All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 121 - Chapter 130

Alas-diyes na ng gabi m, mahinbing nang natutulog si Oliver matapos ang mahabang araw.Si Aling Rosa naman ay nagpaalam na ring magpapahinga.Habang si Leila ay nasa kusina, naghuhugas ng huling baso bago matulog.Napangiti siya nang maalala ang nangyari kanina.Kung paano nagpumilit si Dylan na ilayo ang payong sa sarili para hindi sila mabasa ni Oliver.At kung paano ito napangiwi sa bawat lagok ng ginger tea.“Para kang bata,” natatawa niyang bulong sa sarili.Pinatay niya ang ilaw sa kusina at balak na sanang dumiretso sa kanyang silid.Ngunit…“Achoo!”Napalingon siya sa sala.Isa na namang malakas na bahing ang narinig niya.Sinundan pa iyon ng mahinang pag-ubo.Kumunot ang noo niya.“Dylan?”Walang sumagot.Naglakad siya papunta sa guest room kung saan pansamantalang natutulog si Dylan.Bahagyang nakaawang ang pinto.Marahan niya iyong tinulak.Nakita niyang nakahiga si Dylan.Namumula ang mukha nito.Mahimbing ang tulog, ngunit halatang hindi komportable.Lumapit siya.“Dylan…

Hindi nakatulog si Leila nang gabing iyon.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari kanina.Ang halos pagdikit ng mga labi nila ni Dylan.Ang paraan ng pagtingin nito sa kanya.At ang tanong na hanggang ngayon ay parang nakakulong sa kanyang dibdib.“If I remember everything… and I still feel the same way about you… will you let me kiss you then?”Napapikit si Leila.Hindi niya alam kung bakit tila mas lalo siyang natatakot sa tanong na iyon kaysa sa lahat ng banta na natanggap niya nitong mga nakaraang araw.Dahil ang totoo…May bahagi sa kanyang gustong sumagot ng oo.Pero hindi pa maaari.Hindi hangga’t hindi naaalala ni Dylan ang lahat.Dahil may isang bahagi ng kanilang nakaraan na hindi niya kayang balewalain.Ang panahong siya lamang ang naiwan.Ang panahong wala si Dylan.At ang araw na nalaman niyang…Buntis siya.⸻Bata pa si Leila noon.Hindi pa niya alam kung paano haharapin ang isang responsibilidad na mas malaki pa sa kanyang sarili.Nakatayo siya sa loob ng ma

Hindi agad nakasagot si Leila.Nakatitig lamang siya kay Dylan habang pilit inuunawa ang sinabi nito.Even if I couldn’t remember, please be there to make me remember what I have forgotten, Leila.I want you to be there by my side always.Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang mga salita nito.Hindi niya alam kung bakit parang biglang bumigat ang kanyang dibdib.Sa lahat ng bagay na maaari niyang hilingin kay Dylan…Bakit iyon?Bakit gusto nitong siya ang kasama habang hinahanap nito ang mga nawawalang bahagi ng sarili nitong buhay?Hindi ba nito alam kung gaano kahirap para sa kanya?Hindi ba nito alam na sa tuwing nagtatanong ito tungkol sa nakaraan, kailangan niyang mag-ingat sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig?Dahil alam niya ang totoo.Alam niyang may bahagi siya sa nakaraan ni Dylan na hindi pa nito natutuklasan.Alam niyang may mga alaala itong hindi pa bumabalik.At alam niyang kapag dumating ang araw na maalala nito ang lahat…Maaari nitong tuluyang mabago a

Hindi alam ni Leila kung gaano katagal siyang nakaupo sa loob ng ambulansya.Parang ang bawat segundo ay masyadong mabagal.Nasa harap niya si Dylan, nakahiga sa stretcher habang patuloy na mino-monitor ng paramedic ang kondisyon nito. May nakakabit na oxygen sa ilong nito, habang may ilang wires na nakakonekta sa monitor.“Sir, can you hear me?”Bahagyang gumalaw ang mga pilikmata ni Dylan.Napahawak agad si Leila sa gilid ng stretcher.“Dylan?”Unti-unting dumilat ang lalaki.Ngunit agad ding napapikit.Napakunot ang noo ni Leila.“Masakit pa rin?”Bahagyang tumango si Dylan.“My head.”“Don’t try to sit up,” paalala ng paramedic. “We’re almost at the hospital.”Ngunit sa halip na sumunod, bahagyang gumalaw si Dylan.Agad siyang pinigilan ni Leila.“Don’t move.”Napatingin ito sa kanya.At sa kabila ng sakit na mababakas sa mukha nito…Bahagya itong ngumiti.“You came with me.”Napakunot ang noo ni Leila.“Of course.”“Why?”“Because you’re my boss.”Nakangiti pa rin si Dylan.“Just

Kabanata: Huwag Mo Akong IiwanMakalipas ang dalawang araw sa ospital, tuluyan nang pinayagan ng doktor si Dylan na umuwi.Hindi naman naging malubha ang naging kondisyon nito.Ayon sa doktor, kailangang magpahinga lamang ito nang maayos at iwasan muna ang stress. Normal din umano na makaranas ito ng pananakit ng ulo habang unti-unting bumabalik ang mga alaala.Pero kahit ilang beses nang ipinaliwanag iyon ng doktor…Hindi pa rin kumbinsido si Leila.“Are you sure you can walk?”Napatingin si Dylan sa kanya.“Leila.”“What?”“I’m standing.”“I can see that.”“Then why are you asking?”“Because you just got discharged from the hospital.”“Two days ago.”“Exactly.”Napailing si Dylan.“You’ve been worrying too much.”“I have every right to worry.”“Why?”“Because you literally fainted in front of me.”Napatahimik si Dylan.Totoo naman.Mula nang mawalan siya ng malay sa opisina, hindi na naging mapakali si Leila.Halos bawat ilang minuto ay tinatanong nito kung masakit pa ba ang ulo niy