บททั้งหมดของ ข้ามมาเป็นชายาตัวประกอบของพระเอก: บทที่ 1 - บทที่ 10

หลังจากที่หนิงอันตั้งสติได้แล้วนั้น ในใจของนางก็เกิดความคาดหวังบางอย่าง เพื่อความแน่ใจนางจำเป็นต้องพบเขาตัวเป็นๆจึงจะสามารถแน่ใจได้อย่างชัดเจนว่าตนเองควรจะทำสิ่งใดต่อไป ก่อนจะหันไปเอ่ยกับสาวใช้ทั้งสองคน"ในตอนนี้ฉีอ๋องอยู่ที่ใด!""เอ๋!" สาวใช้ทั้งสองต่างมองกันด้วยความประหลาดใจ หลังจากที่พระชายาแต่งเข้าจวนอ๋องมา ทั้งสองก็แทบไม่เคยเกี่ยวพันกันเลยแม้เพียงครั้ง ต่างฝ่ายต่างอยู่ราวกับคนแปลกหน้าที่มาอยู่ในจวนเดียวกันเท่านั้น ซึ่งก็เป็นเช่นนี้มากว่าหนึ่งปีเต็มแล้วหลังจากงานสมรสของทั้งคู่ ก่อนที่อาโปจะเป็นผู้ที่เอ่ยปากขึ้นมา"ท่านอ๋อง อยู่ที่สนามเตะลูกหนังเจ้าคะ""สนามเตะลูกหนังงั้นหรือ" หญิงสาวพยายามทบทวนเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องราวของอีกฝ่ายหญิงสาวจดจำได้ว่าในเนื้อเรื่องของนิยาย ไม่ได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับฉีหวางเฟยผู้นี้มากนัก ทั้งนางยังจำได้ว่าไม่เคยเขียนให้หนิงอันผู้นี้ถูกลูกหนังลอยเข้าใส่ใบหน้าจนกระทั่งหมดสติเช่นนี้เลย แล้วเหตุใดอยู่ ๆเนื้อเรื่องจึงได้เปลี่ยนได้เล่า หรืออาจจะเป็นอีกมุมที่นักเขียนเช่นนางไม่เคยเอ่ยถึงแต่ก็ไม่ได้แปลว่าตัวประกอบแต่ละตัวจะไม่ได้มีชีวิตเป็นของตนเองมิใช่หรือ หนิงอันพ

ร่างบางถูกดึงจนเซถลาเข้ามากระแทกกับหน้าอกแกร่งของเขาอย่างแรง ก่อนที่นางจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาช่วยชีวิตนางให้รอดพ้นความตายไปได้อย่างหวุดหวิด แต่แล้วเมื่อหนิงอันเห็นว่าคนๆนั้นเป็นใคร หญิงสาวก็อยากจะแทรกตัวหนีหายไปตอนนี้เลยหรือไม่ก็อยากจะกระโดดลงแม่น้ำไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะสายตาที่มองมาที่หญิงสาวราวกับจะจับนางสับเป็นพัน ๆชิ้น"นี่เจ้าคิดจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายงั้นหรือ!""ขะ ข้าเปล่านะเจ้าคะ! ราวจับนั่นมันพังลงไปต่างหาก" หนิงอันเถียงชายหนุ่มพร้อมกับทำตาโตราวกับเด็กน้อยที่กำลังต้องการหนีความผิด"แล้วเหตุใดจึงออกจากจวนมาโดยไม่นำสาวใช้ออกมาด้วยเช่นนี้!" เฟยฉีที่ในตอนแรกได้ยินเสียงองครักษ์เอ่ยกับหญิงสาวก็คิดว่าตนเองจะออกมาดูเสียหน่อย หากแต่เมื่อยามที่ออกมาหนิงอันก็เดินจากมาแล้ว ชายหนุ่มเห็นหลังไวของนางเดินตรงออกนอกจวนมาโดยที่ไม่มีสาวใช้ข้างกาย จึงได้คิดเดินตามนางมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งร่างบางมาหยุดอยู่ที่สะพานเป็นเวลานานราวครึ่งชั่วยามได้ ในเวลาต่อมาก่อนจะพบว่าหนิงอันกำลังจะตกลงไปในแม่น้ำเช่นเมื่อครู่นี้ โชคดีที่เขาอยู่ไม่ไกลจึงได้ใช้วิชาตัวเบาเข้าไปช่วยหญิงสาวได้อย่างพอดิบพอดี หลังจากช

