All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 151 - Chapter 160

Isang umaga sa condominium.Mula sa kusina ay umaalingasaw ang amoy ng bagong lutong sinangag at pritong itlog.“Mommy!”Masayang tumakbo si Oliver papunta kay Leila.“Pwede ba akong maglaro sa playground mamaya?”Napangiti si Leila habang inaayos ang buhok ng anak.“Pagkatapos mong gawin ang assignment mo.”“Promise!”Mula sa dining table ay napailing si Dylan.“Ang bilis mong mangako.”Napatawa si Oliver.“Gagawin ko talaga.”“Narinig ko na ’yan kahapon.”“Hindi po ako nagsinungaling.”“Talaga?”“Opo.”Napangiti si Dylan at ginulo ang buhok ng bata.“Sige. I’ll help you.”Lalong lumiwanag ang mukha ni Oliver.“Yey! Daddy is the best!”Napatingin si Leila sa dalawa.Hindi niya napigilang mapangiti.Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo ngang nagiging malapit ang dalawa.At sa bawat araw ring iyon…Mas lalo siyang natatakot.Natatakot na baka isang araw ay mawala na naman ang lahat.⸻Pagsapit ng hapon, bumaba silang tatlo sa maliit na parkeng nasa loob ng condominium complex.May ilan

Mahigit dalawang oras ang lumipas.Pakiramdam ni Leila ay bawat segundo ay isang buong araw.Hindi siya halos makaupo.Paulit-ulit siyang naglalakad sa pasilyo habang mahigpit na nakakapit sa rosaryong matagal na niyang dala sa kanyang bag.Sa kabilang dulo naman ay tahimik na nakaupo si Dylan.Katatapos lamang niyang mag-donate ng dugo.Bahagya pa siyang nanghihina, ngunit hindi iyon ang iniintindi niya.Ang buong atensyon niya ay nasa pulang ilaw sa ibabaw ng operating room.“Wala pa rin ba?”Mahina niyang tanong nang muling dumaan ang isang nurse.Umiling ito.“Tuloy pa rin po ang operasyon.”Tumango si Dylan.“Please… save him.”Hindi na niya namalayang pabulong na pala niya iyong nasabi.Napatingin si Leila sa kanya.Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang aksidente, nakita niyang tila nawalan ng kulay ang mukha ng lalaki.Tahimik lamang ito.Ngunit halatang pinipigilan ang emosyon.Lumapit siya rito.“Dylan…”Nag-angat ito ng tingin.“Ayos ka lang ba?”Napangiti ito nang pil

Makalipas ang ilang oras, unti-unting naging mas maayos ang kondisyon ni Oliver.Ayon sa doktor, bumaba na ang panganib at naging stable na ang mga vital signs nito. Kailangan pa rin itong manatili sa ICU para sa pagmamasid, ngunit hindi na kasing delikado ng mga unang oras matapos ang aksidente.Para kay Leila, sapat na iyon para makaramdam siya ng kaunting ginhawa.Sa unang pagkakataon mula nang marinig niya ang malakas na preno sa kalsada, nakahinga siya nang maluwag.“Stable na siya,” mahinang sabi ng doktor.Napapikit si Leila.“Thank you, Doctor.”Sa tabi niya, tahimik lamang si Dylan.Ngunit nang makaalis ang doktor, agad siyang napatingin kay Oliver.“Pwede na ba siyang makausap?”“Sandali lang,” sagot ni Leila. “Natutulog pa.”Tumango si Dylan.Hindi na siya nagsalita.Umupo lamang siya sa tabi ng kama.⸻Makalipas ang ilang minuto, bahagyang gumalaw si Oliver.“Daddy…”“I’m here.”Dahan-dahan nitong binuksan ang mga mata.Nang makita si Dylan, agad na gumuhit ang maliit na n

Muling dumating si Celeste sa condominium nang hindi inaasahan ni Leila.Hapon iyon. Kakauwi lamang ni Leila mula sa ospital matapos dalhan ng ilang gamit si Oliver. Mas maayos na ang kondisyon ng bata, ngunit kailangan pa rin itong bantayan. Naiwan muna roon si Dylan kasama ang nurse.Pagbukas niya ng pinto, agad niyang nakita ang isang pamilyar na babae sa sala.Nakatayo si Celeste.Maayos ang postura nito at elegante ang suot, ngunit malamig ang mga mata.“Celeste.”“Leila.”Walang ngiti sa pagitan nila.Isinara ni Leila ang pinto.“Bakit ka nandito?”“Para makipag-usap sa iyo.”“Kung tungkol kay Dylan—”“Exactly.”Nanigas si Leila.Umupo si Celeste sa sofa na parang siya ang may-ari ng lugar.“Umupo ka.”Hindi gumalaw si Leila.“Sabihin mo na lang kung ano ang kailangan mong sabihin.”Bahagyang ngumiti si Celeste.“Matapang ka pa rin.”“Wala akong dahilan para matakot.”“Sigurado ka?”Tahimik si Leila.Kinuha ni Celeste ang maliit na sobre mula sa kanyang bag at inilapag iyon sa m

Tahimik ang buong sala matapos itanong ni Dylan ang tanong.“Then why did you let me believe you were just someone from work?”Hindi agad nakasagot si Leila.“Because I was afraid,” mahina niyang sagot.“Of what?”“Of losing you again.”Napatingin si Dylan sa kanya.“I already lost you once?”Tumango si Leila.“At hindi ko alam kung paano ko iyon haharapin.”Huminga siya nang malalim.“Kung gusto mong malaman ang tungkol sa atin, sasabihin ko.”Umupo sila sa magkabilang dulo ng sofa.Tahimik na naghihintay si Dylan.“First time kitang nakita sa university,” simula ni Leila.“University?”“Oo.”“Where?”“Sa library.”Napangiti siya nang bahagya.“Late ako noon sa isang presentation. Nagmamadali akong maghanap ng reference book.”“And?”“May isang lalaking nakaharang sa shelf.”“Me?”“Oo. At hindi ka man lang gumalaw.”“Why?”“Dahil nagbabasa ka.”“Sorry.”Napatawa si Leila sa unang pagkakataon.“Hindi ka humingi ng sorry noon. Sa halip, sinabi mong, ‘You could have asked.’”Napailing s