalmahin ito. "Kuya..." Umukit agad sa mga mata ko ang lungkot. Ngunit, nakiki-usap akong huwag siyang gumawa ng gulo. Dahil magig

GRACE SANTIAGO POINT OF VIEW Mabuti na lang at nakaalis din kami agad pagkatapos namin kumain. Hindi ko talaga kaya na makita at makasama nang matagal si Lui. --- Subalit, may pinuntahan si Dad kaya kami lang ng mga kuya ko ang nandito sa sasakyan ngayon upang umuwi. Nakakawalang gana ang araw na ito. Gusto ko muna magpahinga sa mga anak ako. Kalaunan ay hindi ko namamalayan na nakasandal na pala ako sa braso ni kuya Jackson habang nasa malayo ang tingin ko. Sana lang ay nagtagumpay si Liam. Huwag sana siya parusahan ng Dad ko. Sa gitna nang pag-iisip ko tumunog ang cellphone ni kuya Jackson. Hindi ko na ito pinansin pa. Ngunit, sinagot agad ito ni kuya. Dahil magkatabi kami ni kuya. Rinig na rinig ko ang nagsalita sa kabilang linya. "Ayos na ang lahat, naibigay ko na sa kaniya. Nakahanda na rin ang sasakyan." Ito ang boses ni Liam. Dahil dito ay napangiti naman ako. Ayos ang plano! Tagumpay yehey! "Okay, thanks." Malamig na pasasalamat ni kuya Jackson. Lumipas ang ilang minuto a

GRACE SANTIAGO POINT OF VIEW Nakahanda na ang sasakyan. Ako na lang ang hinihintay sa simbahan. Wala naman akong ibang magawa kundi ang dumating doon. Huminga muna ako nang malalim nang makasakay na ako ng sasakyan. Dala ko pa rin ang panalangin na sana ay dumating si Jeff. Ilang minuto rin umaandar ang sasakyan. Hanggang sa matanaw ko na ang simbahan. May mga tauhan na rin si Dad at ang Facio Family sa paligid. Ngunit, hinihiling ko pa rin na sana ay makalusot si Jeff pagkadating niya dito mamaya. Nang makalapit na kami sa simbahan. Inalalayan ako ng driver sa paglabas ng sasakyan. Saglit muna akong tumayo sa harap ng malaking pintuan. Huminga nang huminga. Napatingin pa ako sa paligid at nagbabasakali na matanaw ko si Jeff. Ngunit wala, hindi ko man lang siya masulyapan. Ilang segundo ay bigla na lang bumukas ang malaking pintuan sa harapan ko. Kitang-kita ko ang maraming tao sa loob. Kinakabahan ako, ayokong pumasok. Ayaw na ayaw ko! Nang makita ko ang seryosong tingin ni Dad. Na

JACKSON SANTIAGO POINT OF VIEW Nagpapasalamat kami ng mga kapatid ko na sa wakas ay nakaalis din sila bunso ng maayos. Ngunit, ngayon ay narito kami sa harap ni Dad. Nandito na kami sa bahay, sa sala habang kaming tatlo na magkakapatid ay nakaluhod sa harapan niya. Narito din si Lui na puro reklamo at galit na galit sa tabi ni Dad. "Uncle! Kasalanan nila 'to! Luhod lang ba ang parusa nila? Tumawag sila ng ibang tao para lang kunin sa akin si Grace. Sa akin ikakasal si Grace kaya akin lang siya!" galit na galit na sigaw nito habang tinuturo kami. Ngunit wala akong masasabi. Maayos na para sa akin na ligtas ang kapatid kong maka-alis. "Ang ingay-ingay mo naman. Narinig mo naman si Jeff kanina 'di ba? Siya ang ama ng mga anak ng kapatid ko. Kaya naman siya lang ang may karapatan na pakasalan si Grace. Kaya pwede bang itiklop mo 'yang bibig mo dahil hindi ka para sa kapatid ko!" asar na asar na si Julian kay Lui. Kaya kung ano-ano na rin ang sinasabi nito. Ngunit, ako ay tahimik laman

Nakarating ako sa lugar kung saan nag-send ng location si Julian. Hindi pa nga ako nakakalapit sa kanila natatanaw ko na sila. Gayunpaman, ay hindi na ako nagdalawang isip pa. Inilagay ko ang sasakyan ko sa gilid kung saan ay hindi ito makaka-abala sa iba. Matapos ay bumaba na ako ng sasakyan. "Anong ginagawa niyo diyan? Kanina pa ba kayo dito sa labas?" bungad ko agad sa kanila. Tumayo si Julian mula sa pagka-upo niya sa semento. "Thanks bro your here," sabay lapit niya sa akin at niyakap pa ako. 'Yong tipong malaki ang pagpapasalamat niya sa akin. Hayts... Kung tutuusin maliit na bagay lang itong magagawa ko sa kanila. "Ano ba, sige na tama na 'yan. Alam ko mga gutom na kayo. Kaya pumasok na tayo at kumain. Sakto lang din dahil hindi pa ako kumakain. Ako na ang bahala sa lahat ng babayaran." Inilabas ko ang card ko at ipinakita ito sa kanila. Ngunit, bigla itong inagaw sa akin ni Julian at nakangiti pa. "Nice one bro! Let's get inside, treat ko!" aniya pa niya. Napatigil na