All Chapters of ข้ามมาเป็นชายาตัวประกอบของพระเอก: Chapter 21 - Chapter 30

หนิงอันใช้เวลาอยู่ภายในห้องราวสองชั่วยาม อยู่ ๆก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านนอก จนกระทั่งหญิงสาวทนไม่ไหวจึงได้เดินออกมาดู ก่อนจะพบกับสาวใช้คนสนิททั้งสอง และองครักษ์ของนางกำลังขวางไม่ให้ใครบางคนเขามาด้านในจวนอยู่บริเวณหน้าประตู "แม่นางเยว่รบกวนท่านกลับไปเถิด คุณหนูบ้านข้ากำลังพักผ่อนไม่สะดวกพบท่าน" เป็นเสียงของอาเป่าที่ดังขึ้น"หึ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาขวางทางคุณหนูบ้านข้า คุณหนูบ้านข้าคือว่าที่ฉีหวางเฟย" สาวใช้ของเยว่ชิงไม่ยอมแพ้นางจะต้องพาคุณหนูของนางเข้าไปในจวนให้ได้"เรียกนายของเจ้าออกมาพบข้า ข้ามีเรื่องจะสอบถามนาง" เยว่ชิงที่นั่งอยู่บนรถม้าเพียงเปิดม่านที่หน้าต่างรถม้าแล้วออกคำสั่งกับสาวใช้คนสนิททั้งสองของหนิงอัน อาเป่าและอาโปได้แต่มองหน้ากันอย่างงุนงง คุณหนูผู้นี้ดูท่าคงจะน้ำเข้าสมองแล้วกระมัง อยู่ดีๆมาออกคำสั่งกับนางสองคนที่เป็นคนของผู้อื่น พวกนางไม่ใช่สาวใช้ตระกูลเยว่เสียหน่อย"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ!""คุณหนู แม่นางท่านนี้อยู่ดีๆก็มาเอะอะโวยวายสั่งการให้บ่าวไปตามคุณหนูออกมาพบนางเจ้าค่ะ แต่พวกบ่าวไม่ทำตาม""เยว่ชิง?"

หนิงอันออกเดินทางตั้งแต่เช้ามุ่งลงทางใต้ของแคว้นฉางอัน คงใช้เวลาราวหนึ่งเดือนกว่าจะถึงจุดหมาย ตลอดเส้นทางเป็นไปด้วยความราบรื่นไม่มีสิ่งใดติดขัด "คุณหนูหิวหรือไม่เจ้าคะ""ไม่ละ พวกเจ้ากินเถิด""นานมากแล้วนะเจ้าคะ ที่พวกเราไม่ได้เดินทางไกลเช่นนี้" อาเป่าเอ่ยขึ้นพลันนึกไปถึงช่วงเวลาก่อนหน้าที่หนิงอันจะแต่งเข้าจวนอ๋อง ชีวิตที่แสนอิสระ แต่พอคุณหนูของพวกนางแต่งงาน ชีวิตก็ราวอยู่ในกรงทองไม่ได้ออกไปที่ใด ไม่ได้พบเจอผู้ใด"นานมากจริงๆ ข้าคิดว่าเช่นนี้ก็ดีไม่น้อย ชีวิตในเมืองหลวงช่างวุ่นวายนัก""อีกราวสองชั่วยามจะถึงจุดพักม้าเจ้าค่ะ เราจะจอดพักม้ากันที่นั่น คุณหนูต้องการให้บ่าวซื้อหาสิ่งใดหรือไม่เจ้าคะ""เจ้าซื้ออาหารแห้งเอาไว้มากหน่อย อย่างอื่นคงไม่ต้องซื้อแล้ว พวกเรามีครบหมดแล้วมิใช่หรือ""เจ้าค่ะ ถึงจุดพักม้าแล้วบ่าวจะไปจัดการตามที่คุณหนูสั่ง" อาโปเอ่ยกับนายสาว ก่อนที่ทุกคนจะตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง หนิงอันหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน หากเป็นยุคปัจจุบันการเดินทางไกลเช่นนี้เพียงขับรถวันเดียวก็ถึง หากแต่ในยุคนี้ไม่ได้สะดวกรวดเร็วการเดินทางจึงสามารถเดินทางได้เพียงในเวลากลางวันเท่านั้น อีกทั

