All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 141 - Chapter 150

Kabanata: Ang Paraang Nakikilala ng PusoHindi agad nakapagsalita si Leila.Nakatayo lamang siya sa harap ni Dylan habang hawak pa rin nito ang kanyang kamay.Parang ayaw nitong bitawan.At higit na nakakabahala iyon kaysa sa anumang tanong na maaaring itanong nito.“Dylan…”“Hmm?”“Bitawan mo muna.”Napatingin ito sa kanilang magkahawak na kamay.Parang ngayon lamang nito napansin.Ngunit sa halip na bumitaw agad, bahagya nitong hinigpitan ang hawak.“Why?”“Because people are looking.”Napalingon si Dylan.May ilang empleyadong dumaraan sa hallway.Mabilis siyang napangiti.“Let them.”Napakunot ang noo ni Leila.“You’re enjoying this.”“Maybe.”“Dylan.”Saka lamang nito binitiwan ang kamay niya.Ngunit hindi nawala ang ngiti sa mukha nito.“You’re blushing.”“I’m not.”“You are.”“Mainit lang.”“Aircon.”Napatingin si Leila dito.“You’re annoying.”“Apparently, that hasn’t changed.”Biglang natigilan ang dalawa.Napansin nilang pareho ang sinabi ni Dylan.“That hasn’t changed.”Par

Kabanata: Isang Hapon para kay OliverWeekend noon kaya walang pasok si Oliver.Pagmulat pa lamang ng bata ay kumatok na ito sa pinto ng kwarto ni Dylan.“Daddy!”Napangiti si Dylan kahit bagong gising pa lamang.“Good morning, buddy.”“Bumangon ka na!”“Bakit? May sunog ba?”“Wala!”“May lindol?”“Wala rin!”“Eh bakit parang emergency?”Hinila ni Oliver ang braso nito.“Kasi gusto kong lumabas tayong tatlo!”Napatawa si Dylan.“Tayong tatlo?”“Ikaw, si Mommy, saka ako.”Napakamot si Dylan sa batok.“Kailangan pa nating tanungin si Mommy.”“Tinatanong ko na.”Bago pa makapagsalita si Dylan ay bumukas ang pinto ng kusina.Nakatayo roon si Leila na may hawak na sandok.“Narinig ko lahat.”Napangiti si Oliver.“Please?”Napailing si Leila.“Hindi ka talaga marunong tumanggap ng ‘no,’ ano?”“Mommy…”Niyakap siya agad ng bata.“Please.”Napabuntong-hininga si Leila.“Sandali lang tayo.”“Yey!”Tumalon sa tuwa si Oliver.Makalipas ang isang oras ay nasa isang malaking park na silang tatlo.

Pagkatapos ng hapunan, nagyaya si Oliver na bumili ng ice cream sa convenience store sa tapat ng condominium.Tatlo silang naglakad.Habang abala sina Dylan at Leila sa magaan na usapan, biglang may makukulay na lobo sa kabilang kalsada.“Daddy! Mommy! Balloon!”Hindi na nakapigil si Oliver.Bigla itong kumawala sa pagkakahawak ni Leila at tumakbo.“Oliver!”Sigaw ni Leila.Kasabay noon, may paparating na motorsiklo.Parang huminto ang oras.Hindi na nakapag-isip si Dylan.Agad siyang tumakbo.Isang malakas na hila ang ginawa niya sa bata.Pareho silang napaupo sa gilid ng kalsada habang dumaan ang motorsiklo.Halos hindi makahinga si Leila.Mabilis siyang lumapit.“Oliver!”Mahigpit niyang niyakap ang anak.Ngunit mas nagulat siya sa mukha ni Dylan.Namumutla ito.Nanginginig ang mga kamay.Parang siya ang mas natakot.Bigla nitong niyakap si Oliver.Napakahigpit.Halos ayaw nitong pakawalan.“Don’t ever do that again.”Basag ang boses ni Dylan.“You scared me.”Nagtaka si Oliver.“S

Buong maghapon ay hindi na nawala ang ngiti sa labi ni Oliver. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang larawang kuha sa sala. Sa unang litrato, magkahawak ng kamay sina Mommy at Daddy. Sa pangalawa, nakayakap siya sa kanilang dalawa. At sa pangatlo… Hindi niya mapigilang humagikgik. Halos magkadikit ang mukha nina Dylan at Leila habang pareho silang nagkakatinginan. Para sa isang batang tulad niya, napakaganda ng litrato. “Ang cute talaga,” bulong niya sa sarili. Nasa sala siya habang hawak ang cellphone ni Dylan. Maya-maya ay dumating si Aling Rosa dala ang bagong tiklop na mga damit. “Ano’ng pinagtatawanan mo?” “Lola Rosa.” “Hmm?” “Tingnan mo.” Ipinakita niya ang litrato. Napangiti ang matanda. “Ang ganda nga.” “Di ba?” Tumango ito. “Masaya ka?” “Sobra.” “Bakit?” Napaisip si Oliver. “Kasi…” Mahigpit niyang niyakap ang cellphone. “…parang pamilya na kami.” Sandaling natahimik si Aling Rosa. Lumapit siya at marahang hinaplos ang buhok

Makalipas ang ilang araw, tuluyan nang nakabalik si Dylan sa opisina.Bagama’t paminsan-minsan ay sumasakit pa rin ang kanyang ulo dahil sa unti-unting pagbabalik ng mga alaala, pinayagan na siya ng doktor na bumalik sa trabaho basta’t hindi niya pipilitin ang sarili.At gaya ng dati…Si Leila ang unang dumating sa opisina.Inayos niya ang schedule ng boss, ang mga dokumentong pipirmahan, at ang listahan ng mga kliyenteng makikipagpulong sa araw na iyon.“Good morning.”Napalingon siya.Nakatayo si Dylan sa pintuan ng opisina, may dalang dalawang paper cup ng kape.“Para sa’yo.”Napakunot ang noo ni Leila.“Hindi mo na naman kailangang gawin ’yan.”“I know.”Iniabot nito ang isang tasa.“But I wanted to.”Napabuntong-hininga si Leila bago tinanggap ang kape.“Thank you.”Napangiti si Dylan.“Walang anuman.”Hindi na niya napansing ilang empleyado na pala ang nakatingin sa kanilang dalawa.⸻Bandang alas-diyes ng umaga, dumating ang isa sa pinakamalalaking kliyente ng kompanya.Isang b