All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 131 - Chapter 140

Kinabukasan, hindi mapakali si Leila. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga tanong ni Dylan. What are we? Did I love you? Did I leave you? Hindi siya nakatulog nang maayos. Alam niyang hindi na maaaring magpatuloy ang lahat na parang walang nagbabago. Dahil ngayon, nagsisimula nang magtanong si Dylan. At mas nakakatakot iyon kaysa sa inaasahan niya. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Dylan sa kusina. Nakatalikod ito habang nagtitimpla ng kape. Napahinto siya. Napalingon ito. “Good morning.” “Good morning.” Napansin agad ni Leila ang paraan ng pagtingin nito sa kanya. Parang may iniisip. “Why are you looking at me like that?” “Like you’re trying to figure me out.” Ngumiti si Dylan. “Maybe I am.” Napakunot ang noo niya. “Why?” “Because you’re confusing.” “Excuse me?” “One minute you’re my secretary.” “Then you’re taking care of me like I’m your husband.” Napalunok si Leila. “Then you cry when I ask you about our past.

Kabanata: Ang Katotohanang Hindi Ko Kayang SabihinAng totoo, ayaw aminin ni Leila kay Dylan na naging magkasintahan sila noon.Hindi dahil ikinahihiya niya ang kanilang nakaraan.Hindi rin dahil pinagsisisihan niya ang mga panahong minahal niya ito.Sa katunayan, iyon ang isa sa mga bagay na pinakamahirap niyang kalimutan.Ang pagmamahalan nila.Ang mga pangarap na binuo nila.Ang mga pangakong minsan nilang pinaniwalaang hindi kailanman masisira.Ngunit ngayon…Nasa harap niya si Dylan.At hindi na nito maalala ang lahat.Alam nitong may kakaiba sa pagitan nila.Alam nitong hindi sila basta magkakilala lamang.Napapansin na nito kung gaano karami ang alam niya tungkol dito.Kung paano niya alam ang paborito nitong kape.Kung paano niya alam kung kailan ito nagsisinungaling at sinasabing okay lang siya.Kung paano niya alam ang gagawin kapag sumasakit ang ulo nito.At higit sa lahat…Ramdam nitong may isang bahagi ng kanilang nakaraan na ayaw niyang sabihin.Pero hindi pa alam ni Dyl

Kabanata: Kung Ano Man Tayo NoonHindi agad nakapagsalita si Leila.Nakatayo lamang siya sa harap ni Dylan habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isip ang sinabi nito.I don’t know what we were.But I know we were something.I’ll wait until you tell me.Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot.Dahil ang totoo…Hindi na niya alam kung gaano katagal niya kayang itago ang nakaraan.Sa mga nakaraang araw, unti-unti nang bumabalik ang mga alaala ni Dylan.At kasabay nito, tila unti-unti ring bumabalik ang taong minahal niya noon.Ang lalaking nasa harap niya ngayon ay maaaring wala pang kumpletong alaala tungkol sa kanya.Ngunit sa paraan ng pagtingin nito…Parang may bahagi ng puso nito na nakakikilala sa kanya.“Why are you looking at me like that?” tanong ni Dylan.Agad umiwas ng tingin si Leila.“Like what?”“Like you’re trying to remember something.”Napangiti siya nang pilit.“Maybe I am.”“About me?”“About the past.”Dahan-dahang ngumiti si Dylan.“Then tell me.”

Kabanata: Ang Almusal na May LihimKinabukasan, maagang nagising si Leila.Hindi dahil sa alarm.Hindi rin dahil kay Oliver.Kundi dahil sa isang bagay na ayaw niyang aminin sa sarili.Naalala niya ang yakap ni Dylan.Napapikit siya habang nakahiga sa kama.For staying.Iyon ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa kanyang isip.Hindi alam ni Dylan kung gaano kahirap para sa kanya ang manatili.Hindi nito alam kung ilang beses niyang pinilit ang sariling huwag umasa.At lalong hindi nito alam na sa bawat pagkakataong lumalapit ito sa kanya, mas lalo niyang nakakalimutan ang lahat ng dahilan kung bakit kailangan niyang lumayo.Napabuntong-hininga siya at bumangon.Kailangan niyang magpanggap na normal ang lahat.Paglabas niya ng kwarto, narinig niya agad ang ingay mula sa kusina.“Oliver, don’t touch that!”“Why?”“Because it’s hot!”“But Daddy said I can!”“Because Daddy is apparently trying to kill us.”Napahinto si Leila.Dahan-dahan siyang sumilip sa kusina.Nakita niya si Oliver

Pagkaalis ni Leila sa opisina ni Dylan, nanatili itong nakatulala sa nakasarang pinto.Hindi niya maalis sa isip ang sinabi ng binata.“I think I loved you.”Hindi pa nito alam ang buong katotohanan, ngunit tila unti-unti nang dinadala ng puso nito ang mga alaalang hindi pa naaabot ng isip.Samantala, si Dylan ay nanatiling nakaupo sa kanyang swivel chair.Hindi niya sinagot ang tawag ng kanyang ina.Sa halip, paulit-ulit niyang iniisip ang mukha ni Leila.Bawat ngiti nito.Bawat pag-aalala.Bawat pagkakataong hinawakan siya nito kapag sumasakit ang kanyang ulo.Hindi iyon ginagawa ng isang ordinaryong kaibigan.At lalong hindi iyon ang paraan ng pagtitig ng isang taong walang espesyal na nararamdaman.Napabuntong-hininga siya.“Who were we?”Mahina niyang tanong sa sarili.Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Leila dala ang ilang dokumentong kailangan niyang pirmahan.Tahimik lamang niyang inilapag ang mga iyon sa mesa.“These need your signature.”Tumango si Dylan.Ngunit sa halip