หลังจากที่กลับมาจากหมู่บ้านแห่งนั้นหนิงอันก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก เมื่อร่างกายของนางขยับถึงเตียงก็ทิ้งตัวลงนอนก่อนที่จะไม่รู้สึกตัวอีกเลยจนกระทั่งเช้าวันใหม่ นางคิดว่าตนเองควรจะเร่งวันเวลาในการเดินทางให้เร็วมากขึ้น เพราะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของบางสิ่งบางอย่างราวกับมีคนคอยจดจ้องอยู่ตลอดเวลาในวันนี้นางเลือกที่จะสวมชุดของบุรุษเพื่อความสะดวกในการเดินทาง พร้อมกับสลับกับการควบม้าและนั่งรถม้าสลับกันไปตลอดนาง และเพราะการเดินทางที่เร่งรีบจึงทำให้เส้นทางกระชับสั้นมากขึ้น ก่อนจะถึงจุดหมายอีกในสามวันข้างหน้าเท่านั้นตลอดเส้นทางโชคดีที่ไม่พบเจอสิ่งใดเลย หากแต่หญิงสาวกลับรู้สึกยินดีได้ไม่นาน โชคร้ายก็มาเยือนเสียแล้วในขณะที่รถม้าเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว ด้านหน้าก็มีคนกลุ่มใหญ่ยืนขวางทางอยู่ "คุณหนูขอรับดูเหมือนว่าทางข้างหน้าพวกเราจะพบปัญหาเสียแล้วขอรับ""เกิดอันใดขึ้นหรือ""น่าจะเป็นพวกโจรภูเขาขอรับ""ขับฝ่าไป ไม่ต้องหยุด!" เหล่าองครักษ์ที่ได้ยินเช่นนั้นควบม้านำหน้ารถม้าไปก่อนจะเข้าต่อสู้เพื่อเปิดทางไปกับรถม้าของหนิงอัน หากแต่ในขณะที่รถม้ากำลังจ

"เจ้าอย่าไปเป็นห่วงไปเลย ข้าให้คนของข้าแยกตัวออกไปช่วยคนของเจ้าแล้ว อีกสามวันเจอกันที่โรงเตี้ยมชานเมืองชายแดนแคว้นฉางอัน"จริงหรือ!" หนิงอันรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่ชายหนุ่มกล่าวว่าเขาให้เขาของเขาออกตามหาและช่วยเหลือสาวใช้ของนางแล้ว ก่อนที่ความรู้สึกของหญิงสาวที่มีต่อชายหนุ่มจะดีขึ้นตามลำดับ "อื้ม เช่นนั้นเจ้าก็สบายใจได้แล้วใช่หรือไม่""ขอบคุณท่านมาก" หนิงอันรู้สึกโล่งใจหากว่ามีคนตามไปช่วยสาวใช้ทั้งสองของนาง ก็ยังมีหวังว่าทั้งสองคนอาจจะรอดจากเงื้อมมือของนักฆ่าได้ หนิงอันได้แต่ภาวนาเช่นนั้น"เริ่มมืดแล้ว เราต้องหาที่พักก่อน""แต่ที่นี่ไม่มีถ้ำเลย" หนิงอันมองไปรอบๆในป่าแห่งนี้ไม่มีถ้ำเช่นในละครหลังข่าวที่ในช่วงเวลาที่หนีคนร้ายพระเอกนางเอกมักจะเข้าไปหลบในถ้ำ ทั่วบริเวณมีเพียงต้นไม้ใหญ่"ชู่! มีคนตรงมาทางนี้" หยางชินมองเห็นโพรงไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะพาร่างของหญิงสาวเข้าไป เขาได้โยนห่อผ้าบางอย่างเข้าไปก่อนแล้ว เพียงไม่นานก็มีงูเลื้อยออกมาถึงสามตัว"นะ นี่ท่าน! ข้าไม่เข้าไปหรอก ท่านเข้าไปคนเดียวเถิด" หนิงอันที่เห็นงูตัวใหญ่เลื้อยออกมาในใจของนางก็เกิดความคลุ้มคลั่ง หากเข้าไปนางอาจจะตายเพราะพิษงูก่อ

หลังจากวันนั้นที่หยางชินนำนางมาซ่อนตัวที่นี่ ชายหนุ่มก็หายไปตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งตอนนี้ก็ล่วงเลยไปกว่าสามวันแล้ว หนิงอันเห็นว่าทุกคนมีอาการดีขึ้นมากแล้ว และนางก็อยากจะออกไปข้างนอกเสียหน่อย ก่อนจะหยิบชุดของบุรุษออกมาสวม แล้วมุ่งหน้าเดินออกทางหน้าประตูจวนอย่างสง่าผ่าเผย แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อองครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูเอ่ยถาม"ไม่ทราบว่าคุณหนูจะไปที่ใดหรือขอรับ""ข้าอยากจะไปเดินเล่นเสียหน่อย มิได้หรือ""