หลังจากที่นั่งดูจนกระทั่งถึงเวลาพักครึ่งของการแข่งขัน อยู่ ๆ เฟยฉีก็ลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยกับสหายอีกสองคน"ครึ่งหลังเปิ่นหวางจะเป็นผู้ลงเล่นด้วยตนเอง""หา" หลิวหยางและเสิ่นหนาน เกิดอาการงุนงงอีกครั้ง เพราะโดยปกติแล้วชายหนุ่มจะไม่ลงเล่นในการแข่งขันจริงเช่นนี้ จะทำเพียงนั่งดูเท่านั้น หรือว่า...หลิวหยางและเสิ่นหนานหันมาสบตากันก่อนจะมองไปที่หนิงอัน พร้อมกับพยักหน้าพร้อมกันเบาๆ บรรดาคุณหนูสูงศักดิ์ทั้งหลายเมื่อได้ยินว่าการแข่งขันในครึ่งหลังนั้น ฉีอ๋องจะเป็นผู้ลงเล่นด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก"พระชายาเพคะ""เจ้าเข้ามาได้" สาวใช้คนสนิทเปิดประตูเข้ามาในภายในห้องก่อนจะเอ่ยรายงานแก่หญิงสาว"ท่านอ๋องมารอรับพระชายาแล้วเพคะ""ท่านอ๋องมาเองงั้นหรือ""เพ

หลังจากที่เถ้าแก่เนี้ยผู้นั้นจากไปแล้ว หนิงอันจึงได้ปลดหมวกคลุมหน้าของตนเองออก สาวใช้คนสนิทมารับไปก่อนจะวางไว้ที่มุมห้อง"นายหญิง ที่นี่งดงามมากเจ้าค่ะ บรรยากาศก็ดีมาก" อาเป่าเอ่ยขึ้นกับนายสาวของตน"นั่นสิ! งดงามจริงๆ ถึงอย่างไรบรรยากาศบนเรือย่อมดีกว่าเหลาอาหารธรรมดาอยู่แล้ว""เพคะ หากว่ามีเวลาว่าง นายหญิงควรจะออกมาเดินเล่นเช่นนี้บ่อยๆนะเพคะ" อาโปเอ่ยเสริมขึ้นอีกแรง"หึ คิดว่าอีกหน่อยทั้งเจ้าและข้าคงจะมีเวลาว่างอีกมากทีเดียว""เอ่อ... นายหญิงท่านกำลังหมายถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ พวกบ่าวไม่เข้าใจที่ท่านกล่าว" อาเป่ารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในคำพูดของนายสาว แม้นางจะเป็นคนฉลาดหากแต่ความคิดของผู้เป็นนาย นางเองก็ยากที่จะคาดเดา"ช่างเถิด เอาไว้ครั้งหน้า ข้าจะพาพวกเจ้าทั้งสองออกไปเที่ยวเล่นไกลๆมากกว่านี้""เพคะ/เพคะ"หนิงอันนั่งทานอาหารไปพลาง ชื่นชมบรรยากาศไปพลาง ทั้งยังสั่งให้เพิ่มโต๊ะอีกหนึ่ง อาหารหนึ่งชุดให้สาวใช้คนสนิทและผู้ติดตามของนางด้วย รสชาติอาหารที่นี่ไม่เลวอย่างที่เถ้าแก่เนี้ยได้โม้เอาไว้ก่อนหน้านี้ และทุกอย่างก็เหมือนจะดีไปเสียหมด หากแต่อยู่ ๆเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!เสียงเหมือนกับคนกำลั