My Quadruplets Dad is my Boss のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

Akala ko ay tatamaan ako ng kamay niya kaya napayuko ako ngunit... "Subukan mo lang," malamig at madiin na boses mula sa gilid ko. Nang imulat ko ang mata ko, gulat akong makita si kuya Julian na hawak ang kamay ni Lisa. Malakas niyang binitawan ang kamay ni Lisa kaya napa-atras siya sa amin. "Ayos ka lang ba?" Labis ang kaniyang pag-aalala. Kaya naman tumango na lang ako. "Kuya, huwag mong ipahalata na nakakakita na ako," bulong ko sa kaniya. "Kung 'yan ang gusto ng prinsesa ko," malambing niyang sagot habang nakangiti. "Sino ka naman? Naka-mask ka pa talaga? Anong akala mo sa sarili mo habulin ng mga babae?" panglalait ni Lisa kay kuya. Pati ba naman ang kuya ko babastusin niya? "Pakealam ko ba sa 'yo? Wala ka naman karapatan na makilala ako. Isa pa, mas wala kang karapatan na saktan si Grace. Ang kapal naman ng mukha mo, kasing kapal ng make up mo. Mabuti pa pumunta ka sa CR at pagmasdan mo ang itsura mo. Burahin mo 'yan, mukha kang joker. Maghilamos ka na rin para malinisan

JEFF POINT OF VIEW Narito ako ngayon sa office kasama si Dwane. Pinag-aaralan ko kung paano ko gagawin ang mga plano ko sa araw ng kasal. "Talaga? Mukha pala tayong papasok sa parang isang labanan. Hindi ba pwede na pumasok na lang tayo doon ng direkta? Kilala ka naman kaya sure na makakapasok ka. Kailangan na lang ng invitation ng kasal," aniya sa akin ni Dwayne habang seryoso akong nag-iisip. "Pwede naman 'yon. Pero kailangan natin ng tulong kay Gelo. Wala pa siyang nabibigay na invitation card. Baka hindi pa naayos ang kasal 'di ba? Matagal-tagal pa naman sa ikalawang buwan pa." May mga plano na rin naman. akong nag-iisip. Pero kailangan talaga ng tulong. Dahil ang kasal ay magiging pribado. Kaya hindi maaring makapasok lang ang kahit na sino. "Ako na ang bahala pumunta sa Sant hotel. Hahanapin ko si Gelo para makakuha ng update tungkol sa kasal na 'yan." "Bogs!" malakas na tunog ng pintuan. Malakas itong bumukas. Pero walang pumasok. Dahilan na agad kaming napatayo ni

SA PARK Habang naglalaro ang mga bata hindi nila namalayan na napalayo na naman si Gia sa kanila. Sa kakulitan ni Gia mag-isa siyang napunta sa lugar na may aso. GIA SANTIAGO POINT OF VIEW Ang cute naman dito. Pero sana hindi magalit ang mga kapatid ko dahil lumayo ako. Gusto ko lang maglibot eh. Pero hanggang dito lang naman ako sa loob ng park. Habang naglalakad ako nasalubong ko ang malaking aso. Dahilan na napatigil ako. "Hello po Doggie, magkaibigan lang tayo ah. Huwag mo ako kakagatin kasi mabait naman ako eh. Tapos mabait ka rin 'di ba? Hindi ka nangangagat ng bata..." pilit akong nagbigay nang matamis kong ngiti. "Aw! Aw! Aw!" tahol ng aso. Galit na galit ang mukha niya. Naglalaro lang naman ako eh, bakit siya nagagalit sa akin? May ginawa ba ako sa kaniya? Sinubukan kong humakbang ng dalawang beses. Ngunit, humahakbang din ito papalapit sa akin. Kaya hindi ko na lang tinuloy. Nakakatakot naman ang asong ito. Crush niya ba ako dahil susunod siya sa akin? "Oh sige

Pagkapasok ko sa kwarto ko. Dito ako ay biglang nakaramdam ng pagiging emosyonal. Bigla na lamang akong nakaramdam ng matinding kalungkutan. Hanggang sa bigla na lang din pumasok sa isipan ko ang kasal na ayaw na ayaw ko. Labis kong inaalala ang magiging kalagayan ng mga anak ko. Malungkot kong iniisip kung paano na lang na mawalan na ako ng pagkakataon na makasama si Jeff. Inakala ko kanina ang magiging masaya ang buong araw ko dahil nakikita kong masaya ang mga anak ko. Subalit, matinding kalungkutan pala ang kapalit. Paano na lang kung matuloy ang kasal at hindi matanggap ng pakakasalan ko ang mga anak ko? Tuluyan bang mawawalay sa akin ang mga anak ko? Kapag tayo ay ikasal na, tiyak na magkakaroon ng sariling bahay at lupa. Paano kung ilayo niya ako sa pamilya ko? Paano pa ako magiging masaya? Bakit naging ganito ang kahihinatnan ko? Ang gusto ko lang naman ay mabuhay ng buo ang pamilya. Pero bakit mas lalo pang naging magulo? Kailan nga ba ibibigay sa akin ang tunay na kaligaya

Sa pagkakataong ito ay hindi ko na kailangan pang magpaligoy-ligoy pa. "Dahil siya ang ama ng mga bata." "Ano?!" sabay-sabay nilang gulat na tanong. "Totoo ba 'yan? Kung totoo nga 'yan dapat talaga na siya ang tumigil ng kasal. Kailangan niyang humanap ng paraan para itakas ka," pagtatarantang wika ni kuya. "Talaga bang si Jeff? Bakit hanggang ngayon parang wala naman siyang ginagawa? Ilang araw na siyang hindi ko nakikita." Muli akong naging malungkot na isipin na walang ginagawa si Jeff. Hindi pwede, dahil kapag wala talaga siyang ginawa, hindi na kami magkikita pa. "Nakiki-usap akong tulungan niyo akong makatakas dito. Gusto kong makausap si Jeff. Pero hindi ko siya matatawagan dahil kinuha nga ni Dad ang cellphone natin. Kailangan kong makalabas ng bahay," pagmamakaawa ko sa kanila "Hindi na, hindi ka pwedeng tumakas. Mapapahamak ang mga anak mo. Ako na ang pupuslit. Total malaki naman ang naging tulong ni Jeff kay Winnie. Kaya naman sa mismong kasal mo, ipapangako