Semua Bab The Billionaire's Personal Slave: Bab 141 - Bab 150

Rhenfield POV Hindi ko alam kung bakit ako pumayag na makipagkita kay Loisa pagkatapos ng klase. Siguro dahil gusto kong makausap siya nang maayos. Siguro dahil gusto kong malaman kung ano talaga ang nararamdaman niya. At siguro dahil sa kabila ng lahat, umaasa pa rin ako na may posibilidad na maging maayos ang lahat. Paglabas ko ng building ay agad ko siyang hinanap. Nakita ko siya sa may garden. Pero bago pa ako makalapit, may isang bagay na nagpahinto sa mga paa ko. Nakaakbay si Ryan kay Loisa. Nanlaki ang mga mata ko. "Loisa?" Napatingin siya sa akin. Pero bago pa siya makapagsalita ay ngumisi si Ryan. "Tama na ang palabas." Napakunot-noo ako. "Ano?" Siniko ni Ryan si Loisa. "Sabihin mo na." Napatingin ako kay Loisa. Parang gusto niyang magsalita pero hindi niya magawa. "Loisa, anong nangyayari?" Nakayuko siya. "Sorry, Rhenfield." Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin. "Para saan?" Huminga siya nang malalim. "Pinagpustahan ka lang nila." Natahi

Rhenan POV Tahimik akong nakaupo sa labas ng emergency room. Hindi ko maalis ang tingin ko sa pintuan kung saan naroon si Rhenfield. Ang anak ko. Ang Champ ko. Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakaupo rito. Hindi ko rin pinapansin ang oras. Ang alam ko lang, gusto kong makita siyang muling imulat ang mga mata niya. Nang makita ko siya kanina, halos hindi ko makilala. Puro pasa ang mukha niya. May sugat sa labi. May benda sa noo. At kahit natutulog siya, makikita sa mukha niya ang sakit na pinagdaanan niya. Kumuyom ang kamao ko. Hindi ko dapat iniisip ang paghihiganti. Hindi ngayon. Pero habang nakikita ko ang anak ko, unti-unting bumabalik sa isip ko ang isang bagay. Hindi alam ng pamilya ni Ryan kung sino ako. Hindi nila alam na matagal na akong bahagi ng Seven Pillars. At higit pa roon... Hindi nila alam kung sino ako sa loob ng organisasyon. Hindi nila alam ang pangalan na minsan ay sapat na para manahimik ang buong silid. El Diablo. Ang pinakatuso. Ang

Rhenan POVKinabukasan, hindi pa rin namin iniiwan si Rhenfield.Maaga akong nagising sa maliit na sofa sa loob ng private hospital room. Doon ako nakatulog matapos ang halos buong gabing nakaupo sa tabi ng anak ko.Pagmulat ko, ang una kong nakita ay si Alexandra.Nasa tabi siya ng kama ni Rhenfield, tahimik na nakatingin sa anak namin.Lumapit ako sa kanya."Hon."Napalingon siya."Good morning.""Good morning.""Nagpahinga ka ba?"Umiling siya."Kaunti."Napabuntong-hininga ako."Kailangan mong matulog.""Paano ako matutulog habang ganito si Champ?"Hinawakan ko ang balikat niya."Magiging okay siya.""Sinabi ng doktor na stable siya."Tumango siya."Alam ko.""Pero ina..."Hindi na niya natapos ang sasabihin niya.Niyakap ko siya."Malalampasan natin 'to."Maya-maya ay nagising si Rhenfield."Dad..."Agad akong lumapit."Good morning, Champ."Mahina siyang ngumiti."Morning.""How are you feeling?""Masakit pa.""Normal lang.""May gamot ka."Tumango siya.Maya-maya ay pumasok ang

Rhenan POVIlang segundo akong nakatitig sa larawan sa cellphone ko.Ang bahay namin.Ang lugar na dapat ay pinakaligtas para sa pamilya ko.At ngayon, may taong nakakuha ng larawan nito nang hindi namin nalalaman.Hindi ko pinakita agad kay Alexandra ang screen.Ayokong makita niya ang mensahe.Pero kilala niya ako.“Rhenan.”Mahina ang boses niya.“Ano iyon?”Ibinalik ko ang cellphone sa bulsa ko.“Wala.”Agad siyang napakunot-noo.“Don't lie to me.”Napabuntong-hininga ako.Lumapit ako sa kanya at marahang hinawakan ang balikat niya.“May nagpadala ng picture.”“Anong picture?”Tahimik ako.“Rhenan.”Inilabas ko ang cellphone at ipinakita sa kanya.Pagkakita niya sa larawan, nanigas ang katawan niya.“That's our house.”Tumango ako.“Someone took it from outside.”Nanginginig ang mga daliri niya.“Paano?”“Hindi pa namin alam.”“May tao ba roon?”“Hindi malinaw.”Tinitigan niya ang screen.At nang mabasa niya ang mensahe sa ilalim ng larawan, agad siyang napatingin sa akin.“Magand

Rhenan POV Matagal akong nakatayo sa harap ng malaking bintana ng opisina ko. Sa ibabaw ng mesa ay nakalatag ang lahat ng dokumento tungkol sa pamilya Ramos. CCTV footage. Witness statements. School reports. Medical records ni Rhenfield. At higit sa lahat, ang video kung saan malinaw na makikitang kasama mismo ni Ryan ang ama nitong si Victor sa pangbubugbog sa anak ko. Pinanood ko iyon nang isang beses. Hindi ko na kinailangang panoorin ulit. Sapat na ang nakita ko. Si Ryan ang unang nanakit. Si Victor ang nag-utos. At ang mga lalaking kasama nila ang tumulong para hindi makaalis si Rhenfield. Hindi na ito simpleng away ng mga estudyante. Ito ay isang krimen. At ngayon, oras na para harapin nila ang resulta. “Diego.” Pumasok si Diego sa opisina. “Yes, sir.” “Nasaan na ang abogado?” “Nasa conference room na.” “Good.” Tumayo ako. “Let's begin.” Pagpasok namin sa conference room, naroon ang legal team namin. Inilapag ko ang folder sa mesa. “Walang gagawin na l